INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku sygnowanym datą 10 stycznia 2012 r. (data wpływu do Biura KIP w Lesznie 8 marca 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 5 czerwca 2012 r. (data wpływu 11 czerwca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika w związku ze sprzedażą koni – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 28 lutego 2012 r. Wnioskodawca złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika w związku ze sprzedażą koni. Pismem z dnia 5 marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 17 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) przesłał ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej ORD-IN (wraz z potwierdzeniem wpłaty opłaty skarbowej) zgodnie z właściwością do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu Biuro Krajowej Informacji Podatkowej.
Ww. wniosek wpłynął do Biura KIP w Lesznie w dniu 8 marca 2012 r. Przedmiotowy wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika w związku ze sprzedażą koni, został uzupełniony pismem z dnia 5 czerwca 2012 r. (data wpływu 11 czerwca 2012 r.), w którym doprecyzowano opis stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest sportowcem – reprezentantem Polski w dyscyplinie jeździeckiej skoki przez przeszkody. Z uwagi na swoje zainteresowania sportowe jest właścicielem średnio 4-6 koni (w danym momencie).
Konieczność posiadania takiej liczby koni związana jest ze specyfiką tej dyscypliny sportowej jaką uprawia, albowiem część koni młodych jest w takiej fazie rozwoju fizyczno-psychicznego, że nie może brać udziału w profesjonalnych zawodach sportowych, a jedynie uczestniczyć w zawodach o niskiej randze sportowej. Część koni natomiast jest gotowa do startu w zawodach o dużym stopniu trudności i randze. Wszystkie konie podlegają codziennym treningom w celu rozwijania lub utrzymywania ich zdolności sportowych. Jednocześnie Zainteresowany nie prowadzi działalności polegającej na trenowaniu na zlecenie koni innych osób.
Trenuje wyłącznie konie będące jego własnością celem odpowiedniego ich przygotowania do zawodów sportowych, w których bierze udział jako zawodnik. Wnioskodawca podkreślił, iż zakup nowego konia zawsze wiąże się z ryzykiem, że mimo właściwego treningu koń nigdy nie osiągnie oczekiwanych przez niego cech sportowych. Ponadto wskazać należy, że kontuzje u koni wykluczające je czasowo lub na zawsze z tzw. „dużego sportu” są na porządku dziennym. Z drugiej strony każdy z koni osiąga pewien szczyt swoich możliwości sportowych, po których następuje ich regres.
Specyfika uprawianego przez Wnioskodawcę sportu powoduje zatem, iż każdy z zawodników dokonuje wymiany stawki koni zasadniczo z trzech powodów: nietrafny zakup, nieosiąganie przez konia oczekiwanych wyników sportowych, regres zdolności sportowych oraz kontuzja wykluczająca konia z „dużego sportu”. Wymiana koni na „nowe” jest zatem nieodłączną koniecznością aktywności sportowej Zainteresowanego. Z tego względu sprzedaje średnio rocznie 1 lub 2 konie uzupełniając skład swojej stawki koni o taką samą ich liczbę. Sprzedaż konia następuje nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym konia takiego Wnioskodawca nabył.
W uzupełnieniu do wniosku wskazano, iż: z tytułu wykonywanej działalności sportowej – reprezentant Polski w dyscyplinie jeździeckiej skoki przez przeszkody – Wnioskodawca nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, w ramach ww. działalności sportowej Zainteresowany nie świadczy odpłatnie jakichkolwiek usług np. reklamowych, marketingowych itp. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż koni, w sytuacji przedstawionej przez Wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego stanowi działalność gospodarczą i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedając konie w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego nie czyni tego jako podatnik podatku VAT. Sprzedaż koni nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy VAT. Sprzedając konie sprzedaje swój majątek prywatny. W konsekwencji, w ocenie Zainteresowanego sprzedaż koni w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego nie stanowi działalności gospodarczej oraz nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Uzasadnienie Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W tym miejscu warto zauważyć, iż przepis ten w sposób niepełny implementuje właściwe przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UEL. z 2006 r., Nr 347, poz. 1, ze zm., dalej: „Dyrektywa VAT”). W świetle art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy VAT opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
Zatem w odróżnieniu od przepisów ustawy VAT Dyrektywa VAT wymaga dla uznania danej dostawy towarów za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT dokonanie jej przez podatnika tego podatku, który to podatnik ponadto przy dokonywaniu tej czynność działa właśnie w charakterze podatnika podatku VAT. Konieczność działania jako podatnika podatku VAT przy dokonywaniu czynności w celu uznania tej czynności za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT była wielokrotnie przywoływana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: ETS).
Przykładowo w orzeczeniu w sprawie C-291/92 pomiędzy Finanzamt Olzen a Dieter Armbrecht ETS stwierdził, że nawet jeśli podatnik w rozumieniu Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową), i którą to część zarezerwował na cele prywatne, w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik, a transakcja w skutek tego nie podlega opodatkowaniu. Stąd weryfikując czy dana czynność stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT należy przede wszystkim ustalić, czy przy dokonywaniu tej czynności dany podmiot działa jako podatnik podatku VAT.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei w świetle ust. 2 art. 15 ustawy VAT pojęcie działalności gospodarczej obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Mając na uwadze wyżej przywołane przepisy należy zatem stwierdzić, iż warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód.
Innymi słowy, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT to bez względu na to, czy czynność tę wykonał on jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie.
Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku z dnia 27 października 2007 roku wydanego w składzie siedmiu sędziów przez Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt I FPS 3/07, w którego treści czytamy co następuje: „Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe okoliczności wskazują, że nabycie przez skarżących w 1991 r. nieruchomości nie nastąpiło w celach handlowych, lecz prywatnych. Jak już zaś wcześniej wspominano przepisy art. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy sprzeciwiają się uznaniu za czynność opodatkowaną wyprzedaży majątku własnego”.
