INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 26 października 2009 r. (data wpływu 27 listopada 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego świadczenia usług – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 27 listopada 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego świadczenia usług.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki cywilnej (w skład spółki wchodzą dwie osoby). Siedziba spółki mieści się w domu jednego ze wspólników – wspólnik wraz z żoną użyczają jeden pokój spółce na prowadzenie biura (wspólnicy nie są ze sobą spokrewnieni). Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny i prowadzi działalność handlowo-produkcyjną. Zainteresowany wskazał, iż jako wspólnik biorący w użyczenie lokal ma on przychód z nieodpłatnego świadczenia usług, który jest opodatkowany podatkiem dochodowym. Wnioskodawca wskazał również, iż Umowa użyczenia została zawarta pomiędzy: wspólnikiem z żoną a dwoma wspólnikami.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy biorący w użyczenie część lokalu mieszkalnego na prowadzenie biura wraz ze wspólnikiem, powinien płacić podatek VAT od przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług? Zdaniem Wnioskodawcy, wspólnik biorący w użyczenie lokal na prowadzenie biura wraz ze wspólnikiem, nie powinien płacić podatku VAT od przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług, ponieważ czynność ta została zawarta w związku z prowadzeniem spółki. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem towaru należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług co do zasady podlegają czynności wykonywane odpłatnie. Jednakże ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatnie z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W przypadku umowy użyczenia nie ma miejsca przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, zatem użyczenie nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Według art. 8 ust. 2 ustawy, nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług.
Z powołanego przepisu wynika, że aby nieodpłatne świadczenie usług podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, muszą zaistnieć dwie przesłanki: brak związku świadczonych usług z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, istnienie prawa podatnika do odliczenia w całości lub w części podatku naliczonego związanego ze świadczonymi usługami.
Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług formułują zatem zasadę, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatne świadczenie usług, a nieodpłatne ich świadczenie traktuje się jako odpłatne przy łącznym spełnieniu następujących warunków: świadczone usługi nie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami (w całości lub części). Umowa użyczenia jest jedną z umów nazwanych, obok najmu i dzierżawy, regulujących zasady używania rzeczy. Zgodnie z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Istotnymi cechami tej umowy są zatem dwa elementy: oddanie rzeczy do używania na pewien czas oraz nieodpłatność. Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki cywilnej. Siedziba spółki mieści się w domu jednego ze wspólników – wspólnik wraz z żoną użyczają jeden pokój spółce na prowadzenie biura. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny i prowadzi działalność handlowo-produkcyjną.
Zainteresowany wskazał, iż jako wspólnik biorący w użyczenie lokal ma on przychód z nieodpłatnego świadczenia usług, który jest opodatkowany podatkiem dochodowym. W związku z tym wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii opodatkowania ww. przychodu podatkiem od towarów i usług. W tym miejscu wskazać należy, iż z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że obowiązek obliczenia i pobrania podatku VAT, który jest zawarty w cenie towaru lub usługi spoczywa na sprzedawcy danego towaru lub usługi, a nie na ich nabywcy.
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie, obowiązek ewentualnego opodatkowania usługi nieodpłatnego użyczenia lokalu – pod warunkiem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług – spoczywa na podmiocie użyczającym (tj. wspólniku wraz z żoną), a nie na Wnioskodawcy. Ponadto, tut. Organ podkreśla, że złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczy stosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez Wnioskodawcę.
W związku z tym zaznacza się, iż interpretacja nie będzie wywierać skutku prawnego w tym zakresie dla wspólnika i jego żony użyczających lokal (pokój) spółce na prowadzenie biura. Dodatkowo tut. Organ wskazuje, iż ustawa o podatku od towarów i usług w art. 15 ust. 1 jednoznacznie stanowi, iż podatnikami podatku od towarów i usług są nie tylko osoby fizyczne i prawne, lecz także jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, do których zalicza się między innymi spółki cywilne.
Tak więc na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, spółce cywilnej jako jednostce wspólników, a nie samym wspólnikom, przyznano podmiotowość prawnopodatkową, o ile realizuje ona czynności objęte zakresem przedmiotowym tej ustawy. Tym samym wszelkie uprawnienia i obowiązki wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług odnoszą się do spółek cywilnych, a nie bezpośrednio do wspólników tych spółek. Nadmienia się, iż w przedmiotowej sprawie stanowisko Zainteresowanego uznano za prawidłowe, jednakże z uwagi na zastosowanie innych przepisów prawa niż wykazano we wniosku.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.