INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 12 marca 2010 r. (data wpływu 29 marca 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 24 maja 2010 r. (data wpływu 27 maja 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego jest prawidłowe – w części związanej ze sprzedażą opodatkowaną, jest nieprawidłowe – w części związanej ze sprzedażą zwolnioną.
UZASADNIENIE W dniu 29 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 24 maja 2010 r. (data wpływu 27 maja 2010 r.), w którym wyjaśniono nazwę Wnioskodawcy. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
W miesiącu październiku 2009 r. zakupiono kamienicę, w której jest obecnie sporo pustostanów, dwa lokale użytkowe i siedem lokali mieszkalnych z umową najmu do dnia 31 grudnia 2010 r. Od dnia 1 listopada 2009 r. właściciele zakupionej kamienicy zawiązali Spółkę cywilną i ww. kamienica została wprowadzona jako środek trwały w prowadzonej przez właścicieli działalności gospodarczej. Głównym założeniem Spółki (Wnioskodawcy) jest przeprowadzenie inwestycji w budynku i zaadaptowanie wszystkich pomieszczeń jako lokale użytkowe, żadnego lokalu mieszkalnego.
Inwestycją objęte zostaną takie roboty jak: remont dachu, stolarka okienna i drzwiowa, remont pomieszczeń z przystosowaniem ich pod wynajem jako lokale użytkowe. Zainteresowany wskazał, iż chce on zacząć już inwestować w budynek. W pierwszej kolejności zakupić projekt, kosztorys i potrzebne materiały budowlane. Ponieważ jest to inwestycja długoterminowa, a prace chce on zacząć jak najszybciej, tzn. wyremontowanie pomieszczeń wolnych, dachu i elewacji, a na sam koniec zostawić remont pomieszczeń, które w obecnej chwili są zajęte przez najemców lokali mieszkalnych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy Wnioskodawca jako podatnik VAT może z poniesionych kosztów na inwestycję odzyskiwać zapłacony VAT w 100%? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z ustawą o VAT, może on odliczyć podatek VAT naliczony w 100% od poniesionych kosztów, gdyż inwestycja, którą przeprowadzi on w budynku jest zadaniem przyszłościowym i w całości będzie opodatkowana podatkiem VAT z tytułu wynajmu pomieszczeń jako lokale użytkowe. Założeniem przy zakupie kamienicy i zawiązaniu Spółki było wyremontowanie całości i przeznaczenie wszystkich uzyskanych pomieszczeń na wynajem jako lokale użytkowe.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego za: prawidłowe – w części związanej ze sprzedażą opodatkowaną, nieprawidłowe – w części związanej ze sprzedażą zwolnioną. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Generalna zasada dotycząca możliwości odliczenia podatku naliczonego została sformułowana w art. 86 ust. 1 ustawy. W przepisie tym wskazano, iż w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Ze wskazanych przepisów wynika, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług, od zakupów towarów i usług wykorzystywanych do dokonywania czynności opodatkowanych. Oznacza to, iż można odliczyć w całości podatek naliczony, który związany jest z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
Z kolei w art. 90 ust. 1 ustawy postanowiono, iż w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku, z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku, z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określania kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami w stosunku, do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Dokonanie podziału, o którym mowa w ww. artykule powoduje, że podatnik odlicza podatek związany ze sprzedażą opodatkowaną i nie odlicza podatku związanego ze sprzedażą zwolnioną lub niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Przytoczone przepisy pozwalają na stwierdzenie, iż podatnik prowadząc działalność gospodarczą powinien dążyć do bezpośredniego przypisania konkretnych wydatków i towarzyszących im kwot podatku naliczonego do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi wydatki te są związane.
Dopiero w sytuacji, kiedy wyodrębnienie takie nie jest możliwe podatnik korzysta z uprawnienia zawartego w ust. 2 cytowanego art. 90, który stanowi, że jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. W myśl art. 90 ust. 3 ustawy, proporcję tę ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej (art. 90 ust. 4 ustawy).
Stosownie do art. 90 ust. 5 ustawy, do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.
