INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 22 grudnia 2011 r. (data wpływu 27 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania otrzymanej rekompensaty i prawa do odliczenia podatku naliczonego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 27 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania otrzymanej rekompensaty i prawa do odliczenia podatku naliczonego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca posiada status jednoosobowej Spółki Gminy Miejskiej, ze 100% udziałem Gminy Miejskiej. Na Spółkę został nałożony, w trybie władczym, obowiązek świadczenia usług publicznych.
Podstawowym celem i przedmiotem działania Spółki jest wykonywanie zadań o charakterze użyteczności publicznej służących bieżącemu i nieprzerwanemu zaspakajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy, dotyczących lokalnej komunikacji zbiorowej w zakresie przewozu osób i bagażu środkami komunikacji miejskiej, a także kontroli dokumentów uprawniających do przewozu osób i bagażu środkami lokalnego transportu zbiorowego. Spółka realizuje zadania własne Gminy opisane m.in. poprzez wykonywanie usług przewozowych w komunikacji miejskiej autobusowej.
Władcze powierzenie realizacji zadania własnego miasta znajduje uzasadnienie w Rozporządzeniu (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. Nr 1370/2007 dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/691 (EWG) nr 1107/70, a także w akcie prawa krajowego czyli ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. Na podstawie ww. aktów Wnioskodawca jest tzw. podmiotem wewnętrznym, będącym wyodrębnioną jednostką posiadająca osobowość prawną, podlegającą kontroli Miasta, analogicznej do kontroli wykonywanej przez Miasto nad własnymi komórkami wewnętrznymi.
Podstawowym przychodem Spółki są przychody taryfowe ze sprzedaży biletów, które wpływają bezpośrednio na wielkość rekompensaty. Ceny biletów ustalane są uchwałą Rady Miasta. Oprócz tego Spółka uprawniona jest do odpłatnego świadczenia pozostałych usług określonych w jej akcie założycielskim, tzw. usług ubocznych. Osiągnięte przychody z tej działalności wpływają też na poziom otrzymywanej od Gminy rekompensaty.
Należą do nich: przychody z tytułu reklamy, przychody z tytułu organizowania przewozów okolicznościowych, okazjonalnych regularnych specjalnych autobusami obsługującymi sieć, czyli autobusami komunikacji miejskiej, przychód z wynajmów pojazdów zaplecza technicznego, refundacja ulg z Urzędu Marszałkowskiego, opłaty dodatkowe za jazdę bez ważnego biletu, przychód z tytułu prowadzenia parkingu, opłaty za przystanki od innych przewoźników, przychód z wynajmów pomieszczeń, przychód z tytułu sprzedaży części. Ponadto Spółka prowadzi działalność turystyczną. Jest to działalność związana z wynajmami autobusów i biurem turystycznym.
Przychody osiągane z tej działalności nie wpływają na poziom rekompensaty. Ze względu na fakt prowadzenia przez Spółkę dodatkowej działalności oprócz powierzonych usług przewozowych w celu zwiększenia przejrzystości oraz uniknięcia tzw. subsydiowania skośnego Spółka od dnia 1 stycznia 2010 roku w taki sposób prowadzi księgi rachunkowe, aby rozdzielić odpowiednio te dwie działalności.
Przychody z tytułu sprzedaży biletów oraz inne przychody wyliczane zgodnie z umową do działalności komunikacyjnej Spółki nie są w stanie pokryć kosztów działalności publicznej, dlatego też jest niezbędny udział środków budżetu miasta na pokrycie różnicy między kosztami działalności komunikacyjnej, a pozyskiwanymi przez Wnioskodawcę przychodami. Z tytułu wykonywania przez Spółkę zadań przewozowych w komunikacji miejskiej powierzonej aktem założycielskim, Spółka otrzymuje zatem rekompensatę. Skalkulowana odpowiednio rekompensata pokrywa rzeczywiście tylko uzasadnione koszty wyodrębnionej działalności przewozowej.
Wysokość rekompensaty od dnia 1 stycznia 2010 roku wyliczana jest na zasadach określonych w Rozporządzeniu (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącym usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego z uwzględnieniem ilości usług przewozowych.
Roczna wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty opowiadającej wynikowi finansowemu netto, który obliczany jest jako: suma kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług przewozowych nałożonych do realizacji aktem założycielskim, minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej przez Spółkę w ramach powierzonych usług przewozowych, minus przychody taryfowe i inne przychody wygenerowane podczas wypełniania usług przewozowych, plus „rozsądny zysk” rozumiany jako stopa zwrotu z kapitału, który nie może przekroczyć 6% w ujęciu realnym, plus podatek dochodowy w obligatoryjnym wymiarze.
W dniu 26 listopada 2009 roku między Spółką i miastem została zawarta umowa wykonawcza nr (…) o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, która w szczególności określa zakres obowiązku usług przewozowych, czas jej obowiązywania, standardy jakości usługi, kalkulację rekompensaty, zasady jej przekazywania oraz zasady sprawowania kontroli nad Wnioskodawcą. Rekompensata jest kalkulowana na dany rok i dzieli się ją na planowane wozokilometry. W związku z tym wyliczana jest stawka rekompensaty na dany rok. Wg tej stawki wystawiane są faktury dla Miasta.
