INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Jawnej, przedstawione we wniosku z dnia 5 maja 2008 r. (data wpływu 7 maja 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie faktur przesyłanych w formie elektronicznej - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 7 maja 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie faktur przesyłanych w formie elektronicznej. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jako odbiorca e-faktur zamierza stać się uczestnikiem systemu, który pozwoli na wystawianie, przesyłanie i przechowywanie faktur poprzez wymianę danych elektronicznych (EDI), tak jak to stanowi § 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie e-faktur. W powyższej kwestii Zainteresowany będzie korzystać w zakresie EDI, z wydzielonej sieci usługodawcy informatycznego.
W celu optymalizacji komunikacji w systemie EDI zadaniem tego podmiotu będzie umożliwienie bezpiecznego przesyłania danych z systemu dostawcy oraz umożliwienie „ściągania” w formacie XML, poprzez dostęp do odpowiedniej strony www. Dodatkowo, system usługodawcy będzie archiwizował wszystkie e-faktury w oryginalnym formacie, przy czym zgodnie z przepisami rozporządzenia zapewniona będzie czytelna wersja prezentacyjna e-faktury.
Powyższe oznacza, że faktury wystawione przez dostawcę będą archiwizowane w systemie usługodawcy w formacie IDOC, z równoczesnym udostępnieniem czytelnej formy faktury, natomiast dodatkowo będą archiwizowane i przesyłane w formacie dogodnym dla Wnioskodawcy jako odbiorcy z możliwością udostępniania ich w czytelnej formie umożliwiającej oglądanie. Innymi słowy, system usługodawcy będzie archiwizował dla celów podatkowych komunikaty EDI (e-faktury) w formacie wystawcy, zaś w przypadku Zainteresowanego jako odbiorcy e-faktur dodatkowo w formacie, na który komunikat EDI został przekonwertowany przez dostawcę usług informatycznych w celu umożliwienia ich odbioru.
Wyżej opisany system wymiany i archiwizowania e-faktur gwarantować będzie autentyczność ich pochodzenia, integralność danych, jak również czytelność przez cały okres ich przechowywania oraz natychmiastowy, pełny i ciągły dostęp drogą elektroniczną organom kontroli skarbowej do tych faktur, w szczególności zapewniać będzie możliwość udokumentowanego poboru i wykorzystania tych faktur przez te organy, w tym ich wydruk. Zainteresowany dodaje, że prezentacja czytelna (graficzna) nie ingeruje w format oryginalny faktury jakkolwiek wygląd wersji czytelnej może być różny u wystawcy i odbiorcy e-faktury. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy różny wygląd wersji czytelnej e-faktury, nie ingerujący w jej format u wystawcy i odbiorcy, nie narusza wymogu integralności treści faktury, o którym mowa w § 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie e-faktur, a zatem jest dopuszczalny? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z istotą rozwiązań informatycznych leżących u podstaw elektronicznej wymiany danych EDI, faktura elektroniczna jest formułowana oraz przesyłana w systemach informatycznych jako dokument zawierający szereg ciągów znaków nieczytelnych lub trudno czytelnych dla człowieka.
Dopiero odwzorowanie powyższych ciągów znaków na podstawie algorytmów i oprogramowania, na ekran monitora lub w formie wydruku na papierze sprawia, że faktura elektroniczna staje się czytelna dla osoby ją oglądającej. W ocenie Zainteresowanego można uznać, że integralność treści faktury, o której mowa w § 4 ww. rozporządzenia Ministra Finansów jest zachowana w przypadku, gdy „wydruk” faktury elektronicznej u wystawcy na ekran monitora lub na papier (w czasie kontroli, na żądanie urzędu skarbowego) nie jest identyczny z wydrukiem u nabywcy.
Istotą bowiem elektronicznego przesyłania faktur jest to, żeby zabezpieczony był przed nieuprawnionym dostępem i modyfikacją właśnie ciąg nieczytelnych znaków, czyli format. Natomiast forma graficzna powinna przede wszystkim zawierać wszystkie elementy wymagane dla faktury VAT, lecz nie muszą one być prezentowane (widziane) dokładnie w takiej samej formie u wystawcy i odbiorcy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Szczególne zasady wystawiania i przechowywania faktur określone zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 95, poz. 798 ze zm.). Elementy, jakie powinna zawierać faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży, określone zostały w § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia. Stosownie zaś do § 21 ust. 1 cyt. rozporządzenia, faktury i faktury korygujące są wystawiane co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca. W świetle przepisu § 21 ust. 2 powołanego rozporządzenia, oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz „ORYGINAŁ”, a kopia faktury i faktury korygującej – wyraz „KOPIA”.
