INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. reprezentowanej przez Doradcę Podatkowego, przedstawione we wniosku z 22 lipca 2013 r. (data wpływu 23 lipca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wniesienia Wkładu niepieniężnego w postaci wierzytelności – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 23 lipca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wniesienia Wkładu niepieniężnego w postaci wierzytelności. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest spółką kapitałową, prowadzącą działalność gospodarczą w ramach grupy, zarejestrowaną jako czynny podatnik VAT.
W ramach planowanej restrukturyzacji Grupy, Wnioskodawca może wnieść do spółki osobowej (dalej: Spółka osobowa), w której będzie wspólnikiem, wkład niepieniężny w postaci przysługującej mu wierzytelności własnej (dalej: Wkład niepieniężny). Alternatywnie rozważany jest również wariant, w którym Wkład pieniężny zostanie wniesiony przez Wnioskodawcę już na etapie tworzenia Spółki osobowej. W wyniku wniesienia Wkładu niepieniężnego, Spółka stanie się wówczas wspólnikiem Spółki osobowej. Wierzytelność, która ma być przedmiotem aportu do Spółki osobowej, dotyczy roszczenia Wnioskodawcy o spłatę pożyczek wraz z odsetkami, udzielonych innemu niż Spółka osobowa podmiotowi.
Zarówno Spółka, jak i Spółka osobowa nie prowadzą/nie będą prowadzić na moment dokonania Wkładu niepieniężnego działalności w zakresie obrotu wierzytelnościami. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, wniesienie przez Spółkę Wkładu niepieniężnego w postaci przysługującej jej wierzytelności własnej, do Spółki osobowej, będzie stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, wniesienie przez Spółkę aportem przysługującej jej wierzytelności własnej stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Nie ma przy tym znaczenia, czy Wkład pieniężny zostanie wniesiony przez Wnioskodawcę już na etapie tworzenia Spółki osobowej, czy też dopiero, kiedy Spółka będzie już wspólnikiem Spółki osobowej. Uzasadnienie Stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę znajduje oparcie w następujących argumentach. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają między innymi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
W myśl natomiast art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Dla oceny zaistnienia skutków podatkowych czynności wniesienia aportem wierzytelności na gruncie ustawy o VAT, konieczne jest na wstępie ustalenie, czy transakcja ta polega na wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.
W analizowanym zdarzeniu przyszłym mowa jest o wkładzie niepieniężnym, którego przedmiotem jest wierzytelność, a zatem prawo majątkowe, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. W świetle przytoczonego powyżej art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, nie ulega wątpliwości, że wierzytelność, jako prawo majątkowe, nie może zostać uznana w rozumieniu tego przepisu za towar, bowiem nie mieści się w dyspozycji tego przepisu. W rezultacie, wniesienie przez Spółkę wkładu niepieniężnego w postaci przysługującej jej wierzytelności nie może zostać uznane za odpłatną dostawę towarów. Pogląd taki znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (np.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. III SA/Wa 696/09) oraz interpretacjach indywidualnych organów podatkowych np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2013 r. IPTPP2/443-461/12-2/JN). W dalszej kolejności, przeanalizowania wymaga możliwość uznania wniesienia przez Spółkę aportu wierzytelności za świadczenie usługi. Brzmienie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT pozwala na stwierdzenie, że za świadczenie usług można uznać każdą czynność, która nie stanowi dostawy towarów, pod warunkiem, że dokonywał jej podatnik oraz że była czynnością odpłatną.
Zgodnie z art. 509 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej: KC), wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Stosownie natomiast do art. 510 § 1 KC, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę.
Przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności jest zatem skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności. Nie jest wobec tego możliwe uznanie, że zbycie wierzytelności stanowi świadczenie usługi, bowiem jest ono jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z innego prawa. Niezależnie od powyższego, Spółka zwraca uwagę, że w sytuacji wniesienia przez Spółkę Wkładu pieniężnego do Spółki osobowej nie może być mowy o jakiejkolwiek opłatności.
W zamian bowiem za wniesienie aportem wierzytelności własnej Wnioskodawca otrzyma jedynie prawo do udziału w ewentualnym przyszłym zysku Spółki osobowej, cechującym się niepewnością zaistnienia. Natomiast w momencie wniesienia Wkładu niepieniężnego Spółka nie uzyska żadnego realnego przysporzenia majątkowego, wskutek czego należy uznać tę czynność za nieodpłatną. Prawidłowość przedstawionego powyżej stanowiska potwierdził również m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 czerwca 2009 r. (sygn.
