INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 20 listopada 2012 r. (data wpływu 23 listopada 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 6 lutego 2013 r. (data wpływu 12 lutego 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 listopada 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu.
Wniosek uzupełniono dnia 12 lutego 2013 r. o doprecyzowanie opisu sprawy. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem jest świadczenie usług inżynierskich. Jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W roku 1984 aktem notarialnym A, otrzymał w darowiźnie od ojca działki X oraz Y o łącznej o powierzchni 1,35 ha, w których skład wchodzą wysokiej klasy grunty orne (R IIIa oraz R IIIb). W roku 1992 podatnik zbył na rzecz Skarbu Państwa wydzieloną część działki X, o powierzchni 0,06 ha, w ramach regulacji koryta rzeki.
Po tej sprzedaży w posiadaniu Wnioskodawcy pozostały: działka nr Y o powierzchni 0,24 ha oraz działka nr Z o powierzchni 1,05 ha, która powstała z wydzielenia z działki X. W roku 1999, po śmierci ojca, postanowieniem Sądu Rejonowego nr A Wnioskodawca otrzymał w drodze spadku działkę W o powierzchni 1,12 ha, w której skład wchodzą wysokiej klasy grunty orne (R IIIa). Aktem notarialnym z dnia 30 czerwca 2000 r. Wnioskodawca zbył działkę nr Y o powierzchni 0,24 ha na rzecz osoby fizycznej. Po tej sprzedaży ukształtował się obecny stan posiadania, obejmujący działki o numerach Z oraz W o łącznej powierzchni 2,17 ha.
Działki, o których mowa powyżej przylegają do siebie tworząc prostokąt o bokach ok. 100 x 200 m. Działki tworzyły część gospodarstwa rolnego, które prowadził ojciec Wnioskodawcy. Zgodnie z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego grunty są „przeznaczone pod zabudowę produkcyjną, przemysłową, składową, magazynową, bazy transportu i logistyki, funkcję usługową”. Wnioskodawca zamierza w przyszłości sprzedać działki (nie dzieląc ich na mniejsze części) w jednej transakcji obejmującej obie działki lub w dwóch transakcjach odnośnych dla każdej działki.
W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał: Nie występował do Gminy z wnioskiem o zmianę przeznaczenia działek w planie zagospodarowania przestrzennego na działki przeznaczone pod zabudowę produkcyjną, składową, magazynową, bazy transportu i logistyki lub funkcję usługową.
Zaznaczył dodatkowo, że już w planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w 1996 r. dopuszczono możliwość gospodarczego wykorzystania przedmiotowego terenu wskazując na jego przeznaczenie pod „istniejące i projektowane przetwórnie i magazyny rolno-spożywcze” brak zatem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego i przewidzianym w nim przeznaczeniem gruntów, a podjętą przez Wnioskodawcę decyzją o sprzedaży działek. Nie występował oraz nie uzyskał administracyjnych decyzji o warunkach zabudowy dla działek, których dotyczy wniosek o interpretację.
Jednocześnie nie posiada wiedzy czy tego rodzaju decyzje, dotyczące przedmiotowych nieruchomości były wydawane na wniosek innych osób lub podmiotów. Przedmiotowe nieruchomości nie były i nie są przedmiotem najmu lub dzierżawy, użyczenia lub innej odpłatnej umowy, której istotą jest wykorzystywanie nieruchomości dla celów zarobkowych (art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Wyjaśnił jednocześnie, że ze względu na chęć utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej oraz zapobieżenia ich całkowitej degradacji i zachwaszczeniu wyraziłem zgodę na czasowe wykorzystywanie przedmiotowych gruntów do celów rolniczych przez mojego sąsiada.
Z tego tytułu Wnioskodawca nie pobiera żadnej odpłatności ani nie odnoszę innych korzyści majątkowych. Motywem nieodpłatnego udostępnienia gruntów pod uprawę jest jedynie chęć racjonalnego i odpowiedzialnego gospodarowania majątkiem osobistym, w szczególności zadośćuczynienia obowiązkom, jakie obciążają Wnioskodawcę jako właściciela na mocy art. 15 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także zabezpieczenie przed spowodowaniem zagrożenia pożarowego, co może skutkować odpowiedzialnością na mocy art. 82 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks Wykroczeń.
