INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 oraz art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku wspólnym z dnia 30 czerwca 2016 r. (data wpływu 4 lipca 2016 r.) uzupełnionym pismem sygnowanym datą 30 czerwca 2016 r. (data wpływu 25 lipca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży działek niezabudowanych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 4 lipca 2016 r. został złożony ww. wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży działek niezabudowanych.
Przedmiotowy wniosek został uzupełniony w dniu 25 lipca 2016 r. o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego oraz o wskazanie danych Zainteresowanych niebędących stronami postępowania. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. C w udziale wynoszącym 1/3 części oraz H i P (dalej: Wnioskodawca i pozostali współwłaściciele) będący małżeństwem na prawach ustawowej wspólności majątkowej, w udziale wynoszącym 2/3 części są współwłaścicielami nieruchomości, oznaczonej jako działka nr 4221/4 o obszarze 0,7888 ha. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Wnioskodawcę i pozostałych współwłaścicieli na podstawie umowy sprzedaży z dnia 22 grudnia 1995 r. od osób fizycznych.
Zgodnie z ewidencją gruntów działka nr 4221/4 stanowi łąki trwałe.
Natomiast zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr 4221/4 znajduje się częściowo w terenie oznaczonym: 4UH,UR – tereny usług handlu i rzemiosła (z przeznaczeniem podstawowym: usługi handlu i rzemiosła oraz przeznaczeniem uzupełniającym: dom mieszkalny, lokal mieszkalny na potrzeby własne podmiotów prowadzących działalność gospodarczą); 2RZ – tereny użytków zielonych (z przeznaczeniem podstawowym: użytki zielone); KSK – tereny dróg i urządzeń związanych z obsługą i ochroną dróg (z przeznaczeniem podstawowym: istniejąca droga krajowa dla tranzytowej komunikacji samochodowej oraz przeznaczeniem uzupełniającym: infrastruktura techniczna związana z obsługą i ochroną drogi).
Powyższa nieruchomość jest niezabudowana. Przedmiotowa nieruchomość od momentu zakupu do dnia dzisiejszego nie była przez Wnioskodawcę i pozostałych współwłaścicieli użytkowana, nie była też udostępniana innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. W 2016 r. została podjęta decyzja o sprzedaży ww. nieruchomości, która wcześniej zostanie podzielona na dwie odrębne działki – jedna o powierzchni około 0,5700 ha, a druga o powierzchni około 0,2300 ha. 23 czerwca 2016 r. zostały podpisane dwie przedwstępne umowy sprzedaży wydzielonych działek.
Działka o powierzchni około 0,5700 ha zostanie sprzedana najpóźniej do 30 września 2016 r., natomiast druga o powierzchni około 0,2300 ha do 31 października 2016 r. Wnioskodawca i pozostali współwłaściciele nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, ani żadnej innej, nie są również czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług. W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, że: Przedmiotowa działka została zakupiona na własne potrzeby. Ww. działka została podzielona, ponieważ zainteresowane kupnem są dwie firmy. Jedna firma zainteresowana jest kupnem działki o powierzchni około 0,5700 ha, a druga o powierzchni około 0,2300 ha.
Podziału działki dokonały zainteresowane kupnem firmy. W odpowiedzi na pytanie tut. Organu: „Czy oprócz przedmiotowych działek współwłaściciele są też w posiadaniu innych gruntów przeznaczonych do sprzedaży?” odpowiedział, że nie. Współwłaściciele nie ogłaszali sprzedaży działek. Zainteresowane firmy same zgłosiły się do nich z propozycją kupna przedmiotowej działki. W odpowiedzi na pytanie tut. Organu: „Czy współwłaściciele ponieśli/zamierzają ponieść jakiekolwiek nakłady w celu przygotowania działek do sprzedaży (np.: uzbrojenie terenu, ogrodzenie, itp.)? Jeśli tak, to jakie to są/będą nakłady? Wnioskodawca odpowiedział przecząco.
