INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 1 lipca 2012 r. (data wpływu 4 lipca 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. (data wpływu 23 sierpnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 4 lipca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów.
Wniosek uzupełniono pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. (data wpływu 23 sierpnia 2012 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy oraz o opłatę za wydanie interpretacji. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni w 1994 roku nabyła wraz z mężem z majątku prywatnego grunt rolny o pow. 3,2 ha, w tym 0,50 ha lasu, oznaczonego nr 474/3. Grunt posłużył powiększeniu gospodarstwa rolnego należącego do Zainteresowanej i jej męża i nie został nabyty w celu odsprzedaży. Grunt był wykorzystywany rolniczo przez cały okres, niemniej jednak ze względu na wiek i związany z tym brak możliwości jego uprawy – Wnioskodawczyni wraz z mężem podjęła decyzję o jego sprzedaży.
Z nabytego areału – obszar o pow. 2,5 ha ujęty został w opracowanym „miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy jako teren skoncentrowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – MN”. W roku 2011 teren został geodezyjnie podzielony na 15 działek budowlanych w celu uzyskania wyższej ceny w przypadku sprzedaży. Uzyskane w ten sposób działki Zainteresowana wraz z mężem zamierza sprzedawać jako wspólny prywatny majątek. Wnioskodawczyni jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT z tytułu działalności gospodarczej – „krawiectwo-wytwórczość i sprzedaż”, aktualnie w trakcie całkowitej likwidacji ze względu na jej wiek.
Ww. grunt nie został nabyty ani też nie był wykorzystywany do tej działalności, która była prowadzona wyłącznie przez Zainteresowaną w innych województwach.
Przy dokonywaniu podziału terenu pod działki budowlane: Wnioskodawczyni wraz z mężem nie prowadziła żadnych innych działań, nie przeprowadzali oni żadnych prac ani kroków w celu przygotowania działek do sprzedaży, Zainteresowana nie prowadziła żadnych prac budowlanych oraz ziemnych polegających na uzbrojeniu terenu, utwardzeniu dróg czy też urządzaniu zieleni, Zainteresowana wraz z mężem nie prowadzi żadnych prac marketingowych, Wnioskodawczyni z mężem dokonała zgłoszenia do profesjonalnej firmy zajmującej się obrotem nieruchomościami, kierując się potrzebą dokumentowania transakcji zgodzie z obowiązującymi przepisami.
W miesiącu maju 2012 r. została dokonana sprzedaż notarialna dwóch działek o pow. 0,1348 ha oraz 0,1355 ha. Zainteresowana ze współmałżonkiem nie występowała o uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu. Wskazane w zapytaniu działki budowlane nie były i nie są udostępniane osobom trzecim, nie były i nie są uzyskiwane z tego tytułu żadne dochody. Zainteresowana nie prowadziła i nie prowadzi usług deweloperskich czy też innych tego rodzaju o zbliżonym charakterze. Nie zamierza ona również zajmować się profesjonalnie obrotem nieruchomościami.
W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowana wskazała, iż nabyty w 1994 r. grunt był rolniczo użytkowany przez nią i jej małżonka od chwili zakupu do czasu obecnego. Jest to użytek zielony toteż był i jest wykorzystywany pastwiskowo i kośnie. Status rolnika ryczałtowego posiada małżonek Wnioskodawczyni opłacający uprzednio KRUS, obecnie na emeryturze. Nie był zobowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Zainteresowana jest współwłaścicielem prawnym gospodarstwa. Od roku 1989 do chwili obecnej Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą – aktualnie w trakcie likwidacji.
Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy stracił swoją ważność z dniem 31 grudnia 2004 r. toteż Urząd Gminy przystąpił do prac nad sporządzeniem nowego planu, w którym przedmiotowy teren ujęty został jako grunt przeznaczony pod zabudowę – teren skoncentrowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN”. Zainteresowana nie czyniła żadnych kroków w celu przygotowania działek do sprzedaży. Nie prowadziła również żadnych prac budowlanych ani ziemnych polegających na uzbrojeniu terenu, utwardzeniu dróg czy też urządzaniu zieleni. Wnioskodawczyni nie zamierza również czynić tego w przyszłości.