Wszystkie koszty wynikające z posiadania gruntów (podatek rolny, składki na spółkę wodną) nadal ponosi Zainteresowany. Nie poniósł nakładów na grunty, które miałyby na celu przygotowanie przedmiotowych działek do sprzedaży, w szczególności nakładów na uzbrojenie lub ogrodzenie terenu ani też nie dokonywałem innych inwestycji na gruncie. Jak dotąd nie podejmowałem również działań marketingowych, których celem byłoby znalezienie nabywcy (nie zamieszczałem ogłoszeń o sprzedaży).
Wskazał jednocześnie, że żadnych zorganizowanych, aktywnych działań, o których mowa powyżej, typowych dla osób zajmujących się w sposób profesjonalny obrotem nieruchomościami i wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia nie zamierza podejmować przed zbyciem pozostałych działek (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., I FSK 277/12, wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012, I FSK 1821/11). Wobec braku po stronie Wnioskodawcy zamiaru ich zagospodarowania do celów działalności gospodarczej, w tym rolniczej, nie widzi on powodów do dalszego utrzymywania wskazanych działek jako składników majątku osobistego i co za tym idzie ponoszenia związanych z tym kosztów oraz ryzyka.
Gruntów, których dotyczy wniosek o interpretację nie wykorzystywał do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym rolniczej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy zdarzenie przyszłe polegające na sprzedaży działek gruntu przez Wnioskodawcę w jednej lub dwóch transakcjach stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Faktem jest, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu ww. podatkiem podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 2 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części jak również wszelkie postacie energii, zaś przez ich dostawę – przeniesienie prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1). Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z punktu widzenia powołanej ustawy kluczowe jest bowiem, aby czynność ta była wykonana przez podmiot, który jest podatnikiem w rozumieniu jej przepisów i w takim charakterze działa w ramach danej transakcji.
Niewątpliwie bowiem osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, może poza tą działalnością wykonywać czynności właścicielskie, wynikające z gospodarowania własnym majątkiem prywatnym i pozostające poza sferą opodatkowania VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Jednocześnie działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Status podatnika podatku od towarów i usług wynika zatem z okoliczności dokonania czynności, podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, które powinny wyczerpywać znamiona działalności gospodarczej, w szczególności zaś powinny wskazywać na „zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy”.
Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia „zamiar”. W ocenie Wnioskodawcy „zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy” należy rozumieć jako intencję podmiotu dokonującego tej czynności do zachowania pewnej ciągłości i powtarzalności w jej wykonywaniu, w celu osiągania z tego tytułu dochodu. Nie wyłączają przy tym incydentalności czynności takie działania podmiotu, które wprawdzie powtarzają się w określonym przedziale czasu, ale którym z ich natury nie towarzyszy zamiar utrzymania ciągłości w celach zarobkowych. Do tych czynności z całą pewnością należy rozporządzanie składnikami majątku prywatnego.
Mając na uwadze okoliczności nabycia przedmiotowych gruntów (darowizna, spadek po ojcu) i fakt, że przez wiele lat były one utrzymywane przez Wnioskodawcę jako składniki jego majątku prywatnego, nie służące celom zarobkowym, należy uznać, że grunty te nie stanowią towaru handlowego, zaś opisana jako zdarzenie przyszłe transakcja sprzedaży nie będzie wykonana w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Nic nie wskazuje na to, aby dokonując sprzedaży jednej lub dwóch działek gruntu Wnioskodawca działał w charakterze handlowca. Pod pojęciem handel należy bowiem rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celach ich odsprzedaży.
Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego w sposób jednoznaczny wynika, że od momentu nabycia gruntów nie przyświecały mu bynajmniej intencje zaangażowania się w profesjonalny obrót nieruchomościami, a jedynie podejmował on zwykłe działania wynikające z zarządu majątkiem prywatnym. W analizowanej sprawie nie można stwierdzić, że grunt został nabyty w celu odsprzedaży, ponieważ pochodzi z majątku prywatnego nabytego w drodze darowizny i dziedziczenia. Wnioskodawca nie przeprowadzał żadnych działań związanych ze zwiększeniem wartości dodanej gruntów, zmianą stanu otrzymanych gruntów, przekształceniem, podziałem lub tym podobnych.
