INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 14 grudnia 2010 r. (data wpływu 17 grudnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 17 grudnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W sprawie egzekucyjnej przeciwko Dłużnikowi Wnioskodawca (Komornik Sądowy) prowadzi egzekucję z nieruchomości gruntowej niezabudowanej położonej w obrębie Miasta, składającej się z 38 działek gruntu o łącznej powierzchni 44,7686 ha, dla której Sąd Rejonowy v Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą.
Zajęta nieruchomość została zbyta na rzecz (...), co nie ma znaczenia dla postępowania egzekucyjnego. Ww. nieruchomość według ewidencji gruntów to grunty rolne, płacony jest od nich podatek rolny. Przedmiotowe grunty służyły Dłużnikowi do działalności – ogrodnictwo, obecnie grunty te są odłogowane. Wnioskodawca wskazał, iż zarówno Dłużnik jak i nabywca nieruchomości są płatnikami podatku VAT. W związku z brakiem planu PZT dla tej nieruchomości, Agencja Nieruchomości Rolnej ma prawo pierwokupu – w poprzednim planie PZT były to grunty rolne. Dłużnik nabył ww. nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży w dniu 28 listopada 2001 r., jako grunty rolne.
Teren, na którym jest położona nieruchomość, objęty jest ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta. Działki te według studium położone są w obszarze oznaczonym symbolem MUW – tereny zabudowy wielofunkcyjnej w tym głównie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usług podstawowych i ponadpodstawowych, drogami. Ustalono również zasady zagospodarowania i kształtowania zabudowy. Powyższa nieruchomość będzie sprzedana w drodze licytacji. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy przedmiotowa nieruchomość będzie podlegała przy sprzedaży podatkowi VAT, czy będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy, po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie, zbycie przedmiotowej nieruchomości gruntowej nie powinno być zwolnione od podatku VAT. Teren, na którym położona jest nieruchomość nie ma Planu Zagospodarowania Przestrzennego, ale w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego zostały określone warunki zabudowy oraz przeznaczenie gruntów – pod zabudowę wielorodzinną. Ponadto Dłużnik nabył przedmiotową nieruchomość z zamiarem wykorzystania jej pod zabudowę. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r., przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – na podstawie ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W art. 18 ust. 1 ustawy postanowiono, iż organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. u. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm.) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.
Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r., stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi oraz zwolnienie od podatku. I tak, w art. 43 ustawy, zawarto katalog czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.
Z powyższego przepisu wynika, iż opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że ustawa w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu, a nie jego klasyfikacją gleboznawczą.
Jednakże ustawodawca zwalniając od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu. o przeznaczeniu gruntu rozstrzyga bowiem odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, bądź też o przeznaczeniu tym decyduje wydana decyzja o warunkach zabudowy.
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. u. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Polityka przestrzenna gminy wyrażona jest w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, którego uchwalenie jest niezbędnym etapem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Przepis art. 9 ust. 1 i 4 ww. ustawy stanowi, że w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W myśl art. 14 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, przed podjęciem uchwały, o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzania planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium (…).
Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Natomiast ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. u. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.
Jak wskazuje art. 21 ust. 1 ww. ustawy, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z zacytowanych powyżej przepisów wynika, że dla określenia przeznaczenia danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca (Komornik Sądowy) prowadzi egzekucję z nieruchomości gruntowej niezabudowanej położonej w obrębie Miasta, składającej się z 38 działek gruntu o łącznej powierzchni 44,7686 ha. Ww. nieruchomość według ewidencji gruntów stanowi grunty rolne, płacony jest od nich podatek rolny. Przedmiotowe grunty Dłużnik nabył na podstawie umowy sprzedaży w dniu 28 listopada 2001 r., jako grunty rolne i służyły mu one do działalności – ogrodnictwo. Obecnie grunty te są odłogowane. Wnioskodawca wskazał, iż teren, na którym jest położona przedmiotowa nieruchomość, objęty jest ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta.
Działki te według studium położone są w obszarze oznaczonym symbolem MUW – tereny zabudowy wielofunkcyjnej w tym głównie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usług podstawowych i ponadpodstawowych, drogami. Ustalono również zasady zagospodarowania i kształtowania zabudowy. W opisie stanu faktycznego wskazano, iż zarówno Dłużnik jak i nabywca przedmiotowej nieruchomości są płatnikami podatku VAT. Powyższa nieruchomość będzie sprzedana w drodze licytacji. W związku z powyższym Wnioskodawca ma wątpliwości czy sprzedaż ww. nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, czy też będzie korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
Odnosząc treść przytoczonych przepisów do opisu sprawy stwierdzić należy, iż sprzedaż nieruchomości gruntowej niezabudowanej położonej w obrębie Miasta oznaczonej w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta jako teren zabudowy wielofunkcyjnej w tym głównie: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usług podstawowych i ponadpodstawowych oraz drogami nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. w konsekwencji, dostawę przedmiotowej nieruchomości (wydzielonych działek) należało opodatkować stawką podstawową, stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy. Dodatkowo tut.
Organ informuje, iż zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a pkt 1 ustawy, wprowadzonym art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianach niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. u. Nr 238, poz. 1578) oraz art. 9 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. u. Nr 257, poz. 1726) w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.