INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 21 lutego 2008 r. (data wpływu 22 luty 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawiania faktur korygujących – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 lutego 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawiania faktur korygujących.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Dnia 8 sierpnia 2006 r. Wnioskodawca (dalej „S”) dokonał sprzedaży, za łączną cenę 41.173.858,64 CHF plus VAT (22%) na rzecz Spółki Akcyjnej (dalej „F”): prawa użytkowania wieczystego dwóch działek położonych w P (dalej „Grunt”), prawa własności dwóch budynków biurowych, posadowionych na Gruncie i stanowiących odrębny od niego przedmiot własności, wraz z infrastrukturą, maszynami i urządzeniami posadowionymi na Gruncie (dalej „Naniesienia”). W związku z zawartą umową sprzedaży (dalej „umowa SP”) S rozpoznał przychód do opodatkowania w kwocie 41.173.858,64 CHF.
Jednocześnie, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 PdopU rozpoznał koszt uzyskania przychodów. Podatek VAT z tytułu powyższej transakcji został ujęty w deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2006 r. Tego samego dnia, S i F zawarli: umowę Leasingu Operacyjnego Naniesień (dalej „umowa LON”); umowę Dzierżawy Gruntu (dalej „umowa DG”); umowę przedwstępną sprzedaży Gruntu i Naniesień przez F na rzecz S. W związku z zawartą umową LON oraz umową DG S zaliczył do kosztów uzyskania m.in.: Wstępną Opłatę Leasingową (dalej „WOL”); Opłatę Administracyjną (dalej „OA”); Miesięczne Opłaty Leasingowe (dalej „OOL”); Miesięczne Raty Czynszu Dzierżawnego (dalej „RCD”).
Jednocześnie S, w związku z otrzymywanymi od F fakturami odliczał i czyni to w dalszym ciągu, podatek VAT. Umowa LON została zawarta na okres 10 lat, jako umowa leasingu operacyjnego. W chwili obecnej S rozważa jednak podjęcie działań, które mogłyby doprowadzić do pozyskania znacznych środków finansowych niezbędnych do dokonania określonych zamierzeń inwestycyjnych. Środki te S zamierza uzyskać ze sprzedaży Gruntu oraz Naniesień.
Jednakże analiza rynku nieruchomości oraz opłacalności transakcji podejmowanych na tym rynku prowadzi do wniosku, że dla S bardziej opłacalne będzie doprowadzenie do zerwania wiążących go z F umów, aniżeli oczekiwać na upływ podstawowego okresu leasingu i wykup po tym okresie składników majątku, ażeby następnie dokonać ich sprzedaży. Powyższe jest dla S o tyle korzystne, że znalazł on inwestora zagranicznego, gotowego nabyć Grunt wraz z Naniesieniami na bardzo korzystnych warunkach finansowych.
Wobec powyższego S i F rozważają zawarcie niniejszego porozumienia: OPIS ZDARZENIA F i S w drodze porozumienia rozwiązują: umowę LON; umowę DG; umowę Sprzedaży Gruntu i Naniesień, a także Umowę Przedwstępną Sprzedaży. Konsekwencją powyższego jest, że strony porozumienia zwracają sobie cenę sprzedaży, po której F nabyła Grunt i Naniesienia, co pozostaje w zgodzie z dyspozycją art. 497 Kc. Strony nie zwracają sobie jakichkolwiek należności zapłaconych z tytułu zawarcia, realizacji przez dotychczasowy okres, oraz rozwiązania – umów LON i DG. W efekcie S staje się powrotnie użytkownikiem wieczystym Gruntu i właścicielem Naniesień.
Strony w treści porozumienia uzgadniają, że F otrzyma, w związku z przedterminowym zakończeniem leasingu, kwotę X (najprawdopodobniej wartość nie uiszczonych OOL i kwoty wykupu WK), która będzie stanowić dla F odszkodowanie umowne. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w związku z rozwiązaniem umowy SP, S będzie zobowiązany do wystawienia faktur korygujących oraz do skorygowania in minus podatku VAT należnego i deklaracji VAT-7 w rozliczeniu za miesiąc otrzymania od F potwierdzenia faktury korygującej?
Wnioskodawca udziela twierdzącej odpowiedzi na pytanie dotyczące obowiązku wystawienia faktur korygujących oraz skorygowania in minus podatku VAT należnego i deklaracji VAT-7, w rozliczeniu za miesiąc otrzymania od F faktury korygującej. Przytacza art. 29 ust. 4 vatU oraz § 16 ust. 1 i 3 rozpV, które wprost przewidują, że w przypadku zwrotu sprzedawcy towaru oraz zwrotu nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat podlegających opodatkowaniu należy wystawić fakturę korygującą.
Natomiast § 16 ust. 4 rozpV, mimo swojej niezgodności z Konstytucją, stanowi wprost, że potwierdzenie odbioru faktury korygującej daje podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca (S) otrzyma to potwierdzenie. Zainteresowany nadmienia, że F będzie zobowiązany na podstawie § 16 ust. 5 ww. rozporządzenia do skorygowania podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzyma fakturę korygującą od S. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. W rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2 22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnych charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.