Dla działek nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, ponieważ w latach 2002-2003 przedmiotowa działka została ujęta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zmiana ta nastąpiła niezależnie od woli współwłaścicieli i nie z ich inicjatywy, lecz w wyniku podjętej uchwały Rady Miejskiej. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż dwóch działek wskazanych we wniosku na rzecz firm, z którymi podpisano umowy przedwstępne będzie stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy i pozostałych współwłaścicieli, osoba fizyczna, która zakupiła grunt na podstawie umowy sprzedaży od osób fizycznych na cele osobiste, a następnie dokona sprzedaży tego gruntu w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług. Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celach handlowych, lecz do spożytkowania w celach prywatnych.
Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą (tak wskazał TSUE w wyroku z 15 września 2011 r.). Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji indywidualnej z 30 października 2012 r. nr IPTPP2/443-731/12-4/PR wyjaśnił, iż „działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży”. Reasumując, czynność sprzedaży przez osoby, które nie prowadzą działalności gospodarczej dwóch działek będących majątkiem prywatnym, które nie były zakupione w celu odsprzedaży, nie będzie stanowiła działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Tym samym z tego tytułu, współwłaściciele nie wystąpią w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy i pozostałych współwłaścicieli w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy). Według art. 2 pkt 22 ustawy, sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie działki niezabudowanej, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, z późn. zm.). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego – współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 2 ww. przepisu). W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
Należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego, jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli na podstawie art. 199 Kodeksu cywilnego, stanowi odpłatną dostawę towarów. Natomiast w myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r., poz. 2082, z późn. zm.) – z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. W świetle art. 35 tego Kodeksu – w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. Natomiast zgodnie z art. 47 § 1 ww. Kodeksu, małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa).
Umowa taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa. Jednak w myśl § 2 ww. artykułu, umowa majątkowa małżeńska może być zmieniona albo rozwiązana. W razie jej rozwiązania w czasie trwania małżeństwa, powstaje między małżonkami wspólność ustawowa, chyba że strony postanowiły inaczej. Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów – w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług – podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
W świetle art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej – zawarta w ustawie – ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.
Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. W powołanym wyżej orzeczeniu TSUE wskazał, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L 347 z dnia 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
W podobny sposób kwestię tę rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.
Z opisu sprawy wynika, że C w udziale wynoszącym 1/3 części oraz H i P będący małżeństwem na prawach ustawowej wspólności majątkowej, w udziale wynoszącym 2/3 części są współwłaścicielami nieruchomości, oznaczonej jako działka nr 4221/4 o obszarze 0,7888 ha. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez współwłaścicieli na podstawie umowy sprzedaży z dnia 22 grudnia 1995 r. od osób fizycznych. Zgodnie z ewidencją gruntów działka nr 4221/4 stanowi łąki trwałe.
Natomiast zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr 4221/4 znajduje się częściowo w terenie oznaczonym: 4UH,UR – tereny usług handlu i rzemiosła (z przeznaczeniem podstawowym: usługi handlu i rzemiosła oraz przeznaczeniem uzupełniającym: dom mieszkalny, lokal mieszkalny na potrzeby własne podmiotów prowadzących działalność gospodarczą); 2RZ – tereny użytków zielonych (z przeznaczeniem podstawowym: użytki zielone); KSK – tereny dróg i urządzeń związanych z obsługą i ochroną dróg (z przeznaczeniem podstawowym: istniejąca droga krajowa dla tranzytowej komunikacji samochodowej oraz przeznaczeniem uzupełniającym: infrastruktura techniczna związana z obsługą i ochroną drogi).
Powyższa nieruchomość jest niezabudowana. Przedmiotowa nieruchomość od momentu zakupu do dnia dzisiejszego nie była przez Wnioskodawcę i pozostałych współwłaścicieli użytkowana, nie była też udostępniana innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. W 2016 r. została podjęta decyzja o sprzedaży ww. nieruchomości, która wcześniej zostanie podzielona na dwie odrębne działki – jedna o powierzchni około 0,5700 ha, a druga o powierzchni około 0,2300 ha. 23 czerwca 2016 r. zostały podpisane dwie przedwstępne umowy sprzedaży wydzielonych działek.
