INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 7 maja 2008 r. (data wpływu 9 maj 2008 r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 lipca 2008 r. (data wpływu 24 lipiec 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntu – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 9 maja 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntu.
Wniosek uzupełniono pismem z dnia 20 lipca 2008 r. (data wpływu 24 lipiec 2008 r.) o doprecyzowanie stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Na podstawie prawomocnego postanowienia sądu rejonowego o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym 13 lipca 1986 r. ojcu, Wnioskodawczyni wraz z siostrą w równych udziałach nabyły w drodze spadku gospodarstwo rolne położone w Gminie. Majątek spadkowy został zgłoszony do opodatkowania.
Z zaświadczeń wydanych w dniach 29 września 2007 r. i 28 kwietnia 2008 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że podatek od spadków i darowizn nie należy się, wobec czego nie ma przeszkód do ujawnienia praw majątkowych. Wnioskodawczyni pracowała na gospodarstwie rolnym rodziców od dziecka. W roku 1994 zakończyła na ww. gruncie prowadzenie działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, część gruntów gospodarstwa rolnego przeznaczona została pod budownictwo mieszkaniowe. W roku 2007, zgodnie z przeznaczeniem terenu, dokonano podziału działki ww. nieruchomości o pow.
1,5309 ha na 15 działek, w tym działki o nr: 1(…) – obecnie zabudowana budynkiem mieszkalnym i gospodarczym, 1(…) – przeznaczona na drogę gminną, 1(…) – „pas graniczny”, teren upraw rolnych, 1(…), 1(…), 1(…) – w przyszłości będą przekazane w formie darowizny dzieciom Zainteresowanej i jej siostry, 1(…), 1(…), 1(…), 1(…) – sprzedano w kwietniu i maju 2008 r., 1(…), 1(…), 1(…) – stanowią nadal własność Wnioskodawczyni w udziale ½, być może w przyszłości zostaną sprzedane w celu uzyskania dodatkowych środków na potrzeby osobiste i rodziny.
Początkowo, wydzielone działki miały być przekazane w formie darowizny dzieciom współwłaścicielek przedmiotowego gruntu, ale na skutek zmiany sytuacji rodzinnej cześć działek zostanie sprzedana. Wnioskodawczyni sprzedała w roku 2008 cztery działki trzem nabywcom. Na wymienionym we wniosku gruncie nie prowadzi działalności gospodarczej ani rolniczej jako rolnik ryczałtowy w rozumieniu ustawy o VAT. Ponadto, Wnioskodawczyni nigdy nie była podatnikiem podatku VAT, ani nie udostępniała ww. nieruchomości w drodze umowy dzierżawy, użyczenia etc. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w związku ze sprzedażą poszczególnych działek stanowiących majątek osobisty, Zainteresowana powinna zapłacić podatek VAT w wysokości 22%? Zdaniem Wnioskodawczyni, ww. transakcje nie podlegają opodatkowaniu VAT w wysokości 22%, albowiem przepis art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT dotyczy sprzedaży gruntów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dokonana sprzedaż działek nie miała charakteru zorganizowanego, nie była uprzednio zaplanowana, gdyż Zainteresowana nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z obrotem nieruchomościami, ani żadnej innej.
Otrzymane w spadku gospodarstwo rolne nie było nabyte w celu dalszej odsprzedaży, należy do jej majątku osobistego (prawo do swobodnego rozporządzania własnym majątkiem). Podział nieruchomości zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie wykracza poza czynności konieczne do zbycia majątku osobistego i wypełnia przesłanki swobodnego rozporządzania własnym majątkiem. Natomiast działania związane ze zmianą przeznaczenia gruntów rolnych na budowlane nie zostały podjęte z inicjatywy Wnioskodawczyni, ale Gminy. Nie można zatem wywodzić ujemnych skutków z czynności organów lokalnych, na które nie miała wpływu, a które przyczyniły się do podwyższenia wartości nieruchomości.
Brak jest podstaw do uznania, iż Zainteresowana prowadzi działalność handlową w zakresie sprzedaży działek budowlanych, albowiem zostały one nabyte w drodze dziedziczenia, a nie w drodze kupna.
Wnioskodawczyni wskazuje, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w wyrokach ETS: z dnia 26 września 1996 r., sygn. akt C-230/94 i z dnia 4 października 1995 r., sygn. akt C-291/92, w wyrokach NSA: z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 603/06 i z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FSP 3/07 oraz w wyrokach WSA: w Warszawie z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3885/06 i we Wrocławiu z dnia 20 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 830/06. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – na podstawie art. 15 ust. 2 – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Pojęcie częstotliwości należy rozumieć jako zakładające powtarzalność czynności tego samego rodzaju.
Przesłanki wskazujące na zamiar wykonywania pewnej czynności w sposób częstotliwy muszą istnieć w chwili sprzedaży towaru. Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w odniesieniu do tej transakcji podatnik działał w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni wraz z siostrą nabyły w drodze spadku gospodarstwo rolne.
W roku 2007, zgodnie z przeznaczeniem terenu, dokonano podziału działki o pow. 1,5309 ha na 15 działek. Początkowo, wydzielone grunty miały być przekazane w formie darowizny dzieciom współwłaścicielek przedmiotowej nieruchomości, ale na skutek zmiany sytuacji rodzinnej cześć działek została sprzedana. Nic nie wskazuje na to, że dokonując sprzedaży gruntu Zainteresowana działała w charakterze handlowca. Pod pojęciem handel należy bowiem rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. W analizowanej sprawie nie można stwierdzić, że grunt został nabyty w celu odsprzedaży, ponieważ pochodzi z majątku prywatnego, otrzymanego w drodze spadku.
Wnioskodawczyni sprzedając grunt korzysta z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Reasumując, jeśli przedmiotowe grunty nie były wykorzystywane przez Zainteresowaną w działalności gospodarczej (w tym również w działalności rolniczej), należy stwierdzić, że ich sprzedaż nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Wnioskodawczyni nie była zobowiązana do zapłaty podatku od towarów i usług.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Ponadto informuje się, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w dniu 7 sierpnia 2008 r. została wydana interpretacja indywidualna znak ILPB2/415-360/08-2/MK. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.