III SA/Wa 696/09), stwierdzając, że: „przelew przez spółkę za odpłatnością własnej wierzytelności podmiotowi, który zamierza dochodzić jej zaspokojenia na własny koszt i ryzyko (po nabyciu będzie windykował wierzytelności) nie może być sama w sobie uznana za świadczenie usługi przez sprzedawcę wierzytelności na rzecz podmiotu nabywającego wierzytelność („nowego wierzyciela”). Podkreślić bowiem trzeba, że w istocie tego rodzaju działanie, tj. czynność sprzedaży wierzytelności osobie trzeciej w celu dochodzenia przez nią tych wierzytelności nie stanowi o istnieniu samodzielnej usługi w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług”.
Podobnie w rozpatrywanym zdarzeniu przyszłym, wniesienie Wkładu niepieniężnego do Spółki osobowej nie będzie stanowić samo w sobie usługi w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. W analizowanym zakresie bowiem, zbycie wierzytelności w drodze sprzedaży oraz jej aport są rodzajowo tożsame. Mając powyższe na uwadze, czynność wniesienia aportem wierzytelności nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie stanowi bowiem ona ani odpłatnej dostawy towarów, ani też odpłatnego świadczenia usług, a co za tym idzie, czynność ta nie mieści się w zakresie przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Ponadto, co istotne, wnoszenie wkładów niepieniężnych podlega co do zasady opodatkowaniu na zasadach ogólnych, w zależności od przedmiotu aportu. Skutkiem tej zasady jest opodatkowanie VAT transakcji wniesienia aportu do spółki handlowej jedynie w sytuacji, gdy czynność ta na gruncie ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Niemożność rozpoznania odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług uniemożliwia natomiast opodatkowanie aportu wierzytelności. Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych. Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2011 r. (sygn.
I FSK 537/11) uznał, że: „uczynność wniesienia do spółki przedmiotowego wkładu w postaci wierzytelności własnej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ani jako odpłatna dostawa towarów ani też jako odpłatne świadczenie usług. Tym samym czynność ta pozostaje poza zakresem przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług”. W podobnym tonie wypowiedział się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 15 lutego 2013 r. (sygn.
I Sa/Łd 1548/12) stwierdzając, że po stronie wnoszącego aport nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu wniesienia wierzytelności jako wkładu do spółki, bowiem czynność ta nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, wniesienie przez Spółkę Wkładu niepieniężnego nie będzie także usługą opodatkowaną VAT z punktu widzenia Spółki osobowej. Z uwagi na fakt, że nie otrzyma ona w zamian za przejęcie wierzytelności żadnego wynagrodzenia, nie sposób uznać, że wyświadczy ona na rzecz Wnioskodawcy odpłatną usługę. Spółka osobowa nie nabędzie zatem wierzytelności Wnioskodawcy w celu uwolnienia go z ciężaru jej egzekwowania.
Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2011 r. (sygn. II FSK 610/10), w którym uznał, że: „(...) nabycie wierzytelności nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług po stronie nabywcy tej wierzytelności jeżeli nie nabyto jej w celu uwolnienia zbywcy z ciężaru jej egzekwowania”.
Analogiczne wnioski płyną również z wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 października 2011 r. w sprawie C-93/10: „(...) cesjonariusz wierzytelności nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia od cedenta, w związku z czym nie dokonuje czynności z zakresu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 szóstej dyrektywy, ani nie świadczy usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy”. Zatem brak odpłatności, podobnie jak w analizowanym zdarzeniu przyszłym, okazał się dla ETS w powołanym wyroku kluczową przesłanką dokonania prawidłowej klasyfikacji cesji wierzytelności, tożsamej rodzajowo – z punktu widzenia analizowanej kwestii – z jej aportem.
Spółka zwróciła jednocześnie uwagę, że także organy podatkowe w wydanych interpretacjach indywidualnych wyrażają pogląd tożsamy ze stanowiskiem Wnioskodawcy. I tak np. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 31 października 2011 r. (nr IBPP3/443 -1131/11/PK) podkreślił, że: „czynność wniesienia przez Wnioskodawcę do Spółki wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci własnej wierzytelności nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, z tych też względów z tytułu dokonanej czynności Wnioskodawca nie będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług”.
