INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 26 listopada 2013 r. (data wpływu 27 listopada 2013 r.) uzupełnionym pismem z 12 lutego 2014 r. (data wpływu 14 lutego 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 27 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Wniosek uzupełniono 14 lutego 2014 r. o doprecyzowanie opisu sprawy, uszczegółowienie pytania oraz własnego stanowiska w sprawie. We wniosku (zgodnie ze wskazaniem zawartym w uzupełnieniu do wniosku) przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 1 września 2013 r. i od samego początku jest czynnym podatnikiem VAT. W najbliższym czasie pojawiła się możliwość realizacji szkoleń zwolnionych z opodatkowania. Na dzień dzisiejszy Zainteresowany jest w stanie ustalić jakie koszty bezpośrednio będą związane z realizacją szkoleń zawodowych, co jest równoznaczne z niemożliwością ich rozliczenia za dokonane zakupy podatku VAT.
Umowa z podmiotem zlecającym realizację tego typu szkoleń, zostanie podpisana w tym roku na pierwsze 2 szkolenia, natomiast na kolejne dopiero od stycznia. Realizacja pierwszych szkoleń rozpocznie się w grudniu 2013 roku, kolejnych od nowego roku. Wszystkie faktury zostaną wystawione przez Wnioskodawcę dopiero po zakończeniu usług - w styczniu 2014 r. W obecnej sytuacji Zainteresowany może przypuszczać, że w tym roku usługi opodatkowane stawką 23% będą zrealizowane w postaci indywidualnego doradztwa.
Pierwsza faktura za te usługi będzie wystawiona na początku grudnia 2013 r. i jest to pierwszy przychód osiągnięty w 2013 r. W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że: W 2013 r. zostały poniesione następujące wydatki: zakup artykułów biurowych, pieczątek, bloków do flipchartu, zamka meblowego, papieru do ksero; opłaty dotyczące abonamentu telefonicznego i Internetowego (w tym koszty związane z Internetem przewodowym i bezprzewodowym) oraz aktywacji Internetu; opłata za przejazdy komunikacją miejską i podmiejską (PKP, PKS); zakup urządzeń niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej: mebli biurowych, komputerów wraz z oprogramowaniem, tablicy interaktywnej, flipchartu, urządzenia wielofunkcyjnego, telefonu komórkowego, bindownicy, kabli, przedłużaczy, listw kryjących, ekspresu do kawy, ekranu wraz z urządzeniami dodatkowymi, projektora, serwisu kawowego, oprogramowania komputerowego, foteli biurowych, aparatu fotograficznego wraz z urządzeniami dodatkowymi, niszczarki, krzeseł, złączy do projektora, stołu konferencyjnego, opłata za usługi firm zewnętrznych: dostęp on-line do aktualizacji księgowych, opłata za stworzenie strony internetowej, usługi związane z transportem przesyłek, opłata za usługi marketingowe; wynajęcie gabinetu, koszt wydruku certyfikatów, catering, artykuły spożywcze.
Wszystkie powyższe wydatki nie dotyczą środków trwałych, ponieważ ich wartość nie przekracza 3.500,00 zł. Wydatki wymienione powyżej dotyczą roku 2013 - od momentu uruchomienia działalności gospodarczej (09 - 12.2013 r.). Poniesione wydatki związane z wynajęciem gabinetu, kosztami dotyczącymi wydruku certyfikatów, cateringiem dotyczą wyłącznie usług zwolnionych. Poniesione wydatki za stworzenie strony internetowej i opata za usługi marketingowe dotyczą wydatków związanych z działalnością opodatkowaną. Zostały poniesione one głównie w celu pozyskania nowych klientów - osób indywidualnych, przedsiębiorstw itp. w ramach świadczenia usług doradczych czy szkoleniowych.
Wydatki związane z przejazdem komunikacją miejską zostały głównie poniesione w celu dotarcia do klienta (w ramach spotkań biznesowych i usług doradczych). Pozostałe wydatki były związane z działalnością opodatkowaną jak i nieopodatkowaną. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 12 lutego 2014 r.).