Transakcja nie ma żadnych znamion czynności powtarzalnej. Wnioskodawca sprzedając przedmiotowe działki chce skorzystać z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, który tworzą wymienione grunty. Tym samym, dokonując sprzedaży przedmiotowych działek Wnioskodawca nie będzie działał w ramach swojej działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu. Nie będzie zatem podatnikiem w rozumieniu ustawy o VAT.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na tezy zawarte w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 20 czerwca 1996 r. sprawie C-155/94 Wellcome Trust oraz wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-334/10 Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) przeciwko Staatssecretaris van Financiën, a także wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) – publ.
LEX nr 898576. Stwierdzono w nich w szczególności, iż „czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej” oraz „jeżeli podatnik nabywa dobro wyłącznie dla celów prywatnych, działa on w charakterze prywatnym, a nie jako podatnik w rozumieniu szóstej Dyrektywy”, a także: „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy (zob. wyroki z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 EDM, Rec. s. I-4295, pkt 58; z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-8/03 BBL, Zb.Orz. s. I-10157, pkt 39)”. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy opisana jako zdarzenie przyszłe czynność sprzedaży działek gruntu nie będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Jednocześnie w uzupełnieniu argumentacji podniesionej w złożonym przez Wnioskodawcę wniosku o interpretację Wnioskodawca w uzupełnieniu do sprawy dodał, że w dniu 1 kwietnia 2013 r. wejdzie w życie nowelizacja ustawy o podatku od towarów i usług, na mocy której zostanie zmieniona treść art. 15 ust. 2 ww. ustawy. W wyniku nowelizacji wykreślony zostanie zapis stanowiący, iż działalność gospodarcza obejmuje również czynność wykonaną jednorazowo, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy.
Zgodnie z uzasadnieniem do projektu nowelizacji wprowadzona zmiana „w sposób ściślejszy odwzorowuje pojęcie podatnika i działalności gospodarczej, przyjęte na gruncie dyrektywy 2006/112/WE. Zmiana ta uwzględnia również wnioski płynące z tez wyroku w sprawie C-180/10 i C-181/10. Należy wskazać, że nowe brzmienie art. 15 ust. 2 jednoznacznie wskazuje, że nie jest realizowana opcja uznania za podatnika każdego, kto dokonuje określonych transakcji związanych z działalnością gospodarczą w sposób okazjonalny. W konsekwencji doprecyzowanie definicji działalności gospodarczej pozwoli łatwiej ocenić podmiotowi, czy wykonując określone czynności staje się on podatnikiem VAT”.
Należy podkreślić, że powołana zmiana w istocie nie zmienia definicji działalności gospodarczej, ale jedynie ją doprecyzowuje w kontekście obowiązujących przepisów unijnych oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z tego powodu nawet przed dniem wejścia w życie nowelizacji zmiana ta stanowi istotną wskazówkę dla prawidłowego, zgodnego z intencją ustawodawcy kierunku wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego Kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m.in. rzeczy (Bednarek Małgorzata, „Mienie”, „Komentarz do art. 44-553 Kodeksu cywilnego”, Zakamycze 1997, komentarz do art. 45 k.c.). Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome (Piasecki Kazimierz, „Kodeks cywilny, Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz”, Zakamycze 2003, komentarz do art. 45 k.c., publikacja elektroniczna LEX).
Natomiast w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary, czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.
Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.
Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą również zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.
W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.) – a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy – jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180 i C-181, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W tym miejscu – dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności – konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. powołanej wcześniej ustawy Kodeks cywilny.
Zgodnie z art. 140 ww. Kodeksu, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 k.c. uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, iż ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzania. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzania.
W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzania testamentowego (…) (Edward Gniewek „Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c.). Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, iż dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.
Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem jest świadczenie usług inżynierskich. Jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W roku 1984 Zainteresowany, otrzymał w darowiźnie od ojca działki X oraz Y o łącznej powierzchni 1,35 ha, w których skład wchodzą wysokiej klasy grunty orne (R IIIa oraz R IIIb). W roku 1992 podatnik zbył na rzecz Skarbu Państwa wydzieloną część działki X, o powierzchni 0,06 ha, w ramach regulacji koryta rzeki.
