INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 12 sierpnia 2010 r. (data wpływu 16 sierpnia 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 25 października 2010 r. (data wpływu 28 października 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 16 sierpnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 25 października 2010 r. (data wpływu 28 października 2010 r.) o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W lipcu 1993 r. Wnioskodawca otrzymał od rodziców w drodze darowizny gospodarstwo rolne. Od tego czasu prowadzi to gospodarstwo. Działka wraz z zabudowaniami stanowi majątek osobisty Zainteresowanego.
W roku 2008 dokonał on podziału geodezyjnego i wyodrębnił z gospodarstwa kilka mniejszych działek. Część z nowo wyodrębnionych działek wycofał z produkcji rolniczej i ugoruje. Nie prowadzi na nich żadnej działalności zarobkowej (nie otrzymuje również dopłat bezpośrednich z ARiMR). Od 1 grudnia 2009 r. Wnioskodawca prowadzi działalność rolniczą rozliczając się z podatku VAT na zasadach ogólnych (tj. jest płatnikiem VAT). Zainteresowany chciałby sprzedać w najbliższej przyszłości działkę. Środki uzyskane ze sprzedaży działki zamierza on przeznaczyć na potrzeby własne, tj. głównie na dokończenie budowy domu mieszkalnego oraz na jego wyposażenie itp.
W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, iż: Działka będąca przedmiotem wniosku była przed jej podziałem wykorzystywana do działalności rolniczej w okresie od uzyskania praw własności (na drodze darowizny) do chwili podziału, a od podziału do tego roku z uwagi na trudne warunki glebowe i wodne nie była wykorzystywana. Przedmiotowy grunt nie był przedmiotem najmu, dzierżawy itp. Z uwagi na to, że działka (grunt) darowana od rodziców obciążona jest służebnością na rzecz rodziców Zainteresowanego postanowił on zabezpieczyć byt i bezproblemowe dysponowanie częścią majątku przez żonę Zainteresowanego i jego córki na wypadek jego śmierci.
W związku tym, wydzielił z działki pierwotnej 19 działek o mniejszej powierzchni na cele prywatne i pozostawił 1 dużą działkę do celów produkcyjnych działalności rolniczej. Wnioskodawca nie ponosił dotąd żadnych nakładów mających przygotować grunt do sprzedaży, typu uzbrojenie, ogrodzenie, wystąpienie o warunki zabudowy, ogłoszenie itp. Jedynym kosztem jaki poniósł były koszty związane z podziałem (honorarium geodety). Zgodnie z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy 80% gruntów Zainteresowanego znalazło się w strefie przeznaczonej pod teren działalności gospodarczej z możliwością realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Jednak w momencie sprzedaży działki nie jest ona przekształcona na inne cele i pozostaje wciąż w ewidencji jako grunty orne. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy od sprzedaży działki wyodrębnionej z gruntów, które Wnioskodawca uzyskał na drodze darowizny od rodziców i stanowi jego majątek osobisty, należne jest odprowadzenie podatku od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, nie musi on od sprzedaży działki odprowadzać podatku VAT ponieważ: obrót ziemią (działkami) nie stanowi zakresu jego działalności, jest nią produkcja i rozmnażanie roślin ozdobnych, działkę rolną Zainteresowany otrzymał od rodziców w drodze darowizny i stanowi ona jego majątek osobisty, podział miał na celu wyodrębnienie z gospodarstwa sfery produkcyjnej i prywatnej, podział i rozdzielenie na sferę produkcyjną i prywatną nastąpiło przed tym, jak Wnioskodawca stał się płatnikiem podatku VAT, od chwili podziału nie prowadzi on na niej działalności rolniczej, środki uzyskane ze sprzedaży Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na własne potrzeby (budowa i wyposażenie domu, ogród itp.) niezwiązane z prowadzoną działalnością, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 29 października 2007 r. I FPS 3/07, majątek prywatny nabywany jest na potrzeby własne, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej.
Zatem jego sprzedaż (…) nie może być uznana za działalność handlową skutkującą odprowadzeniem podatku VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy, podlega opodatkowaniu ww. podatkiem. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, iż status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku od towarów i usług, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej ustawy. W przedmiotowej sprawie, na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, iż definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o VAT, jednoznacznie przesądza, że działalność wykonywana przez rolników zawiera się w pojęciu działalności gospodarczej.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca otrzymał od rodziców w drodze darowizny gospodarstwo rolne. Planuje on sprzedaż jednej z 19 wydzielonych z tego gruntu działek przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod teren działalności gospodarczej z możliwością realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jednak w momencie sprzedaży działki nie jest ona przekształcona na inne cele i pozostaje wciąż w ewidencji jako grunty orne. Zainteresowany wskazał, iż działka będąca przedmiotem wniosku była przed jej podziałem wykorzystywana do działalności rolniczej w okresie od uzyskania praw własności do chwili podziału.