Dokonana w miesiącu maju 2012 roku wspólnie z mężem sprzedaż dwóch działek budowlanych nie była opodatkowana podatkiem VAT. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej odnośnie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek budowlanych, których Zainteresowana jest prawnym współwłaścicielem występował mąż Wnioskodawczyni. Pismem z dnia 13 lipca 2012 r. został poinformowany, że nie będzie zobowiązany odprowadzić podatku VAT. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy dokonanie sprzedaży ww. działek budowlanych uzyskanych w wyniku podziału nieruchomości nabytej do majątku wspólnego współmałżonków podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?
Zdaniem Wnioskodawczyni, na podstawie posiadanej przez nią wiedzy – nie ma podstaw do objęcia transakcji sprzedaży ww. działek budowlanych podatkiem VAT. Uzasadnienie stanowiska Zainteresowanej Sprzedaż ww. działek następować będzie w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedaż działek nie jest działalnością handlową a jedynie sprzedażą majątku osobistego.
Wnioskodawczyni nie podejmowała, ani nie podejmowała wraz z mężem i nie zamierza podejmować żadnych aktywnych działań podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit 2 Dyrektywy 2006/112/UE dotyczącej podatku VAT (orzeczenie ETS w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10, C-181/10). W dotychczasowym orzecznictwie NSA akcentowało, że nie trzeba płacić podatku VAT przy sprzedaży rzeczy ze swojego majątku prywatnego, które z natury swojej nie zostały nabyte w celu ich odsprzedaży. Sytuacja taka ma miejsce w przypadku Zainteresowanej. Nabyty przez nią i jej męża grunt nie był kupowany w celu odsprzedaży.
Sprzedaż działek budowlanych związana będzie ze zwykłym wykorzystaniem prawa własności. Nie będzie związana z działalnością opodatkowaną podatkiem VAT. Wnioskodawczyni nie zamierza być aktywną w zakresie obrotu nieruchomościami w formie zawodowej.
Jak stwierdził ETS w wyroku z dnia 15 września 2011 r., osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu przestrzennego zagospodarowania, niezależnej od woli tej osoby, w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/UE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy.
Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego Kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m.in. rzeczy (Bednarek Małgorzata, „Mienie”, „Komentarz do art. 44-553 Kodeksu cywilnego”, Zakamycze 1997, komentarz do art. 45 k.c.). Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome (Piasecki Kazimierz, „Kodeks cywilny, Księga pierwsza. Część ogólna.
Komentarz”, Zakamycze 2003, komentarz do art. 45 k.c., publikacja elektroniczna LEX). Natomiast w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary, czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.
W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą również zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.
W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawczyni w celu dokonania sprzedaży gruntu podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. U. UE L 347.1 ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
Z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika jakiekolwiek aktywne działanie Wnioskodawczyni, tj. uzyskanie zezwolenia na budowę dla tych gruntów, uzbrojenie, utwardzenie, ogłoszenie w prasie w poszukiwaniu nabywców itd., które wskazywałoby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180 i C-181, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
Przy spełnieniu powyższych warunków nie ma znaczenia fakt, iż podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. W tym miejscu – dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności – konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. powołanej wcześniej ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 140 ww. Kodeksu, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.
Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 k.c. uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, iż ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzania. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzania. W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzania testamentowego (…) (Edward Gniewek „Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe.
Komentarz, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c.). Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, iż dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności. Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawczyni w roku 1994 nabyła wraz z mężem z majątku prywatnego grunt rolny o pow. 3,2 ha, w tym 0,50 ha lasu. Grunt posłużył powiększeniu gospodarstwa rolnego należącego do Zainteresowanej i jej męża i nie został nabyty w celu odsprzedaży. Grunt był wykorzystywany rolniczo przez Wnioskodawczynię i jej małżonka od chwili zakupu do czasu obecnego. Jest to użytek zielony toteż był i jest wykorzystywany pastwiskowo i kośnie.
