INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 25 sierpnia 2009 r. (data wpływu 28 sierpnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania częściowo odpłatnego dojazdu pracowników do i z miejsca pracy – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 28 sierpnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania częściowo odpłatnego dojazdu pracowników do i z miejsca pracy. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca (dalej: Spółka) prowadzi działalność produkcyjną w zakładzie przy ul. XXXX we XXXX. Ze wzglądu na brak dogodnych połączeń komunikacyjnych (w pobliże siedziby Spółki nie dojeżdża komunikacja miejska), utrudniających pozyskiwanie pracowników, Spółka podjęła się zorganizowania dla pracowników dojazdów do i z pracy.
W tym celu zawarła umowę z zewnętrzną firmą transportową, na podstawie której przewozi ona pracowników z ich miejsca zamieszkania do miejsca pracy i z powrotem. Z tytułu świadczenia powyższych usług firma transportowa otrzymuje wynagrodzenie ryczałtowe, uzależnione jedynie od liczby ustalonych w danym miesiącu kursów, które nie ulega zmianie bez względu na ilość pracowników korzystających z transportu. Firma transportowa wystawia Wnioskodawcy faktury VAT z wykazaną kwotą naliczonego podatku od towarów i usług.
Zainteresowany na podstawie otrzymanych faktur pokrywa koszty przewozu pracowników, jednakże zgodnie z wewnętrznymi ustaleniami pracownicy, którzy zadeklarowali chęć korzystania ze zorganizowanego dowozu dokonują na rzecz pracodawcy częściowego zwrotu kosztów przewozu. Wysokość zwrotu kosztów nie jest uzależniona od rzeczywistego korzystania ze zorganizowanego dowozu (nie jest prowadzona w tym zakresie też ewidencja) lecz została ustalona kwotowo w równej wartości od każdego pracownika, który zadeklarował chęć korzystania z transportu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w przedstawionym stanie faktycznym zapewnienie pracownikom dojazdów do i z pracy jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport i import towarów, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju oraz wewnątrz wspólnotowa dostawa towarów.
Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, nieodpłatne przekazanie towarów lub świadczenie usług na rzecz pracowników podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdy łącznie spełnione są dwa warunki: przekazanie nie jest związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, podatnikowi, przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług w całości lub w części. W ocenie Spółki, zapewnienie pracownikom dowozu do i z miejsca pracy za częściową, określoną ryczałtowo opłatę nie można uznać za odpłatne świadczenie usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.
W uzasadnieniu swojego stanowiska Spółka wskazała, że transport osobowy nie mieści się w przedmiocie działalności Spółki. Natomiast opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zainteresowany zajmuje się głównie produkcją i sprzedażą komponentów do pojazdów i maszyn. Zapewnienie pracownikom przewozu do i z pracy jest związane wyłącznie z brakiem dogodnych połączeń komunikacyjnych. W związku z powyższym, Spółka zakupując usługę transportową ponosi wydatki związane ze swoim funkcjonowaniem. Fakt zwracania części kosztów przez pracowników nie oznacza, iż Spółka sprzedaje im jakąkolwiek usługę.
Ponadto, zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, odpłatność ma miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym. W myśl orzeczenia ETS z dnia 8 marca 1988 r. w sprawie 102/86 pomiędzy Apple and Pear Development Council a Commissioneres of Customs Excise, wynagrodzenie powinno pozostawać w proporcji do uzyskanej w zamian korzyści, a więc być ekwiwalentne wobec dostarczanego towaru lub świadczonej usługi. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o jakiejkolwiek ekwiwalentności świadczenia.
Opłata ryczałtowa do której jest zobowiązany pracownik, który zdecyduje się na korzystanie z transportu nie jest współmierna do wartości świadczenia jakie otrzymuje. W ocenie Spółki, nie można także uznać, iż dowóz pracowników do i z pracy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako nieodpłatne świadczenie. Nieodpłatne świadczenia dla pracowników podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wyłącznie w sytuacji, gdy nie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. W opisanym stanie faktycznym Spółka ponosi koszty transportu pracowników w związku z brakiem dogodnych połączeń komunikacyjnych.
Czynności wykonywane przez dowożonych pracowników, zarówno produkcyjnych jak i administracyjnych, mają ścisły związek z działalnością Spółki. Zatem dowóz pracowników do i z pracy jest bezpośrednio związany z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki, zapewnienie pracownikom transportu do i z pracy za częściową odpłatnością w związku z brakiem dogodnego połączenia komunikacyjnego, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast, na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy, nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług.
Z zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że ze wzglądu na brak dogodnych połączeń komunikacyjnych, Spółka podjęła się zorganizowania dla pracowników dojazdów do i z pracy. W tym celu zawarła umowę z zewnętrzną firmą transportową, na podstawie której przewozi ona pracowników z ich miejsca zamieszkania do miejsca pracy i z powrotem. Z tytułu świadczenia powyższych usług firma transportowa otrzymuje wynagrodzenie ryczałtowe, uzależnione jedynie od liczby ustalonych w danym miesiącu kursów, które nie ulega zmianie bez względu na ilość pracowników korzystających z transportu. Firma transportowa wystawia Wnioskodawcy faktury VAT z wykazaną kwotą naliczonego podatku od towarów i usług.
Zainteresowany, na podstawie otrzymanych faktur, pokrywa koszty przewozu pracowników, jednakże zgodnie z wewnętrznymi ustaleniami pracownicy, którzy zadeklarowali chęć korzystania ze zorganizowanego dowozu dokonują na rzecz pracodawcy częściowego zwrotu kosztów przewozu. Wysokość zwrotu kosztów nie jest uzależniona od rzeczywistego korzystania ze zorganizowanego dowozu (nie jest prowadzona w tym zakresie też ewidencja) lecz została ustalona kwotowo w równej wartości od każdego pracownika, który zadeklarował chęć korzystania z transportu.
Uwzględniając treść powołanych przepisów oraz zawarty we wniosku opis stanu faktycznego stwierdzić należy, że świadczenie, które jest tylko „częściowo” odpłatne jest w dalszym ciągu świadczeniem „odpłatnym”. Zatem, zapewnienie pracownikom dojazdów do i z pracy za odpłatnością w postaci częściowego zwrotu kosztów przewozu, wyczerpuje przesłanki dla uznania przedmiotowych czynności za odpłatne świadczenie usług, określone art. 8 ust. 1 ustawy. Konsekwencją tego jest rzeczywiste odpłatne świadczenie usługi przez Wnioskodawcę na rzecz pracowników, a ta z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. W kwestii pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego – w dniu 15 października 2009 r. wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie nr ILPP2/443 -1117/09-3/MN. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.