Po tej sprzedaży w posiadaniu Wnioskodawcy pozostały: działka nr Y o powierzchni 0,24 ha oraz działka nr Z o powierzchni 1,05 ha, która powstała z wydzielenia z działki X. W roku 1999, po śmierci ojca, Wnioskodawca otrzymał w drodze spadku działkę W o powierzchni 1,12 ha, w której skład wchodzą wysokiej klasy grunty orne (R IIIa). Aktem notarialnym z dnia 30 czerwca 2000 r. Wnioskodawca zbył działkę nr Y na rzecz osoby fizycznej. Po tej sprzedaży ukształtował się obecny stan posiadania, obejmujący działki o numerach Z oraz W o łącznej powierzchni 2,17 ha. Działki tworzyły część gospodarstwa rolnego, które prowadził ojciec Wnioskodawcy.
Zgodnie z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego grunty są „przeznaczone pod zabudowę produkcyjną, przemysłową, składową, magazynową, bazy transportu i logistyki, funkcję usługową”. Wnioskodawca zamierza w przyszłości sprzedać działki (nie dzieląc ich na mniejsze części) w jednej transakcji obejmującej obie działki lub w dwóch transakcjach odnośnych dla każdej działki. Zainteresowany nie występował do Gminy z wnioskiem o zmianę przeznaczenia działek w planie zagospodarowania przestrzennego na działki przeznaczone pod zabudowę produkcyjną, składową, magazynową, bazy transportu i logistyki lub funkcję usługową.
Zaznaczył dodatkowo, że już w planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w 1996 r. dopuszczono możliwość gospodarczego wykorzystania przedmiotowego terenu wskazując na jego przeznaczenie pod „istniejące i projektowane przetwórnie i magazyny rolno-spożywcze”. Wnioskodawca nie występował oraz nie uzyskał administracyjnych decyzji o warunkach zabudowy dla działek, których dotyczy wniosek o interpretację. Jednocześnie nie posiada wiedzy czy tego rodzaju decyzje, dotyczące przedmiotowych nieruchomości były wydawane na wniosek innych osób lub podmiotów.
Przedmiotowe nieruchomości nie były i nie są przedmiotem najmu lub dzierżawy, użyczenia lub innej odpłatnej umowy, której istotą jest wykorzystywanie nieruchomości dla celów zarobkowych. Wyjaśnił jednocześnie, że ze względu na chęć utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej oraz zapobieżenia ich całkowitej degradacji i zachwaszczeniu wyraził zgodę na czasowe wykorzystywanie przedmiotowych gruntów do celów rolniczych przez jego sąsiada. Z tego tytułu nie pobiera żadnej odpłatności ani nie odnosi innych korzyści majątkowych. Wszystkie koszty wynikające z posiadania gruntów (podatek rolny, składki na spółkę wodną) nadal ponosi Zainteresowany.
Wnioskodawca nie poniósł nakładów na grunty, które miałyby na celu przygotowanie przedmiotowych działek do sprzedaży, w szczególności nakładów na uzbrojenie lub ogrodzenie terenu ani też nie dokonywał innych inwestycji na gruncie. Jak dotąd nie podejmował również działań marketingowych, których celem byłoby znalezienie nabywcy (nie zamieszczał ogłoszeń o sprzedaży). Wskazał jednocześnie, że ww. działań nie zamierza podejmować przed zbyciem pozostałych działek. Z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika taka aktywność Zainteresowanego, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
W niniejszej sprawie Wnioskodawca nie podjął bowiem ciągu działań (takich jak: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, uzbrojenie terenu, ogrodzenie działek, ogłoszenie w prasie w poszukiwaniu nabywców itd.), które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. A zatem, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Zainteresowanego za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami.
Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie, iż nastąpiła dostawa towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak. W przedmiotowej sprawie uznać zatem należy, iż Zainteresowany dokonując sprzedaży działek nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
Powyższe wynika z faktu, iż sprzedaż przez Wnioskodawcę nieruchomości gruntowej otrzymanej w drodze darowizny i spadku, stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności. Tym samym, w przedmiotowej sprawie Zainteresowany, zbywając nieruchomość stanowiącą jego majątek prywatny, korzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Skutkiem powyższego – stosownie do obowiązującego orzecznictwa – transakcja zbycia nieruchomości gruntowej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Reasumując, sprzedaż w jednej lub dwóch transakcjach, przez Wnioskodawcę działek gruntu nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Bowiem Zainteresowany, w związku z dostawą przedmiotowych działek, będzie korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie będzie wypełniał przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.