Czy Wnioskodawca może odliczyć VAT za poniesione koszty ogólne w okresie od 1 września 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. związane z uruchomieniem działalności gospodarczej: zakup artykułów biurowych, pieczątek, bloków do flipchartu, zamka meblowego, papieru do ksero; opłaty dotyczące abonamentu telefonicznego i Internetowego (w tym koszty związane z Internetem przewodowym i bezprzewodowym) oraz aktywacji Internetu; opłata za przejazdy komunikacją miejską i podmiejską (PKP, PKS); zakup urządzeń niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej: mebli biurowych, komputerów wraz z oprogramowaniem, tablicy interaktywnej, flipchartu, urządzenia wielofunkcyjnego, telefonu komórkowego, bindownicy, kabli, przedłużaczy, listw kryjących, ekspresu do kawy, ekranu wraz z urządzeniami dodatkowymi, projektora, serwisu kawowego, oprogramowania komputerowego, foteli biurowych, aparatu fotograficznego wraz z urządzeniami dodatkowymi, niszczarki, krzeseł, złączy do projektora, stołu konferencyjnego; opłata za usługi firm zewnętrznych: dostęp on-line do aktualizacji księgowych, opłata za stworzenie strony internetowej, usługi związane z transportem przesyłek, opłata za usługi marketingowe; artykuły spożywcze; jeśli do końca roku 2013 były realizowane szkolenia z wygranych przetargów, które są zwolnione z opodatkowania, a przychody za te usługi Zainteresowany będzie mógł udokumentować na podstawie faktur VAT dopiero w 2014 r.?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z ustawą o VAT art. 86 p .10.1: nadrzędnym dokumentem do dokonywania jakichkolwiek odliczeń są faktury VAT, które zostały wystawione przez Wnioskodawcę dopiero w 2014 r. Będzie to przychód, na podstawie, którego będzie można na koniec tego roku metodą proporcji dokładnie oszacować procentowy rozkład poniesionych kosztów ogólnych, które nie są bezpośrednio związane z daną usługą, ale zostały poniesione w tym samym roku podatkowym, np. opłaty abonamentowe za Internet, telefon. W związku z powyższym, naliczony VAT do zwrotu w 2013 r. można odliczyć, ponieważ w tym roku nie zostały udokumentowane jakiekolwiek osiągnięte przychody zwolnione z opodatkowania.
W 2013 r. została bowiem wystawiona tylko jedna faktura objęta 23% stawką podatkową, która ostatecznie też będzie udokumentowana dopiero w 2014 r., ze względu na nieuregulowanie jej w terminie. Zgodnie z metodą kasową wszystkie przychody zostaną udokumentowane w ewidencji sprzedaży w 2014 r. Dlatego też przy przychodzie równym 0,00 zł za rok 2013 podatnik powinien mieć możliwość odliczenia w całości podatku VAT za usługi związane z działalnością opodatkowaną jak również za koszty ogólne z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej (wymienione w punkcie 69 wniosku).
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej. Zatem, w podatku od towarów i usług obowiązuje zasada tzw. „niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego”. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia, nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo - prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych. Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
Ponadto, w oparciu o art. 88 ust. 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20. Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
Jak wskazano wyżej, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Podatnikami - zgodnie z zapisem art. 15 ust. 1 ustawy - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza - na mocy art. 15 ust. 2 ustawy - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jak wskazano powyżej, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez podatnika podatku VAT do wykonywania czynności opodatkowanych.
Należy w tym miejscu podkreślić, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane, ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Możność wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.
Wyrażoną wyżej generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają w sposób technicznoprawny regulacje zawarte w art. 90 ustawy. W myśl art. 90 ust. 1 ustawy, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. W myśl art. 90 ust. 3 ustawy, proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
W oparciu o art. 90 ust. 4 ustawy, proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.
Stosownie do art. 90 ust. 8 ustawy, podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu, o którym mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym był niższy niż 30 000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego, w formie protokołu.
Zgodnie z art. 90 ust. 10 w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8: przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu, wynikająca z zastosowania tej proporcji w skali roku, była mniejsza niż 500 zł - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%, nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
Dokonując analizy cyt. wyżej przepisów stwierdzić należy, że na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy, występuje obowiązek wyodrębnienia podatku naliczonego związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje.
Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do proporcjonalnego rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT. Trzeba więc uznać, że czynności niepodlegające opodatkowaniu nie są w ogóle objęte zakresem ustawy o podatku od towarów i usług, zatem nie uwzględnia się ich do sumy wartości obrotów ustalanych dla potrzeb liczenia proporcji sprzedaży o której mowa w art. 90 ustawy o VAT.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2011r., sygn. akt I FPS 9/10, gdzie w pkt 8.15. Sąd wskazał: „(…) w świetle przepisów art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 powołanej wyżej ustawy”. W związku z powyższym, wartość czynności niepodlegających w ogóle opodatkowaniu nie wchodzi do sumy wartości obrotów ustalanych dla potrzeb liczenia proporcji sprzedaży.
Zauważa się przy tym, że kwota podatku naliczonego do odliczenia ustalona na podstawie proporcji wyliczonej przy zastosowaniu powyższych zasad, nie jest jednak ostateczna. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 ustawy, po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub 10 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania.
Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania (art. 91 ust. 2 ustawy).
W związku z powyższym, rozliczenie następuje dwuetapowo, to jest w chwili nabycia towaru lub usługi podatek rozliczany jest w oparciu o współczynnik obliczony na podstawie obrotów osiągniętych w ubiegłym roku podatkowym, natomiast po zakończeniu roku, w którym miały miejsce zakupy, dokonywana jest korekta rozliczana w oparciu o faktyczną proporcję sprzedaży, jaką uzyskano w roku, w którym te zakupy były dokonywane. Z wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 1 września 2013 r. i od samego początku jest czynnym podatnikiem VAT. W najbliższym czasie pojawiła się możliwość realizacji szkoleń zwolnionych z opodatkowania.
Zainteresowany jest w stanie ustalić jakie koszty bezpośrednio będą związane z realizacją szkoleń zawodowych, co jest równoznaczne z niemożliwością ich rozliczenia za dokonane zakupy podatku VAT. Umowa z podmiotem zlecającym realizację tego typu szkoleń, zostanie podpisana w 2013 r. na pierwsze 2 szkolenia, natomiast na kolejne dopiero od stycznia 2014 r. Realizacja pierwszych szkoleń rozpocznie się w grudniu 2013 roku, kolejnych od nowego roku.
Wszystkie faktury zostaną wystawione przez Wnioskodawcę dopiero po zakończeniu usług - w styczniu 2014 r. W obecnej sytuacji Zainteresowany może przypuszczać, że w 2013 r. usługi opodatkowane stawką 23% będą zrealizowane w postaci indywidualnego doradztwa.
Pierwsza faktura za te usługi będzie wystawiona na początku grudnia 2013 r. i jest to pierwszy przychód osiągnięty w 2013 r. W 2013 r. zostały poniesione następujące wydatki: zakup artykułów biurowych, pieczątek, bloków do flipchartu, zamka meblowego, papieru do ksero; opłaty dotyczące abonamentu telefonicznego i Internetowego (w tym koszty związane z Internetem przewodowym i bezprzewodowym) oraz aktywacji Internetu; opłata za przejazdy komunikacją miejską i podmiejską (PKP, PKS); zakup urządzeń niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej: mebli biurowych, komputerów wraz z oprogramowaniem, tablicy interaktywnej, flipchartu, urządzenia wielofunkcyjnego, telefonu komórkowego, bindownicy, kabli, przedłużaczy, listw kryjących, ekspresu do kawy, ekranu wraz z urządzeniami dodatkowymi, projektora, serwisu kawowego, oprogramowania komputerowego, foteli biurowych, aparatu fotograficznego wraz z urządzeniami dodatkowymi, niszczarki, krzeseł, złączy do projektora, stołu konferencyjnego, opłata za usługi firm zewnętrznych: dostęp on-line do aktualizacji księgowych, opłata za stworzenie strony internetowej, usługi związane z transportem przesyłek, opłata za usługi marketingowe; wynajęcie gabinetu, koszt wydruku certyfikatów, catering, artykuły spożywcze.
Wszystkie powyższe wydatki nie dotyczą środków trwałych, ponieważ ich wartość nie przekracza 3.500,00 zł. Wydatki wymienione powyżej dotyczą roku 2013 - od momentu uruchomienia działalności gospodarczej (09 - 12.2013 r.). Poniesione wydatki związane z wynajęciem gabinetu, kosztami dotyczącymi wydruku certyfikatów, cateringiem dotyczą wyłącznie usług zwolnionych. Poniesione wydatki za stworzenie strony internetowej i opata za usługi marketingowe dotyczą wydatków związanych z działalnością opodatkowaną. Zostały poniesione one głównie w celu pozyskania nowych klientów - osób indywidualnych, przedsiębiorstw itp. w ramach świadczenia usług doradczych czy szkoleniowych.