Również Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 16 marca 2010 r. (nr IPPP3/443-1250/09 -3/MM) potwierdził, że: „w przypadku wniesienia wierzytelności (praw majątkowych) w formie wkładu niepieniężnego do Spółki, nie można mówić o świadczeniu usług, zarówno ze strony wnoszącego wkład (Banku), jak i z perspektywy podmiotu otrzymującego aport (Spółki), opisywana transakcja pozostaje poza zakresem przepisów ustawy VAT, a zatem – nie podlega opodatkowaniu VAT”. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami – w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką kapitałową, prowadzącą działalność gospodarczą w ramach grupy, zarejestrowaną jako czynny podatnik VAT.
W ramach planowanej restrukturyzacji Grupy, Spółka może wnieść do spółki osobowej, w której będzie wspólnikiem, wkład niepieniężny w postaci przysługującej mu wierzytelności własnej. Alternatywnie rozważany jest również wariant, w którym wkład pieniężny zostanie wniesiony przez Zainteresowanego już na etapie tworzenia Spółki osobowej. W wyniku wniesienia wkładu niepieniężnego, Spółka stanie się wówczas wspólnikiem Spółki osobowej. Wierzytelność, która ma być przedmiotem aportu do Spółki osobowej, dotyczy roszczenia Wnioskodawcy o spłatę pożyczek wraz z odsetkami, udzielonych innemu niż Spółka osobowa podmiotowi.
Na wstępie należy wskazać, że aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne, czy zawodowe. W przypadku czynności wniesienia aportu do spółki wnoszący aport otrzymuje określone prawa związane z uczestnictwem w spółce obejmującej aport. W szczególności prawo do udziału w zysku. W świetle powyższego stwierdzić należy, że aport co do zasady stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu. Natomiast, wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego.
Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana przepisami w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 509 § 1 ustawy kodeks cywilny – wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki – art. 509 § 2 cyt. ustawy.
Na podstawie umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły (art. 510 § 1 ww. ustawy). Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie.
Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew, a więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np. przedawnieniem).
Biorąc pod uwagę powyższe oraz uwzględniając opis sprawy należy stwierdzić, że czynność polegająca na wniesieniu przez Wnioskodawcę aportem wierzytelności do spółki osobowej lub na etapie tworzenia Spółki osobowej, nie będzie podlegać u Zainteresowanego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem wierzytelności nie spełniają definicję towaru, określonej w art. 2 pkt 6 ustawy, a więc tym samym ich zbycie w formie aportu nie stanowi dostawy towarów w myśl art. 7 ustawy.
Aport wierzytelności własnych po stronie zbywcy nie jest też świadczeniem usług, o którym mowa w art. 8 ustawy, ponieważ jest ono jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z innego tytułu (świadczenia usługi – udzielania pożyczek). Zatem aport wierzytelności własnych po stronie Spółki pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, bowiem czynność ta nie stanowi ani dostawy towarów, ani świadczenia usług, a więc nie mieści się w powołanym wcześniej art. 5 ust. 1 ustawy.
Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że wniesienie przez Wnioskodawcę Wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci przysługującej mu wierzytelności własnej do spółki osobowej lub na etapie tworzenia spółki osobowej, niestanowiące ani dostawy towarów, ani świadczenia usług, pozostanie dla Zainteresowanego poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług i nie będzie powodować u Wnioskodawcy z tego tytułu obowiązku podatkowego w podatku VAT. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Tut.
Organ pragnie również zauważyć, że granice szczególnego postępowania podatkowego, którego celem jest uzyskanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa Wnioskodawca występując z konkretnym pytaniem prawnym, wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę, co wynika wprost z przepisu art. 14 b § 1, 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast na podstawie art. 14c § 1 i § 2 tut. Organ dokonuje oceny stanowiska Zainteresowanego.
Z powyższych przepisów wynika, że Organ rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, tj. nie przeprowadza dowodów oraz nie analizuje załączonych do wniosku dokumentów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym tut. Organ w niniejszej interpretacji odniósł się wyłącznie do kwestii opodatkowania wniesienia przez Zainteresowanego Wkładu niepieniężnego w postaci wierzytelności.
Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem oraz własnym stanowiskiem w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności, konsekwencji u nabywcy (spółki osobowej), do którego zostanie wniesiony Wkład niepieniężny w postaci wierzytelności. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.