Art. 29 ust. 4 ustawy wskazuje, iż obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur.
Na podstawie art. 106 ust. 8 ustawy, Minister Finansów wydał w dniu 25 maja 2005 r. rozporządzenie w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2005 r. Nr 95, poz. 798 ze zm.), regulujące m.in. zagadnienia związane z wystawianiem faktur korygujących.
Stosownie do zapisu § 16 ust. 4 ww. rozporządzenia, sprzedawca jest obowiązany posiadać potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę; nie dotyczy to eksportu towarów, przypadków określonych w § 11 ust. 2 pkt 3, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz dostawy towarów, dla której miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju.
Potwierdzenie odbioru faktury korygującej stanowi podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3 ustawy – w rozliczeniu za kwartał, w którym to potwierdzenie otrzymali, z uwzględnieniem zasad, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy. Wskazany powyżej przepis art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług jasno stanowi, iż kwoty, o które zmniejsza się obrót muszą zostać udokumentowane.
Jednak faktura korygująca, bez potwierdzenia jej odbioru, nie stanowi wystarczającej podstawy do obniżenia podatku należnego – dopiero potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę powoduje akceptację zmiany wartości zawartych na fakturze i daje prawo do takiego obniżenia. Ustawodawca nie sprecyzował, w jakiej formie nabywca ma dokonać potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Zatem potwierdzenie może mieć dowolną formę, która pozwoli na jednoznaczne stwierdzenie, iż sprzedawca to potwierdzenie otrzymał. Potwierdzenie takie uprawnia sprzedawcę do stosownego obniżenia podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzymał potwierdzenie odbioru faktury przez nabywcę.
Odnosząc się do stanowiska Wnioskodawcy, iż regulacja zawarta w przepisie § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r., jest niezgodna z Konstytucją RP należy wskazać, iż organy podatkowe nie są uprawnione do orzekania o niekonstytucyjności przepisów prawa. Stosownie do art. 188 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) o zgodności przepisów prawa z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej orzeka wyłącznie Trybunał Konstytucyjny.
Zauważyć należy, iż wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt U 6/06 Trybunał Konstytucyjny uznał, że faktycznie ww. przepis § 16 ust. 4 rozporządzenia jest niezgodny z obowiązującą ustawą o podatku od towarów i usług oraz z Konstytucją. Co do zasady Trybunał jednak zgodził się, że ustawodawca ma prawo do kontrolowania prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług, dlatego też odroczył utratę obowiązywania mocy niekonstytucyjnego przepisu na maksymalny okres dwunastu miesięcy.
Jak uzasadniono, posiadanie potwierdzenia odbioru faktury korygującej stanowi podstawę do pomniejszenia podatku. § 16 ust. 4 rozporządzenia określa zatem jeden z istotnych elementów stanu podatkowego, co – zgodnie z Konstytucją – zastrzeżone jest dla materii ustawowej. Odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niezgodny z Konstytucją stwarza możliwość ustanowienia nowych przepisów, zapewniających kontrolę prawidłowości rozliczeń podatkiem od towarów i usług. Biorąc pod uwagę zakres ingerencji w prawa podatnika, jaki będzie się wiązał z przyjętym mechanizmem kontrolnym, należałoby rozważyć celowość przeniesienia tych uregulowań do ustawy.
Tym samym Trybunał dał ustawodawcy czas na ustanowienie nowych prawidłowych przepisów, sugerując przeniesienie tych uregulowań do ustawy. W praktyce oznacza to, że jeżeli przepis zostanie przeniesiony do ustawy o VAT w odpowiednim czasie, ustawodawca może zachować ciągłość w zakresie obowiązku posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Należy więc stwierdzić, iż w dacie wydania przedmiotowej interpretacji ww. przepis posiada moc obowiązującą, zatem stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Tut. Organ informuje ponadto, iż wydawane przez niego interpretacje indywidualne dotyczą powszechnie obowiązujących przepisów prawa podatkowego.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawiania faktur korygujących.
Kwestie dotyczące kolejnych zagadnień z podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych zostały rozstrzygnięte w odrębnych interpretacjach nr: ILPP2/443-181/08-3/EWW, ILPP2/443-181/08-4/EWW, ILPP2/443-181/08-6/EWW, ILPP2/443-181/08-7/EWW, ILPP2/443-181/08-8/EWW, ILPB3/423-142/08-3/HS, ILPB3/423 142/08-4/HS, ILPB3/423-142/08-5/HS, ILPB3/423-142/08-6/HS, ILPB3/423-142/08-7/HS, ILPB3/423-142/08-8/HS, ILPB3/423-142/08-9/HS, ILPB3/423-142/08-10/HS z dnia 21 maja 2008 r. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.