Niemniej jednak ze względu na wiek Wnioskodawczyni i związany z tym brak możliwości uprawy gruntu podjęto decyzję o jego sprzedaży. Zainteresowana ze współmałżonkiem nie występowała o uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu. Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy stracił swoją ważność z dniem 31 grudnia 2004 r. toteż Urząd Gminy przystąpił do prac nad sporządzeniem nowego planu. Uchwałą Rady Gminy przedmiotowy teren ujęty został jako grunt przeznaczony pod zabudowę – teren skoncentrowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN”. W roku 2011 teren został geodezyjnie podzielony na 15 działek budowlanych w celu uzyskania wyższej ceny w przypadku sprzedaży.
Uzyskane w ten sposób działki Zainteresowana wraz z mężem zamierza sprzedawać jako wspólny prywatny majątek. Status rolnika ryczałtowego posiada małżonek Wnioskodawczyni opłacający uprzednio KRUS, obecnie na emeryturze. Nie był on zobowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Zainteresowana jest współwłaścicielem prawnym gospodarstwa. Wnioskodawczyni jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT – od 1989 r. do chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą – „krawiectwo-wytwórczość i sprzedaż”, aktualnie w trakcie całkowitej likwidacji ze względu na jej wiek.
Ww. grunt nie został nabyty ani też nie był wykorzystywany do tej działalności, która była prowadzona wyłącznie przez Zainteresowaną w innych województwach. Przy dokonywaniu podziału terenu pod działki budowlane: Wnioskodawczyni wraz z mężem nie prowadziła żadnych innych działań, nie przeprowadzali oni żadnych prac ani kroków w celu przygotowania działek do sprzedaży, Zainteresowana nie prowadziła żadnych prac budowlanych oraz ziemnych polegających na uzbrojeniu terenu, utwardzeniu dróg czy też urządzaniu zieleni. Nie zamierza również czynić tego w przyszłości, Zainteresowana wraz z mężem nie prowadzi żadnych działań marketingowych.
Wnioskodawczyni z mężem dokonała zgłoszenia do profesjonalnej firmy zajmującej się obrotem nieruchomościami, kierując się potrzebą dokumentowania transakcji zgodzie z obowiązującymi przepisami. W miesiącu maju 2012 r. została dokonana sprzedaż notarialna dwóch działek o pow. 0,1348 ha oraz 0,1355 ha. Sprzedaż ta nie była opodatkowana podatkiem VAT. Wskazane w zapytaniu działki budowlane nie były i nie są udostępniane osobom trzecim, nie były i nie są uzyskiwane z tego tytułu żadne dochody. Zainteresowana nie prowadziła i nie prowadzi usług deweloperskich czy też innych tego rodzaju o zbliżonym charakterze. Nie zamierza ona również zajmować się profesjonalnie obrotem nieruchomościami.
Zainteresowana nie czyniła żadnych kroków w celu przygotowania działek do sprzedaży. Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy opisanych działek Wnioskodawczyni wystąpi w charakterze podatnika. Zainteresowana nie wykorzystywała nieruchomości w działalności gospodarczej. Uwzględniając ponadto fakt wykorzystywania gruntu na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolniczego stwierdzić należy, iż nic nie wskazuje na to, aby nabyciu nieruchomości towarzyszył zamiar jej późniejszego zbycia oraz wykorzystywania w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zainteresowana nie podejmowała również jakichkolwiek czynności zmierzających do przygotowania działek do zorganizowanej, handlowej sprzedaży, tj. nie występowała o uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, nie prowadziła żadnych prac budowlanych, ani ziemnych polegających na uzbrojeniu terenu, utwardzaniu dróg, czy też urządzaniu zieleni oraz nie przeprowadzała żadnych działań marketingowych. Ponadto, przedmiotowe działki nie były i nie są udostępniane osobom trzecim w celach zarobkowych.
Zatem, Zainteresowana dokonując sprzedaży opisanych we wniosku działek gruntu korzystać będzie z prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawczynię cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy w zakresie sprzedaży działek, a dostawę działek cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Reasumując, w związku ze sprzedażą przedmiotowych działek Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana odprowadzić podatku VAT, bowiem dostawa przedmiotowych gruntów nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu.
Informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek budowlanych (przez Wnioskodawczynię). Natomiast, w części dotyczącej opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek budowlanych przez męża Wnioskodawczyni zostało wydane w dniu 1 października 2012 r. odrębne rozstrzygnięcie. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego X po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.