Środki uzyskane ze sprzedaży działki zamierza on przeznaczyć na potrzeby własne, tj. głównie na dokończenie budowy domu mieszkalnego oraz na jego wyposażenie itp. Zgodnie z art. 2 ust. 15 ustawy, przez rolnika ryczałtowego rozumie się rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych.
Działalność rolnicza, w myśl art. 2 ust. 19 ustawy, rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin „in vitro”, fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (PKWiU 02.01.13) oraz bambusa (PKWiU 02.01.42-00.11), a także świadczenie usług rolniczych.
Biorąc pod uwagę definicję działalności gospodarczej – art. 15 ust. 2 ustawy – należy uznać, iż planowane transakcje mają związek z działalnością gospodarczą, bowiem osoba wykorzystująca grunty do celów rolniczych, w świetle ustawy o podatku od towarów i usług, posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Jednakże na mocy art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy korzysta tylko ze zwolnienia od podatku w zakresie dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności oraz w zakresie świadczenia usług rolniczych.
Jeśli więc osoba taka wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, brak jest podstaw prawnych do uznania, iż nie podlegają one opodatkowaniu. Rolnik sprzedający grunt nie zbywa majątku osobistego, ale majątek składający się na przedsiębiorstwo rolne. Wobec powyższego osoba taka dokonuje sprzedaży majątku związanego z przedmiotową działalnością gospodarczą (działalnością rolniczą) i jest z tego tytułu podatnikiem podatku od towarów i usług, nie korzystającym ze zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy.
W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że z uwagi na fakt, iż Wnioskodawca wykorzystywał będący przedmiotem wniosku grunt w celu prowadzenia działalności rolniczej, nie można uznać, że grunt ten jest majątkiem osobistym, który – jak sama nazwa wskazuje – służy do zaspokajania tylko i wyłącznie potrzeb osobistych (prywatnych). Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że ta część gospodarstwa w 2008 r. została wyłączona z produkcji i od tego czasu jest ugorowana. W ocenie tut. Organu wyłączenie części gruntów z gospodarstwa ma niewątpliwie związek z podziałem geodezyjnym na działki.
Fakt zaprzestania produkcji na tej części gruntu, nie oznacza, że ten majątek staje się automatycznie majątkiem prywatnym Wnioskodawcy. Niewątpliwie pozostaje on nadal częścią gospodarstwa rolnego, który wcześniej był wykorzystywany w działalności rolniczej. Zgodnie z art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Stanowi zatem zorganizowany kompleks majątkowy przeznaczony do prowadzenia działalności produkcyjnej, handlowej lub usługowej.
Natomiast w myśl art. 553 ustawy Kodeks cywilny, za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Biorąc pod uwagę powyższe należy przyjąć, że gospodarstwo rolne spełnia określone w Kodeksie cywilnym wymogi właściwe dla przedsiębiorstwa. Celem przedsiębiorstwa, którym jest gospodarstwo rolne, zawsze jest produkcja rolnicza, bez względu na to w jaki sposób zostaną wykorzystane pożytki z tej działalności.
Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W art. 43 ustawy, zawarto katalog czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Stosownie do ust. 1 pkt 9 powołanego artykułu, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Z powyższego przepisu wynika, iż opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę.
Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług.
Zatem dostawa działek będących przedmiotem wniosku, nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego zostały one przeznaczone pod teren działalności gospodarczej z możliwością realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej Należy zauważyć, że ustawodawca zwalniając od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przedmiotowy rodzaj gruntu.
Tym samym, ustawodawca dopuszcza w tej materii możliwość korzystania z wszelkich aktów prawnych czy też administracyjnych regulujących te kwestie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.
Tak więc charakter danego terenu wyznacza plan miejscowy. Tym samym, o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu. Przeznaczenie terenu określają plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, natomiast ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu.
Zatem, sprzedaż przez Wnioskodawcę działki wykorzystywanej w działalności rolniczej, bez względu na sposób jej nabycia jest czynnością podlegającą uregulowaniom zawartym w ustawie o podatku od towarów i usług, tym samym podlega opodatkowaniu podstawową 22% stawką podatku VAT. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.