INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 3 lutego 2011 r. (data wpływu 7 lutego 2011 r.) uzupełnionym pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. (data wpływu 6 maja 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do dokumentowania otrzymanych bonifikat pieniężnych za pomocą not obciążeniowych – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 7 lutego 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do dokumentowania otrzymanych bonifikat pieniężnych za pomocą not obciążeniowych. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. (data wpływu 6 maja 2011 r.) o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego oraz zakresu wniosku, a także o własne stanowisko w sprawie. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
Spółka w oparciu o umowy handlowe dokonuje zakupu towarów, za które w okresie późniejszym przyznawane są jej bonifikaty pieniężne wyliczane na podstawie zapisów szczegółowych umów.
Ogólnie umowy z dostawcami można podzielić na dwie grupy: pierwszy typ umów określa bonifikatę w zamian za osiągnięcie odpowiednich progów zakupowych oraz za przeprowadzenie dodatkowych czynności wobec dostawcy takich jak np. reklamowanie jego produktów, przeprowadzanie szkoleń, intensyfikacja sprzedaży poprzez promocje i inne dodatkowe usługi zwiększające sprzedaż; drugi typ umowy nie określa żadnych dodatkowych warunków do spełnienia, w tym przypadku bonifikata wypłacana jest bowiem procentowo od wcześniejszego zakupu - nie ma tu żadnych obostrzeń.
Do tej pory w Spółce w większości występował pierwszy typ umowy handlowej, co do warunków przyznawania premii pieniężnych przez co Spółka zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późniejszymi zmianami), traktowała takie świadczenie jako usługę, dokumentowała zaistniały fakt fakturami VAT zgodnie również z wcześniejszą interpretacją Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 marca 2008 roku.
Jednak na początku roku 2011 zaczęły przychodzić drafty nowych umów handlowych, w których część umów stanowiła drugi typ umowy, w którym wypłata bonifikaty nie jest obostrzona spełnieniem żadnych dodatkowych warunków przez co zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług nie można zakwalifikować tego jako usługę, a tym samym pozbawia prawa do wystawienia faktury VAT. W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, że: W obydwu przypadkach naliczenie bonifikat i ich wypłata odbywa się zgodnie z warunkami zawartych umów najczęściej w okresach kwartalnych i rocznych. Wartość bonifikaty wyliczana jest wg określonego wskaźnika do osiągniętego obrotu.
W pierwszym typie umów prócz osiągnięcia określonego poziomu zakupów Wnioskodawca musi dokonać określonych świadczeń na rzecz dostawców. W drugim typie umowy nie ma mowy o żadnych świadczeniach na rzecz kontrahenta ani o osiąganiu poziomu zakupu, jest tylko określony procent bonifikaty, który wylicza się do rzeczywistego obrotu - nie ma określonych przedziałów. Zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku brak zakupów będzie skutkował brakiem bonifikaty ponieważ procent należnej bonifikaty razy „0” daje „0”. Pierwszy typ umowy dotyczy stanu faktycznego, gdzie z zgodnie z umową wypłata bonifikaty następuje na podstawie wystawionej faktury VAT. Drugi typ umowy dotyczy zdarzenia przyszłego.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Spółka ma prawo dokumentowania otrzymanych bonifikat pieniężnych za pomocą wystawionych przez siebie not obciążeniowych dla dostawców w sytuacji kiedy w umowach handlowych brak jakichkolwiek dodatkowych warunków do spełnienia a bonifikata wypłacana będzie procentowo od obrotu?
Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie miał on prawa zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług do wystawiania faktur VAT w celu udokumentowania bonifikaty pieniężnej, której otrzymanie nie jest uzależnione od dokonania dodatkowych świadczeń na rzecz dostawców, a tym samym będzie musiała wystawić notę obciążeniową w celu udokumentowania bonifikaty W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
W myśl art. 29 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011 r., podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.
Art. 29 ust. 4 ustawy stanowi, iż podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b. W sytuacji, gdy wypłacony bonus będzie związany z konkretną dostawą (dostawami), to nawet jeżeli będzie on wypłacony po dokonaniu zapłaty, powinien być traktowany jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy.
Rabat rozumieć należy, jako zniżkę od ustalonej ceny określonego towaru lub usługi, wyrażoną procentowo lub kwotowo. Rozróżnia się rabaty na przyznane przed ustaleniem ceny oraz udzielane po jej ustaleniu. Rabat udzielony w momencie wystawienia faktury (rabat transakcyjny), nie ma znaczenia dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, ponieważ kwota należna od nabywcy już go uwzględnia - dane dotyczące rabatu znajdą swoje odzwierciedlenie w wystawionej fakturze stwierdzającej dokonanie sprzedaży.
Rabat udzielony po sprzedaży i wystawieniu faktury, w której dokonano pierwotnego określenia obrotu (rabat potransakcyjny), wymaga wystawienia faktury korygującej, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360). Z opisu sprawy wynika, że Spółka w oparciu o umowy handlowe dokonuje zakupu towarów, za które w okresie późniejszym przyznawane są jej bonifikaty pieniężne wyliczane na podstawie zapisów szczegółowych umów.