Wydatki związane z przejazdem komunikacją miejską zostały głównie poniesione w celu dotarcia do klienta (w ramach spotkań biznesowych i usług doradczych). Pozostałe wydatki były związane z działalnością opodatkowaną jak i nieopodatkowaną. Odnosząc przedstawiony wyżej stan faktyczny do powołanych w sprawie przepisów prawa stwierdzić należy, że jak wynika z konstrukcji cytowanych wyżej przepisów, obowiązkiem podatnika w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonych rodzajów czynności, z którymi wydatki te są związane (czynności podlegające opodatkowaniu, zwolnione bądź niepodlegające opodatkowaniu).
Natomiast zasada proporcjonalnego odliczania podatku ma zastosowanie do tej kategorii zakupów, których nie da się jednoznacznie przypisać do konkretnego rodzaju czynności. Jak wskazano powyżej, czynności pozostające poza zakresem działania ustawy o podatku od towarów i usług, nie mają wpływu na ustalenie proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, bowiem nie stanowią obrotu w rozumieniu ustawy. Zatem, w celu wyliczenia proporcji, o której mowa w przepisie art. 90 ust. 3 ustawy, Wnioskodawca pomija sprzedaż niepodlegającą opodatkowaniu, uwzględniając jedynie stosunek sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT do sprzedaży ogółem, tj. opodatkowanej i zwolnionej.
Tak ustalona proporcja jest podstawą do odliczenia podatku naliczonego od ponoszonych wydatków mających związek z czynnościami opodatkowanymi, zwolnionymi i niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT. Z opisu sprawy wynika jednak, że Wnioskodawca wykonuje jedynie czynności opodatkowane podatkiem VAT oraz zwolnione od tego podatku. Natomiast ani z opisu sprawy, ani z własnego stanowiska nie wynika aby wykonywał czynności niepodlegające opodatkowaniu.
Ponadto, część wydatków Zainteresowany jest w stanie przyporządkować wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, część wydatków wyłącznie do czynności zwolnionych od tego podatku, a pozostałe wydatki związane są zarówno z wykonywaniem czynności opodatkowanych jak i zwolnionych.
Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, że w stosunku do wydatków związanych wyłącznie z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem VAT (stworzenie strony internetowej i opata za usługi marketingowe oraz wydatki związane z przejazdem komunikacją miejską poniesione w celu dotarcia do klienta w ramach spotkań biznesowych i usług doradczych, o ile dotyczyły one również wydatków związanych wyłącznie wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi) Wnioskodawcy przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Natomiast w odniesieniu do wydatków związanych wyłącznie z działalnością zwolnioną od podatku Zainteresowanemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Z kolei w stosunku do wskazanych we wniosku pozostałych wydatków, co do których nie można jednoznacznie określić jakiej sprzedaży dotyczą (opodatkowanej czy też zwolnionej) - Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu poczynionych zakupów przy zastosowaniu współczynnika struktury sprzedaży ustalonej na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy - przy czym, zgodnie z art. 90 ust. 8 ustawy, wobec braku w poprzednim roku podatkowym obrotu, o którym mowa w ust. 3 - do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od kwoty podatku należnego Wnioskodawca powinien przyjąć proporcję wyliczoną szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego, w formie protokołu.
Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe. Ponadto, tut. Organ pragnie zauważyć, że granice szczególnego postępowania podatkowego, którego celem jest uzyskanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa Wnioskodawca występując z konkretnym pytaniem prawnym, wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę, co wynika wprost z przepisu art. 14 b § 1, 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast na podstawie art. 14c § 1 i § 2 tut. Organ dokonuje oceny stanowiska Wnioskodawcy.
Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. nie przeprowadza dowodów oraz nie analizuje załączonych do wniosku dokumentów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zauważa się również, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. A zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie przedstawionego stanu faktycznego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego stanu faktycznego, udzielona interpretacja traci swą aktualność. Ponadto, tut.
Organ w niniejszej interpretacji odniósł się wyłącznie do kwestii będącej przedmiotem zapytania. Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego oraz we własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.