Na mocy art. 90 ust. 6 ustawy, do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości lub usług wymienionych w załączniku nr 4 do ustawy w poz. 3, w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie.
Zgodnie z art. 90 ust. 10 ustawy, w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8: przekroczyła 98% – podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2; nie przekroczyła 2% – podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2. Powyższe oznacza, iż w sytuacji, gdy udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo, nie przekroczył 2% – podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Z przedłożonego wniosku wynika, iż Wnioskodawca zamierza przeprowadzić inwestycję w zakupionej i wprowadzonej do ewidencji środków trwałych kamienicy. Głównym założeniem Zainteresowanego jest zaadaptowanie wszystkich pomieszczeń na lokale użytkowe, żadnego lokalu mieszkalnego. Inwestycją objęte zostaną takie roboty jak: remont dachu, stolarka okienna i drzwiowa, remont pomieszczeń z przystosowaniem ich pod wynajem jako lokale użytkowe.
Zainteresowany wskazał, iż chce on już inwestować w budynek – w pierwszej kolejności zakupi projekt, kosztorys i potrzebne materiały budowlane, a następnie rozpocznie prace remontowe tzn. wyremontuje pomieszczenia puste, dach i elewację, a na sam koniec zostawi remont pomieszczeń, które w obecnej chwili są zajęte przez najemców lokali mieszkalnych. Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej kamienicy znajduje się obecnie siedem lokali mieszkalnych z umową najmu do dnia 31 grudnia 2010 r. Zainteresowany ma wątpliwości, czy może on z poniesionych kosztów na ww. inwestycję odzyskiwać zapłacony VAT w 100%.
Wskazać w tym miejscu należy, iż podstawowa stawka podatku VAT, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział trzy stawki preferencyjne: 7%, 3% i 0%. Ustawodawca daje także podatnikom możliwość stosowania zwolnień podatkowych. W myśl przepisu art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy, zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy.
W poz. 4 powołanego załącznika ustawodawca wymienił usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, z wyłączeniem wynajmu lokali w budynkach mieszkalnych na cele inne niż mieszkaniowe (PKWiU 70.20.11). Z opisu sprawy wynika zatem, że co prawda docelowo budynek, w związku z remontem którego Wnioskodawca ponosi wydatki, będzie generował obrót opodatkowany podatkiem VAT (wynajem na cele użytkowe), to jednak w obecnej chwili część tego budynku jest przedmiotem najmu na cele mieszkalne, tj. służy czynnościom zwolnionym od podatku VAT.
Tym samym, odnosząc treść przytoczonych przepisów do opisu sprawy stwierdzić należy, że Wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne dotyczące wyłącznie lokali użytkowych oraz lokali pustych przeznaczonych docelowo na użytkowe, w tym również lokali, które obecnie są przedmiotem najmu na cele mieszkalne, jednak dopiero po opuszczeniu ich przez lokatorów, których wynajem w przyszłości będzie generował obrót opodatkowany podatkiem VAT.
Natomiast z faktur dokumentujących zakup towarów i usług, które zostaną wykorzystane wyłącznie na remont lokali wynajmowanych w chwili obecnej na cele mieszkalne, czyli będą służyć czynnościom zwolnionym od podatku VAT, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż nie zostaną spełnione przesłanki art. 86 ust. 1 ustawy. Z kolei w sytuacji, gdy określone wydatki nie będą mogły być jednoznacznie przypisane do poszczególnych lokali, jak np. w przypadku wydatków na remont dachu czy elewacji, wtedy Zainteresowany winien skorzystać z proporcjonalnego odliczania podatku, zgodnie z przepisami art. 90 ustawy.
Zaznaczyć należy także, że w związku z tym iż przedmiotową nieruchomość Wnioskodawca wykorzystywałby zarówno do czynności opodatkowanych jak i zwolnionych, to Zainteresowany winien mieć na uwadze również przepisy art. 91 ustawy, dotyczące zasad korekty podatku naliczonego. Tut. Organ podkreśla, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.