Działka o powierzchni około 0,5700 ha zostanie sprzedana najpóźniej do 30 września 2016 r., natomiast druga o powierzchni około 0,2300 ha do 31 października 2016 r. Wnioskodawca i pozostali współwłaścicieli nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, ani żadnej innej, nie są również czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług. Przedmiotowa działka została zakupiona na własne potrzeby. Działka została podzielona, ponieważ zainteresowane kupnem są dwie firmy. Jedna firma zainteresowana jest kupnem działki o powierzchni około 0,5700 ha, a druga o powierzchni około 0,2300 ha. Podziału działki dokonały zainteresowane kupnem firmy.
Współwłaściciele nie posiadają innych gruntów przeznaczonych do sprzedaży. Wnioskodawca i pozostali współwłaściciele nie ogłaszali sprzedaży tych działek. Zainteresowane firmy same zgłosiły się do nich z propozycją kupna przedmiotowej działki. Nie ponieśli i nie zamierzają ponieść jakiekolwiek nakłady w celu przygotowania działek do sprzedaży (np.: uzbrojenie terenu, ogrodzenie, itp.). Dla działek nie zostały również wydane decyzje o warunkach zabudowy, ponieważ w latach 2002-2003 przedmiotowa działka została ujęta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zmiana ta nastąpiła niezależnie od woli współwłaścicieli i nie z ich inicjatywy, lecz w wyniku podjętej uchwały Rady Miejskiej.
Przy tak przedstawionym opisie sprawy Zainteresowany i pozostali współwłaściciele mają wątpliwości, czy transakcja sprzedaży dwóch działek niezabudowanych, będących przedmiotem zapytania, będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle powyższego, aby wyjaśnić wątpliwości Wnioskodawcy i pozostałych współwłaścicieli należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy Zainteresowany i pozostali współwłaściciele będą działali w charakterze podatników VAT zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 ustawy.
Przy czym, uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja.
Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Uwzględniając przywołane wyżej przepisy oraz orzecznictwo stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Zainteresowanego i pozostałych współwłaścicieli – w związku z planowaną sprzedażą działek – za podatników podatku od towarów i usług. Z informacji przedstawionych we wniosku nie wynika taka aktywność Wnioskodawcy i pozostałych współwłaścicieli, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
W niniejszej sprawie Zainteresowany i pozostali współwłaściciele nie podjęli bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami (takich jak np. wystąpienie o objęcie gruntu planem zagospodarowania przestrzennego).
Wnioskodawca i pozostali współwłaściciele nie angażowali środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca, tj.: nie wykazywali aktywności w przedmiocie zbycia wskazanych we wniosku dwóch działek porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, nie dokonywali również żadnych czynności wskazujących na jej aktywne działanie w zakresie obrotu nieruchomościami, przez które można rozumieć korzystanie z usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, czy też zamieszczanie ogłoszeń o sprzedaży przy użyciu środków masowego przekazu, gdyż firmy same zgłosiły się do Wnioskodawcy i pozostałych współwłaścicieli z propozycją kupna przedmiotowej działki.
Wnioskodawca i pozostali współwłaściciele nie ponieśli i nie zamierzają ponieść jakichkolwiek nakładów w celu przygotowania działek do sprzedaży (np.: uzbrojenie terenu, ogrodzenie, itp.). Ponadto działki – będące przedmiotem zapytania – nie były udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze oraz – jak wskazał Wnioskodawca i pozostali współwłaściciele – nie prowadzą oni działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a także nie są czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług.
Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży przedmiotowych działek Wnioskodawca i pozostali współwłaściciele wystąpią w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług.
W rozpatrywanej sprawie sprzedaż działek można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawca i pozostali współwłaściciele będą korzystali z przysługującego im prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w przedstawionych okolicznościach jednorazowa transakcja sprzedaży dwóch działek przez Wnioskodawcę i pozostałych współwłaścicieli nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i pozostałych współwłaścicieli i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Tut. Organ wskazuje ponadto, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego i pozostałych współwłaścicieli. Inne kwestie przedstawione w zdarzeniu przyszłym i własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego przysługuje prawo do wniesienia skargi z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę na interpretację indywidualną wydaną na podstawie art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej wnosi się do sądu administracyjnego właściwego ze względu na siedzibę organu wydającego interpretację, czyli w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.