INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 6 sierpnia 2010 r. (data wpływu 30 sierpnia 2010 r.) uzupełnionym pismami z dnia 15 listopada 2010 r. (data wpływu 16 listopada 2010 r.) oraz z dnia 23 listopada 2010 r. (data wpływu 26 listopada 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania przeniesienia własności gruntu zabudowanego budynkiem – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 30 sierpnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania przeniesienia własności gruntu zabudowanego budynkiem. Wniosek uzupełniono pismami z dnia 15 listopada 2010 r. (data wpływu 16 listopada 2010 r.) oraz z dnia 23 listopada 2010 r. (data wpływu 26 listopada 2010 r.) o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
Pani (wspólnik Spółki cywilnej) na podstawie umowy darowizny z dnia 2 czerwca 2006 roku stała się właścicielką niezabudowanej nieruchomości gruntowej. Na tej nieruchomości Zainteresowany (Spółka cywilna), za zgodą Pani, zamierza dokonać inwestycji w postaci budowy obiektu gastronomicznego, odliczając przy tym podatek VAT jaki będzie poniesiony na zakup towarów i usług do budowy. Po zakończeniu budowy i oddaniu obiektu do użytkowania, Pani zamierza zgłosić Spółce cywilnej żądanie – w trybie art. 231 par. 2 kc. – o wykupienie działki zajętej pod budowę.
Pani oraz Wnioskodawca (wspólnicy Spółki cywilnej) zamierzają zawrzeć umowę sprzedaży działki, w trybie art. 231 par. 2 kc., jako wartość sprzedaży podając wartość samej działki, bez uwzględnienia wartości nakładów poniesionych przez Spółkę. W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, że: Pani jest zarejestrowana jako podatnik podatku VAT. Pani nie wykorzystywała przedmiotowego gruntu w działalności gospodarczej, w tym również działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Właścicielka gruntu nie posiadała i nie posiada statusu rolnika ryczałtowego.
Posiadane grunty, właścicielka nieruchomości, na podstawie odrębnego porozumienia wyda Spółce cywilnej w posiadanie, w celu prowadzenia inwestycji (zgodnie z wymogami prawa budowlanego niezbędne jest prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Między stronami nie będzie dokonywane rozliczenie nakładów związanych z wybudowaniem obiektu – ani przed, jak też po dokonanej transakcji sprzedaży. Spółka cywilna zamierza wybudować obiekt z własnych środków, a następnie nabędzie od właścicielki sam grunt za cenę odpowiadającą wartości gruntu niezabudowanego. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w opisanym stanie faktycznym przeniesienie własności gruntu zabudowanego budynkiem należącym do „Spółki” skorzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, przeniesienie własności nieruchomości zabudowanej (gruntu) na podmiot, który jest właścicielem nakładów poniesionych na wybudowanie budynku na tym gruncie będzie zwolnione z podatku VAT.
Z analizy art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT wynika, że przedmiotowa sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia, gdyż spełnione będą warunki do zwolnienia transakcji spod opodatkowania podatkiem VAT tj.: po pierwsze - Pani (wspólniczka Spółki cywilnej) nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, bowiem nabyła przedmiotową nieruchomość na podstawie umowy darowizny, po drugie - nie dokonywała i nie będzie dokonywać żadnych nakładów na ww. nieruchomość, w stosunku do których miałaby prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a prawo do nakładów poczynionych na wybudowanie budynku będzie przysługiwać innemu podmiotowi (Wnioskodawcy).
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Według art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, towarami są rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej‚ a także grunty.
Za dostawę towarów - na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT - uważa się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Co do zasady podstawowa stawka podatku VAT – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT – wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich część upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Przez pierwsze zasiedlenie – w myśl art. 2 pkt 14 ustawy o podatku VAT – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10 pod warunkiem, że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku naliczonego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej.
Należy wskazać, iż w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części budynków lub budowli, w myśl art. 29 ust. 5 ww. ustawy, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale związanych z gruntem. Jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Wskazać także należy, iż przepisy kodeksu cywilnego wskazują, że budynki są częścią składową gruntu (art.