Sposoby i warunki wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, zasady przechowywania oraz tryb udostępniania organom podatkowym faktur przesyłanych drogą elektroniczną określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. Nr 133, poz. 1119), zwane dalej rozporządzeniem w sprawie faktur elektronicznych. Rozporządzenie to nie określa jednak danych, które powinna zawierać faktura VAT wystawiona w formie elektronicznej.
Na podstawie § 2 rozporządzenia w sprawie faktur elektronicznych, faktury wystawiane w formie elektronicznej przesyła się, w tym udostępnia, w tej formie odbiorcy oraz przechowuje się w tej formie przy zastosowaniu elektronicznych urządzeń do przetwarzania (łącznie z cyfrową kompresją) i przechowywania danych, z wykorzystaniem technik teletransmisji przewodowej, radiowej, technologii optycznych lub innych elektromagnetycznych środków.
Stosownie do postanowień § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie faktur elektronicznych, faktury przesyłane w formie elektronicznej powinny być przechowywane przez ich wystawcę oraz odbiorcę w formie elektronicznej w formacie, w którym zostały przesłane, w sposób gwarantujący autentyczność ich pochodzenia i integralność ich treści, jak również ich czytelność przez cały okres ich przechowywania. Z uwagi na specyfikę dokumentu jakim jest faktura elektroniczna należy stwierdzić, że faktura elektroniczna, po przesłaniu drogą elektroniczną do kontrahenta ma być tym samym elektronicznym zestawem danych co faktura zachowana w systemie podatnika.
Ustawodawca wymaga, aby egzemplarz faktury elektronicznej przesłany przez wystawcę miał treść identyczną z treścią faktury otrzymanej przez kontrahenta, gdyż stosownie do § 4 rozporządzenia w sprawie faktur elektronicznych, faktury mogą być wystawiane, przesyłane i przechowywane w formie elektronicznej, pod warunkiem że autentyczność ich pochodzenia i integralność ich treści będą zagwarantowane: bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.
U. Nr 130, poz. 1450 ze zm.), weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, lub poprzez wymianę danych elektronicznych (EDI) zgodnie z umową w sprawie europejskiego modelu wymiany danych elektronicznych, jeżeli zawarta umowa, dotycząca tej wymiany przewiduje stosowanie procedur gwarantujących autentyczność pochodzenia faktury i integralność danych w niej zawartych. Zasady wystawiania, przesyłania, przechowywania oraz udostępniania organom podatkowym i skarbowym e-faktur zostały uregulowane w odrębnym rozporządzeniu w sprawie faktur elektronicznych, lecz w rozporządzeniu tym brak jest szczególnych regulacji odnoszących się do zawartości faktur.
Dlatego też w zakresie danych, jakie powinna zawierać każda faktura (w tym faktura elektroniczna), należy odwołać się do treści powyżej powołanego art. 106 ustawy oraz odnoszących się do zawartości faktur, przepisów rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur. Rozporządzenie w sprawie faktur elektronicznych stawia wymóg zagwarantowania integralności treści wystawianych i przesyłanych faktur w formie elektronicznej (§ 4 i § 6 ust. 5 i 6). Oznacza to, że stosowane procedury muszą zapewniać zachowanie wszystkich danych faktury zestawionych w sposób nierozerwalnie związany w całość, oddającą istotę (sens) wystawionej faktury.
„Dokumentem” źródłowym jest faktura w postaci zapisu elektronicznego, natomiast jej wydruk odzwierciedla tylko zawarte w niej dane. Bez znaczenia jest zatem forma graficzna, o ile sposób wydruku (wyświetlania) faktury nie powoduje zniekształcenia jej pierwotnej treści (przekazu informacji). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że integralność e-faktury jest zachowana również w przypadku, gdy wersja czytelna e-faktury („wydruk”) na ekranie monitora lub na papierze (w czasie kontroli, na żądanie Urzędu Skarbowego), w systemach komputerowych Wnioskodawcy (odbiorcy e-faktury) ma taką samą treść lecz inną formę graficzną niż w systemie komputerowym dostawcy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.