INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Gminy przedstawione we wniosku z dnia 12 marca 2010 r. (data wpływu 18 marca 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 25 maja 2010 r. (data wpływu 31 maja 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest: prawidłowe – w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych ze sprzedażą opodatkowaną, nieprawidłowe – w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych ze sprzedażą zwolnioną.
UZASADNIENIE W dniu 18 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 25 maja 2010 r. (data wpływu 31 maja 2010 r.) o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz o brakującą opłatę. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca (dalej również Gmina) mając na uwadze zaspokajanie potrzeb mieszkańców miasta, poprzez zagwarantowanie efektywnego i profesjonalnego zarządzania zasobem komunalnym, uchwałą Rady Miejskiej z dnia 29 listopada 1994 r. utworzył spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Miejski Zakład Gospodarki Mieszkaniowej. z powyższym podmiotem Zainteresowany ma podpisaną umowę, na bazie której Spółka z o.o. zarządza lokalami mieszkalnymi będącymi własnością Wnioskodawcy. Spółka z o.o. zarządza nie tylko budynkami całkowicie gminnymi, ale również budynkami wspólnot mieszkaniowych. Na podstawie odrębnego pełnomocnictwa Spółka z o.o. reprezentuje Zainteresowanego w powyższych podmiotach.
Zgodnie z zapisami umowy dochody w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a także przychody w rozumieniu ustawy o rachunkowości z tytułu gospodarki nieruchomościami są dochodami Wnioskodawcy. Tak więc wszystkie środki finansowe uzyskane w postaci czynszów z lokali gminy w budynkach całkowicie gminnych i budynkach wspólnot mieszkaniowych przekazywane są każdego miesiąca za miesiąc poprzedni na rachunek Zainteresowanego. Tym samym wydatki w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a także koszty w rozumieniu ustawy o rachunkowości dotyczące gospodarki nieruchomościami, które obejmuje niniejsza umowa są wydatkami/kosztami Wnioskodawcy.
Zgodnie z zawartą umową Zleceniobiorca (Spółka z o.o.) we własnym imieniu zawiera umowy z dostawcami usług związanych z zarządzaniem mieniem komunalnym. w szczególności dotyczy to umów w zakresie dostawy mediów w przypadku budynków wspólnotowych umowy podpisywane są bezpośrednio ze Wspólnotą Mieszkaniową jako odrębnym podmiotem. Utrzymanie budynków komunalnych przez Spółkę z o.o. wiąże się więc z refakturowaniem usług przede wszystkim mediów, ale również innych wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości.
Wszystkie poniesione przez Spółkę z o.o. koszty ostatecznie obciążają więc Zainteresowanego. w myśl ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
Podatnicy są zobowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności m.in. dokonanie sprzedaży, czyli odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Obecnie przyjęto zasadę, że podatek naliczony zawarty w fakturach wystawianych przez Zleceniobiorcę dla Wnioskodawcy za utrzymanie budynków komunalnych nie jest odliczany. Nie pomniejsza tym samym podatku należnego w deklaracji VAT-7. W uzupełnieniu wniosku Zainteresowany wskazał, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
Spółka z o.o. zawiera umowy z dostawcami usług na podstawie pełnomocnictwa do dokonywania czynności zwykłego zarządu jakie wynika z podpisanej umowy między nią a Zainteresowanym. Umowa zawierana jest między Spółką z o.o. a dostawcą konkretnej usługi. Są to usługi w zakresie dostawy mediów (wody, wywozu śmieci, centralnego ogrzewania, ciepłej wody). Spółka z o.o. zawiera również umowy w zakresie zarządzania mieniem komunalnym czyli w zakresie remontów, bieżącej konserwacji, utrzymania porządku i czystości, utrzymania terenów zielonych, ubezpieczeń oraz innych występujących sporadycznie i zaakceptowanych przez Zleceniodawcę.
Wszystkie wydatki związane z mediami i utrzymaniem nieruchomości komunalnych wymienione wyżej, refakturowane są przez Spółkę z o.o. na Zainteresowanego. Zakup usług, o których mowa powyżej dotyczy w części sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT i w części sprzedaży zwolnionej. w zamian za zarządzanie lokalami mieszkalnymi Wnioskodawca wypłaca miesięczne wynagrodzenie Spółce z o.o. Powyższe wynika z podpisanej umowy, na bazie której Spółka zarządza zasobem lokalowym. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez Zleceniobiorcę a dotyczących kosztów utrzymania budynków komunalnych? Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie należy refakturowanie rozumieć jako odsprzedaż usług. Jeżeli więc w omawianym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem usługi przez Sp. z o.o. na rzecz Gminy to analogicznie istnieje możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących tych transakcji.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych ze sprzedażą opodatkowaną oraz nieprawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych ze sprzedażą zwolnioną.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W myśl art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy).
Z powyższego wynika, ze ustawodawca umożliwił podatnikom skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, tj. zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. I tak, z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy wynika, iż nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Zatem odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika.
Wskazana zasada wyłącza jednocześnie możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Ponadto z powyższego wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części (w takim zakresie), w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku, w jakiej te towary i usługi nie są do nich wykorzystywane. Z opisu sprawy wynika, iż Zainteresowany jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
Natomiast zakup usług, będących przedmiotem niniejszego wniosku dotyczy w części sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT i w części sprzedaży zwolnionej. W przypadku, gdy podatnik dokonuje zakupów związanych zarówno z czynnościami zwolnionymi od podatku, jak i opodatkowanymi, zastosowanie znajdują przepisy art. 90 i 91 ustawy, mające na celu określenie wartości podatku naliczonego, służącego wyłącznie czynnościom opodatkowanym, z pominięciem tej części podatku naliczonego, w jakiej nabyte usługi będą wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku.
Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Dokonanie takiego podziału powoduje, że podatnik odlicza podatek związany ze sprzedażą opodatkowaną, natomiast nie odlicza podatku związanego ze sprzedażą zwolnioną, bądź niepodlegającą opodatkowaniu.
Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w powyższym przepisie, to zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. Stosownie do art. 90 ust. 3 ustawy, proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej (art. 90 ust. 4 ustawy).
W oparciu o art. 90 ust. 10 ustawy, w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8: przekroczyła 98% - podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2; nie przekroczyła 2% - podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2. Jak wynika z konstrukcji cytowanych wyżej przepisów, obowiązkiem podatnika w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi wydatki te są związane.
Natomiast zasada proporcjonalnego odliczania podatku ma zastosowanie do tej kategorii zakupów, których nie da się jednoznacznie przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży. Mając na uwadze opis stanu faktycznego oraz powołane powyżej przepisy prawa należy stwierdzić, iż Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie usług w takiej części, w jakiej zakupy te związane będą ze sprzedażą opodatkowaną, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku nabycia usług związanych ze sprzedażą zwolnioną Zainteresowanemu nie przysługuje wcale prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Ponadto, w przypadku, gdy Wnioskodawca nie ma możliwości wyodrębnienia całości lub części kwot, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zgodnie z proporcją, obliczoną według zasad określonych w art. 90 ustawy. Wniosek w zakresie stanu faktycznego dotyczącego podatku od towarów i usług w zakresie refakturowania usług związanych z utrzymaniem nieruchomości przez firmę zarządzającą został rozstrzygnięty pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. nr ILPP2/443-411/10-6/AD.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.