Stanowisko zgodnie, z którym sprzedaż majątku prywatnego nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT zostało potwierdzone w nowszych orzeczeniach ETS (np. wyrok z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10). W sytuacji przedstawionej przez Wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego konie stanowią jego majątek prywatny, który wykorzystuje do swojej aktywności jako sportowiec. Nabywa konie w celu uprawiania dyscypliny sportowej jaką są jeździeckie skoki przez przeszkody, a nie ich sprzedaży (handlu końmi).
Jak zostało to wskazane w opisie stanu faktycznego sprzedaż średnioroczna 1-2 koni związana jest ze specyfiką sportu, który uprawia, i nie jest celem jego aktywności jako sportowca. W szczególności przy sprzedaży koni nie podejmuje aktywnych działań w zakresie obrotu końmi, angażując do tego środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców – nie prowadzi żadnej działalności reklamowej, marketingowej związanej ze sprzedażą koni (zob. teza 39 wyroku ETS z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10).
Mając na uwadze powyższe należy zatem stwierdzić, iż sprzedając konie Wnioskodawca sprzedaje swój majątek prywatny, a zatem nie działa jako podatnik podatku VAT. Ponadto w ocenie Zainteresowanego sprzedaż koni w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego nie spełnia definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy VAT – brak znamion profesjonalizmu (działania jako handlowiec) przy sprzedaży koni dokonywanej przez niego. W konsekwencji sprzedaż koni w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT ani też nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy VAT.
Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca wnosi o stwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, iż przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – mocą art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Ponadto, dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Podkreślić przy tym należy, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży.
Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez osobę fizyczną majątku prywatnego.
Sprzedaż własnego majątku, który nie został nabyty z przeznaczeniem do działalności handlowej, zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.
W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą również zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.
Tak więc, aby dana czynność (np. dostawa towaru), nawet jeżeli została dokonana jednorazowo, mogła być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a zbywane przez niego towary zostały nabyte w celu ich dalszej odsprzedaży. Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca jest sportowcem – reprezentantem Polski w dyscyplinie jeździeckiej skoki przez przeszkody. Z uwagi na swoje zainteresowania sportowe jest właścicielem średnio 4-6 koni (w danym momencie).
Konieczność posiadania takiej liczby koni związana jest ze specyfiką tej dyscypliny sportowej jaką uprawia, bowiem część koni młodych jest w takiej fazie rozwoju fizyczno-psychicznego, że nie może brać udziału w profesjonalnych zawodach sportowych, a jedynie uczestniczyć w zawodach o niskiej randze sportowej. Część koni natomiast jest gotowa do startu w zawodach o dużym stopniu trudności i randze. Wszystkie konie podlegają codziennym treningom w celu rozwijania lub utrzymywania ich zdolności sportowych. Jednocześnie Zainteresowany nie prowadzi działalności polegającej na trenowaniu na zlecenie koni innych osób.
Trenuje wyłącznie konie będące jego własnością celem odpowiedniego ich przygotowania do zawodów sportowych, w których bierze udział jako zawodnik. Wnioskodawca podkreślił, iż zakup nowego konia zawsze wiąże się z ryzykiem, że mimo właściwego treningu koń nigdy nie osiągnie oczekiwanych przez niego cech sportowych. Ponadto wskazać należy, że kontuzje u koni wykluczające je czasowo lub na zawsze z tzw. „dużego sportu” są na porządku dziennym. Z drugiej strony każdy z koni osiąga pewien szczyt swoich możliwości sportowych, po których następuje ich regres.
Specyfika uprawianego przez Wnioskodawcę sportu powoduje zatem, iż każdy z zawodników dokonuje wymiany stawki koni zasadniczo z trzech powodów: nietrafny zakup, nieosiąganie przez konia oczekiwanych wyników sportowych, regres zdolności sportowych oraz kontuzja wykluczająca konia z „dużego sportu”. Wymiana koni na „nowe” jest zatem nieodłączną koniecznością aktywności sportowej Zainteresowanego. Z tego względu sprzedaje średnio rocznie 1 lub 2 konie uzupełniając skład swojej stawki koni o taką samą ich liczbę. Dodatkowo Zainteresowany wskazał, iż z tytułu wykonywanej działalności sportowej nie jest on czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
Ponadto w ramach ww. działalności sportowej Zainteresowany nie świadczy odpłatnie jakichkolwiek usług np. reklamowych, marketingowych itp. Wskazać tutaj należy, iż mimo, że czynność sprzedaży koni stanowi odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju, to nic nie wskazuje na to, że dokonujący jej Wnioskodawca występuje w tej sytuacji w charakterze handlowca. Konie, będące przedmiotem sprzedaży, nie zostały nabyte przez Zainteresowanego w celu dalszej odsprzedaży, lecz w celu osiągnięcia przez niego jak najlepszych wyników sportowych (co wynika z wniosku).
Sprzedaż koni dokonywana jest z uwagi na okoliczności niezależne od Wnioskodawcy, np.: kontuzja konia, regres zdolności sportowych konia, nieosiąganie przez konia oczekiwanych wyników sportowych. W konsekwencji, Zainteresowany sprzedając posiadane konie korzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem przedmiotowa czynność nie może być utożsamiana z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
Mając zatem na uwadze przedstawione we wniosku istotne elementy opisu stanu faktycznego oraz wyżej wskazane regulacje z zakresu podatku od towarów i usług, stwierdzić należy, że sprzedaż koni, stanowiących majątek prywatny (osobisty), które w momencie nabycia nie były przeznaczone do sprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.