Ogólnie umowy z dostawcami można podzielić na dwie grupy: pierwszy typ umów określa bonifikatę w zamian za osiągnięcie odpowiednich progów zakupowych oraz za przeprowadzenie dodatkowych czynności wobec dostawcy takich jak np. reklamowanie jego produktów, przeprowadzanie szkoleń, intensyfikacja sprzedaży poprzez promocje i inne dodatkowe usługi zwiększające sprzedaż; drugi typ umowy nie określa żadnych dodatkowych warunków do spełnienia, w tym przypadku bonifikata wypłacana jest bowiem procentowo od wcześniejszego zakupu - nie ma tu żadnych obostrzeń.
W obydwu przypadkach naliczenie bonifikat i ich wypłata odbywa się zgodnie z warunkami zawartych umów najczęściej w okresach kwartalnych i rocznych. Wartość bonifikaty wyliczana jest wg określonego wskaźnika do osiągniętego obrotu. W pierwszym typie umów prócz osiągnięcia określonego poziomu zakupów Wnioskodawca musi dokonać określonych świadczeń na rzecz dostawców. W drugim typie umowy nie ma mowy o żadnych świadczeniach na rzecz kontrahenta ani o osiąganiu poziomu zakupu, jest tylko określony procent bonifikaty, który wylicza się do rzeczywistego obrotu - nie ma określonych przedziałów.
Zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku brak zakupów będzie skutkował brakiem bonifikaty ponieważ procent należnej bonifikaty razy „0” daje „0”. Odnosząc się do powyższego, można stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie dotyczącej drugiego typu umów, premię pieniężną (bonifikatę) otrzymaną przez Wnioskodawcę od dostawcy, można przyporządkować do konkretnych dostaw, gdyż obrót uprawniający do uzyskania gratyfikacji pieniężnych ustalany jest na podstawie wielkości faktycznie zrealizowanych zakupów (rzeczywistego obrotu), dokonanych w konkretnie określonym przedziale czasowym (kwartale i roku).
Ponadto – jak wynika z wniosku - w przedmiotowej sprawie brak jest jednak jakichkolwiek usług w zamian za które premia miałaby być wypłacona, bowiem Wnioskodawca nie jest w żaden sposób zobowiązany do wykonywania na rzecz dostawcy jakichkolwiek innych ekwiwalentnych czynności. Zatem, zawarty we wniosku opis sprawy, pozwala na stwierdzenie, iż Wnioskodawca nie wykonuje żadnych dodatkowych czynności poza zakupem towarów od dostawcy i rozliczeniu się z nim na podstawie zrealizowanego obrotu (zakupów).
Tym samym oznacza to, że Wnioskodawca nie świadczy wobec dostawcy usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, gdyż nie wykonuje on takich działań, które byłyby czynnościami dodatkowymi do jakich byłby zobligowany postanowieniami wynikającymi z umowy dotyczącej otrzymywania premii (bonifikaty). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że przedmiotowe bonifikaty pieniężne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako świadczenie usług, bowiem stanowią w istocie rabat obniżający wartość konkretnych dostaw udokumentowanych poszczególnymi fakturami – zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy – zmniejszający podstawę opodatkowania.
Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (…).
Ogólne regulacje dotyczące danych, jakie powinny zawierać faktury zostały określone, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 106 ust. 8 ustawy, treścią rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360), zwanego dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku, gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą, która – zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia – powinna zawierać co najmniej: numer kolejny oraz datę jej wystawienia; dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca: określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4, nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych rabatem; kwotę i rodzaj udzielonego rabatu; kwotę zmniejszenia podatku należnego. Ponadto należy nadmienić, iż zgodnie z § 13 ust. 8 cyt. rozporządzenia, faktury korygujące powinny zawierać wyraz „KOREKTA” albo wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA”.
Reasumując, w sytuacji gdy Zainteresowany otrzymuje bonifikatę pieniężną wypłacaną jako określony procent od rzeczywistego obrotu, bez obowiązku wykonywania jakichkolwiek dodatkowych świadczeń na rzecz dostawcy, stwierdzić należy, że przedmiotowe gratyfikacje pieniężne stanowią rabat obniżający wartość konkretnych dostaw udokumentowanych poszczególnymi fakturami – zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy – zmniejszający podstawę opodatkowania. Zatem, według § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r., rabat powinien być udokumentowany fakturą korygującą, uwzględniającą wymogi wynikające z § 13 ust. 2 rozporządzenia, wystawioną przez dostawcę towaru. Jednocześnie tut.
Organ informuje, iż do dnia 31 marca 2011 r. obowiązywało rozporządzenie z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.). Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
W odpowiedzi na pytanie, dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie prawa do dokumentowania otrzymanych bonifikat pieniężnych za pomocą faktur VAT, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie z dnia 20 maja 2011 r. nr ILPP2/443-293/11-4/BA. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.