48 k.c.) i dzielą jego los prawny (zasada superficies solo cedit). W świetle powyższego przeniesienie własności gruntu zabudowanego budynkiem należącym do innego podmiotu będzie korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami natomiast, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Przepis art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania (zasada „superficies solo cedit”). Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej (art. 47 § 1 k.c.). Jednakże zawartego w przytoczonym przepisie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” nie wolno utożsamiać z prawem własności.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości przy definiowaniu wyrażenia „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną”, funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Safe B.V.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyraził pogląd, że „wyrażenie «dostawa towarów» w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca zamierza dokonać inwestycji na niezabudowanym gruncie, którego właścicielem jest Pani (wspólnik Spółki cywilnej) – w postaci budowy obiektu gastronomicznego. Po zakończeniu budowy i oddaniu obiektu do użytkowania, Pani zamierza zgłosić Spółce żądanie – w trybie art. 231 par. 2 kc – o wykupienie działki zajętej pod budowę. Pani oraz Wnioskodawca (wspólnicy Spółki cywilnej) zamierzają zawrzeć umowę sprzedaży działki, w trybie art. 231 par. 2 kc, jako wartość sprzedaży podając wartość samej działki, bez uwzględnienia wartości nakładów poniesionych przez Spółkę.
Między stronami nie będzie dokonywane rozliczenie nakładów związanych z wybudowaniem obiektu – ani przed, jak też po dokonanej transakcji sprzedaży. Spółka cywilna zamierza wybudować obiekt z własnych środków, a następnie nabędzie od właścicielki sam grunt za cenę odpowiadającą wartości gruntu niezabudowanego. Z powyższego wynika, że z uwagi na fakt, iż właścicielem nakładów poniesionych na gruncie należącym do Pani będzie Wnioskodawca, w analizowanej sprawie nie dojdzie do przeniesienia – w sensie ekonomicznym – prawa do rozporządzania budynkiem jak właściciel. Przedmiotem planowanej transakcji nie będzie zatem nieruchomość gruntowa wraz z budynkiem ale wyłącznie grunt zabudowany.
Bowiem sprzedaż nieruchomości w części dotyczącej wzniesionego przez Spółkę budynku, nie będzie spełniać definicji dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Przyjęcie rozwiązania opartego na art. 48 Kodeksu cywilnego prowadziłoby do naruszenia koncepcji dostawy towarów. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie przedmiotem sprzedaży będzie wyłącznie grunt. Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary, zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Z opisu sprawy wynika, że Pani (wspólnik Spółki cywilnej) na podstawie umowy darowizny z dnia 2 czerwca 2006 roku stała się właścicielką niezabudowanej nieruchomości gruntowej.
Na tej nieruchomości Zainteresowany, za zgodą Pani, zamierza dokonać inwestycji w postaci budowy obiektu gastronomicznego, odliczając przy tym podatek VAT jaki będzie poniesiony na zakup towarów i usług do budowy. Po zakończeniu budowy i oddaniu obiektu do użytkowania, Pani zamierza zgłosić Spółce cywilnej żądanie – w trybie art. 231 par. 2 kc. – o wykupienie działki zajętej pod budowę. Pani oraz Wnioskodawca (wspólnicy Spółki cywilnej) zamierzają zawrzeć umowę sprzedaży działki, jako wartość sprzedaży podając wartość samej działki, bez uwzględnienia wartości nakładów poniesionych przez Spółkę. Pani jest zarejestrowana jako podatnik podatku VAT.
Właścicielka nieruchomości nie wykorzystywała przedmiotowego gruntu w działalności gospodarczej, w tym również działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Nie posiadała i nie posiada statusu rolnika ryczałtowego. Zainteresowana na podstawie odrębnego porozumienia wyda jedynie Spółce cywilnej posiadany grunt, w celu prowadzenia inwestycji (zgodnie z wymogami prawa budowlanego niezbędne jest prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Zatem, nic nie wskazuje na to, że dokonując dostawy gruntu właścicielka nieruchomości będzie działała w charakterze handlowca.
Pod pojęciem handel należy bowiem rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. W analizowanej sprawie nie można stwierdzić, że grunt został nabyty w celu odsprzedaży, ponieważ pochodzi z majątku prywatnego, otrzymanego w formie darowizny. Właścicielka nieruchomości zbywając grunt Spółce będzie korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Reasumując, właścicielka nieruchomości dokonując przeniesienia prawa własności przedmiotowego gruntu do Spółki cywilnej nie będzie działała w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalność gospodarczej. Tym samym, sprzedaż przedmiotowego gruntu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Z uwagi na powyższe, kwestia dotycząca zwolnienia od podatku od towarów i usług przeniesienia własności gruntu zabudowanego budynkiem należącym do Spółki - stała się bezprzedmiotowa. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Ponadto, tut.
Organ informuje, iż w kwestii zdarzenia przyszłego dotyczącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wydano odrębne rozstrzygniecie z dnia 8 grudnia 2010 r. nr ILPP2/443-1410/10-7/BA. Wniosek w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych został rozstrzygnięty w odrębnej interpretacji w dniu 29 listopada 2010 r. nr ILPB1/415-981/10-6/AGr. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.