Obecnie Gmina zobowiązuje się z zgodnie z zawartą w dniu 26 listopada umową wykonawczą wnosić na rzecz Wnioskodawcy rekompensatę z budżetu miasta w miesięcznych terminach rozliczeniowych, na podstawie wystawionej przez Spółkę najpierw faktury VAT zaliczkowej, a potem rozliczeniowej, za wykonane wozokilometry wraz załącznikami ich wykonania. W myśl postanowień umowy wysokość rekompensaty stanowi kwota wynikająca z przemnożenia faktycznie wykonanych wozokilometrów przez stawkę rekompensaty do jednego wozokilometra. VAT należny wynikający z faktur Wnioskodawca terminowo wpłacał i wpłaca do Urzędu Skarbowego. W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Czy wartość rekompensaty, którą Wnioskodawca otrzymuje od Miasta jest obrotem w rozumieniu artykuł 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i czy powinna być opodatkowana 8 % stawką podatku od towarów i usług (jak inne przychody ze sprzedaży usług komunikacji miejskiej), czy jest to przychód niepodlegający ustawie o podatku od towarów i usług? Czy w przypadku gdy rekompensata nie podlega ustawie o podatku od towarów usług, to podatek naliczony od zakupu towarów i usług służących wykonaniu usługi komunikacji miejskiej może zostać odliczony w całości od wszystkich prawidłowo udokumentowanych zakupów związanych z działalnością opodatkowaną?
Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymana od Miasta rekompensata nie wypełnia dyspozycji art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym nie podlega opodatkowaniu stawką 8%, jak usługi komunikacji miejskiej. Przywołując art. 29 ust. 1 ustawy Wnioskodawca wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają dotacje o charakterze przedmiotowym, a nie te, które mają charakter podmiotowy. Termin rekompensata to „wyrównanie strat poniesionych przez kogoś, naprawienie szkód, wynagrodzenie komuś krzywd, podniesie wysokości zarobków, których wysokość zmalała wskutek inflacji, rekompensata wzrostu kosztów” (wg. Słownika wyrazów obcych i trudnych A. Markowski, R. Pawelec).
Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez Wnioskodawcę usług, nie stanowi dopłaty do cen wykonywanych usług, jej istotą jest pokrycie kosztów działalności statutowej. Rekompensata jest przekazywana w związku z wyrównaniem kosztów świadczonej usługi przewozowej, do której decyzją władczą Miasta Wnioskodawca został powołany. Określenie zasad przyznawania rekompensaty i celów, jakim ona służy jest zawarte w art. 50 i następnych ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Ponadto w opinii Wnioskodawcy podatek naliczony od zakupów towarów i usług związanych z działalnością komunikacji miejskiej winien być odliczony w pełnej wysokości.
Wnioskodawca nie ma zatem obowiązku obliczania współczynnika, o którym mowa w art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca przywołuje ponadto interpretacje indywidualne z dnia 5 kwietnia 2011 r. znak ILPP1/443-42/11-4/AD i ILPP1/443-42/11-5/AD oraz z dnia 19 lipca 2011 roku, sygn. IBPP2/443-531/11/RSz, IITPP1/443-1031/11/DM. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. z 2011 r. Dz. U. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Jak stanowi art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej.
Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. W przypadku gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat, pomniejszona o przypadającą od nich kwotę podatku. Dotyczy to również otrzymanych zaliczek na dotacje, subwencje i na inne dopłaty o podobnym charakterze (art. 29 ust. 2 ustawy).
Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wlicza się tyko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy lub świadczenia usługi. Elementem zasadniczym wpływającym na objęcie uzyskanej przez podatnika dotacji definicją podstawy opodatkowania jest stwierdzenie, czy dotacja udzielana jest w celu sfinansowania, czy też dofinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług.
W sytuacji zatem, gdy podatnik dla konkretnej dostawy towarów lub konkretnego świadczenia usług otrzymuje od innego podmiotu dofinansowanie, np. w postaci dotacji stanowiącej dopłatę do ceny towaru lub usługi - tego rodzaju dofinansowanie stanowi, obok ceny, uzupełniający ją element podstawowy opodatkowania z tytułu tej dostawy lub świadczenia.
Natomiast dotacje mające na celu dofinansowanie ogólnych kosztów działalności, nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nieuzależnione od ilości i wartości dostarczanych towarów lub świadczonych usług, nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ze złożonego wniosku wynika, iż rekompensata, którą otrzymuje Wnioskodawca od Gminy na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem usług przewozowych ma zadanie wyrównać stratę poniesioną w związku ze świadczeniem usługi publicznej.
Rekompensata nie stanowi dopłaty do ceny wykonywanych usług przewozowych, a jej istotą jest pokrycie kosztów działalności statutowej. Uwzględniając powyższe, jak również przywołane przepisy stwierdzić należy, że otrzymywana przez Wnioskodawcę rekompensata nie będzie stanowić obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy, gdyż nie jest przyznawana jako dopłata do ceny usługi, ale na pokrycie poniesionych kosztów, a w konsekwencji nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Z kolei w myśl art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu − z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi tego podatku i dotyczy podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakupy towarów i usług, wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych.
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Ustawodawca stworzył zatem podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, tj. odnoszących się do zakupów, które muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, jak i niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług.
Ponadto powołane wyżej przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie wiążą prawa do odliczenia podatku ze źródłem pochodzenia środków finansowych przeznaczonych na zakup towarów i usług, przy nabyciu których podatek został naliczony. Z opisu sprawy wynika, iż ponoszone wydatki mają związek z działalnością komunikacji miejskiej, tj. sprzedażą biletów, reklamą, przewozem okolicznościowym, okazjonalnym regularnym specjalnymi autobusami obsługującymi sieć, wynajmem pojazdów zaplecza technicznego, prowadzeniem parkingu, pobieraniem opłat za przystanki od innych przewoźników, wynajem pomieszczeń oraz sprzedażą części, tj. z działalnością , jak wskazał Wnioskodawca, opodatkowaną.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wnioskodawcy przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących zakupy towarów i usług służących wykonywaniu usług w zakresie komunikacji miejskiej. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.