INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 29 września 2009 r. (data wpływu 5 października 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 30 listopada 2009 r. (data wpływu 3 grudnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 5 października 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 30 listopada 2009 r. (data wpływu 3 grudnia 2009 r.) o pełnomocnictwo oraz klasyfikację PKWiU dla przedmiotowych usług. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest uczelnią publiczną i na mocy art. 90 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług odlicza podatek VAT proporcją.
Jednocześnie, jako Szkoła Wyższa, podlega ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym (Dz. u. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). Zainteresowany jest m.in. organizatorem konferencji szkoleniowych, seminariów naukowych, spotkań szkoleniowych, sympozjów itp. o charakterze edukacyjnym. Na podstawie art. 19 ust. 4 i ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, osobom fizycznym, innym uczelniom i instytucjom, Wnioskodawca wystawia faktury VAT z zastosowaniem stawki VAT zwolnionej. W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany zaklasyfikował ww. usługi do grupowania PKWiU 80.42.20 „Usługi w zakresie pozostałych form kształcenia”. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy Wnioskodawca ma prawo wystawiać faktury VAT z zastosowaniem stawki zwolnionej dla uczestników za udział w konferencjach szkoleniowych, seminariach naukowych, spotkaniach szkoleniowych lub sympozjach, jeśli poprzez organizację ww. konferencji realizuje obowiązek ustawowy, wynikający z ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym (Dz. u. z 2005 r., Nr 164, poz. 1365 ze zm.), a wnoszone opłaty nie stanowią dochodu uczelni, a jedynie zwrot poniesionych kosztów?
Zdaniem Wnioskodawcy, organizując konferencje, spotkania, seminaria, sympozja itp. o charakterze edukacyjnym realizuje on obowiązek ustawowy wynikający z ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym (Dz. u. z 2005 r., Nr 164, poz. 1365 ze zm.) i nie podlega w tym przypadku ustawie o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym, w opinii Zainteresowanego powinien on wystawiać dla uczestników ww. konferencji, spotkań, seminariów i sympozjów zaświadczenia o wpłacie lub noty obciążeniowe, a nie faktury VAT na podstawie art. 19 ust. 4 i ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Przez dostawę towarów – w myśl art. 7 ust. 1 ustawy – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie nie będące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki: w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia, świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie). Należy podkreślić, iż oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
W art. 8 ust. 3 postanowiono, iż usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz wydane na jej podstawie rozporządzenia odwołują się do grupowań PKWiU przy ustalaniu preferencyjnych stawek podatkowych i zwolnień przedmiotowych. Zaliczanie określonej usługi do właściwego grupowania należy jednak do obowiązków usługodawcy.
Wynika to z faktu, że to właśnie on posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego sklasyfikowania wykonywanej usługi do odpowiedniego grupowania. Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca jest uczelnią publiczną podlegającą ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym. Zainteresowany wskazał, iż jest on organizatorem konferencji szkoleniowych, seminariów naukowych, spotkań szkoleniowych, sympozjów itp. o charakterze edukacyjnym i wystawia osobom fizycznym, innym uczelniom i instytucjom faktury VAT z zastosowaniem dla tych czynności zwolnienia od podatku VAT.
Powyższe czynności Wnioskodawca zaklasyfikował do grupowania PKWiU 80.42.20 „Usługi w zakresie pozostałych form kształcenia”. Podstawowa stawka podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział trzy stawki preferencyjne: 7%, 3% i 0%, a także zwolnienie od podatku.
I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy, zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. w poz. 7 tego załącznika, tj. w „wykazie usług zwolnionych od podatku” wymienione zostały usługi o symbolu PKWiU ex 80 „Usługi w zakresie edukacji”. Stosownie do objaśnień zawartych w załącznikach do ustawy użycie przez ustawodawcę oznaczenia „ex” przy grupowaniu PKWiU, korzystającym ze zwolnienia od podatku od towarów i usług oznacza, że zwolnienie dotyczy tylko danej usługi z danego grupowania.
Mając na uwadze powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że będące przedmiotem wniosku usługi organizowania konferencji szkoleniowych, seminariów naukowych, spotkań szkoleniowych, sympozjów itp. o charakterze edukacyjnym, o symbolu PKWiU 80.42.20 „Usługi w zakresie pozostałych form kształcenia” (jak wskazał Zainteresowany), mieszczą się w grupowaniu PKWiU ex 80 „Usługi w zakresie edukacji”, tym samym korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z poz. 7 załącznika nr 4 do ustawy.
Odnosząc się zatem do kwestii dokumentowania opłat wnoszonych przez uczestników z tytułu udziału w organizowanych konferencjach szkoleniowych, seminariach naukowych, spotkaniach szkoleniowych lub sympozjach, tut. Organ wyjaśnia, iż z uwagi na fakt, że przedmiotowe usługi podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jednakże korzystają one ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z poz. 7 załącznika 4 do ustawy, to ustalone za ich świadczenie wynagrodzenie w postaci zwrotu poniesionych przez organizatora kosztów należy udokumentować – zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy – fakturą VAT.
Stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są zobowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (…).
W świetle powyższego należy stwierdzić, iż Wnioskodawca organizując konferencje szkoleniowe, seminaria naukowe, spotkania szkoleniowe lub sympozja, za udział w których uczestnicy muszą uiścić opłatę, występuje w roli podatnika podatku od towarów i usług oraz dokonuje świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. w związku z tym, powinien wystawiać ww. uczestnikom faktury VAT z oznaczeniem rodzaju usługi „usługi w zakresie edukacji” i zastosowaniem stawki podatku „zwolniona”. Dodatkowo tut. Organ informuje, że organy podatkowe nie są właściwe do klasyfikowania wyrobów i usług do odpowiednich grupowań statystycznych.
Do określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z prawidłowym zdefiniowaniem wykonywanych czynności oraz prawidłowym zaklasyfikowaniem tych czynności do właściwych grupowań statystycznych, obowiązany jest podatnik. w związku z powyższym, tut. Organ w niniejszej interpretacji odniósł się do klasyfikacji podanej przez Zainteresowanego we wniosku. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.