INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Miasta reprezentowanego przez pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 3 czerwca 2009 r. (data wpływu 9 czerwca 2009 r.) uzupełnionym pismami z dnia 21 lipca 2009 r. (data wpływu 27 lipca 2009 r.) oraz z dnia 6 sierpnia 2009 r. (data wpływu 10 sierpnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwrotu podatku naliczonego jest: prawidłowe – w części dotyczącej wydatków bieżących, nieprawidłowe – w części dotyczącej wydatków poniesionych na adaptację wnętrza lokalu użytkowego dla potrzeb utworzenia informacji turystycznej.
UZASADNIENIE W dniu 9 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwrotu podatku naliczonego. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony w dniu 27 lipca 2009 r. o upoważnienie dla osoby podpisanej na wniosku oraz w dniu 10 sierpnia 2009 r. o doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Miasto jest miastem na prawach powiatu oraz jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu umów cywilno-prawnych.
Miasto zamierza zrealizować zadanie własne inwestycyjne pn. „Utworzenie (...)”. Zadanie to obejmuje adaptację wnętrza lokalu użytkowego stanowiącego własność Gminy dla potrzeb utworzenia punktu informacji turystycznej i zakup wyposażenia: mebli, urządzeń biurowych i multimedialnych oraz materiałów promocyjnych: gadżetów reklamowych i promocyjnych, instalację oznakowania i tablic informacyjnych, organizację imprez promujących lokalne produkty turystyczne. Przedmiotowy lokal znajduje się w budynku objętym umową dzierżawy zawartą pomiędzy Miastem a Towarzystwem Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. Wnioskodawca otrzymuje z tego tytułu czynsz dzierżawny podlegający podatkowi VAT.
Po zakończeniu inwestycji lokal będzie stanowił przedmiot umowy najmu pomiędzy Towarzystwem Budownictwa Społecznego a Miastem. Wydatki majątkowe związane z adaptacją wnętrza lokalu użytkowego kształtować się będą na poziomie 100.000 zł. Pozostałe wydatki to wydatki bieżące. Zakupione w ramach projektu wyposażenie będzie wykorzystywane dla realizacji zadania nieodpłatnie, gadżety i materiały promocyjne rozdawane będą również nieodpłatnie.
Ponadto, w uzupełnieniu do wniosku wskazano, iż: Miasto działa jako miasto na prawach powiatu realizując zadania gminy i powiatu, właścicielem budynku jest Miasto realizujące zadanie gminy, niepodlegajace opodatkowaniu podatkiem VAT, polegające na prowadzeniu Centrum Informacji Turystycznej, które będzie realizowane samodzielnie przez Urząd Miasta rama TBS będący dzierżawcą całego budynku, będzie wynajmował Miastu jeden lokal, w którym będzie prowadzone Centrum Informacji Turystycznej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w związku z przedstawioną sytuacją, Zainteresowanemu będzie przysługiwało uprawnienie do zwrotu bądź odzyskania w jakikolwiek inny sposób przewidziany w ustawie o podatku VAT podatku naliczonego, zapłaconego wykonawcom, którzy na podstawie umów wykonują projekt obejmujący zadanie inwestycyjne oraz dostarczają wyposażenie i materiały i w związku z tym wystawiają Miastu faktury VAT zawierające ten podatek?
Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu w opisanym stanie faktycznym uprawnienie do zwrotu podatku naliczonego lub pomniejszenia o podatek naliczony podatku należnego wynikającego ze sprzedaży opodatkowanej tylko i wyłącznie w zakresie wydatków inwestycyjnych poniesionych na adaptację lokalu użytkowego. Pozostała część wydatków, czyli wydatki bieżące, nie będą związane ze sprzedażą opodatkowaną, a więc Miastu nie przysługuje uprawnienie do zwrotu podatku naliczonego ani uprawnienie do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za: prawidłowe – w części dotyczącej wydatków bieżących, nieprawidłowe – w części dotyczącej wydatków poniesionych na adaptację wnętrza lokalu użytkowego dla potrzeb utworzenia informacji turystycznej. Zgodnie z zapisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Z treści art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych – art. 15 ust. 6 ustawy.
Jednostki samorządu terytorialnego takie jak gminy, powiaty czy województwa, są innymi niż organy władzy publicznej uczestnikami sektora finansów publicznych, zatem nie korzystają z wyłączenia z opodatkowania, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy, lecz są objęte zwolnieniem wskazanym w § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336).
Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Zwolnienie od podatku VAT jednostek samorządu terytorialnego jest zatem możliwe tylko wtedy gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji samorządowych (publicznych).
W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Art. 7 ust. 1 pkt 10 i 18 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, iż zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy.
W szczególności zadania te obejmują sprawy m.in. w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz promocji gminy. Z opisu sprawy wynika, iż Miasto, działając jako miasto na prawach powiatu i realizując zadania gminy i powiatu, planuje realizację projektu pn. „Utworzenie (...)”.
Przedmiotem projektu jest adaptacja wnętrza lokalu użytkowego dla potrzeb utworzenia punktu informacji turystycznej (w budynku, który stanowi własność Miasta) oraz zakup wyposażenia: mebli, urządzeń biurowych i multimedialnych oraz materiałów promocyjnych, gadżetów reklamowych, instalację oznakowania i tablic informacyjnych, organizację imprez promujących lokalne produkty turystyczne. Przedmiotowy lokal znajduje się w budynku objętym umową dzierżawy zawartą pomiędzy Miastem a Towarzystwem Budownictwa Społecznego i z tego tytułu Miasto otrzymuje czynsz dzierżawny podlegający podatkowi VAT.
Po zakończeniu inwestycji lokal będzie stanowił przedmiot umowy najmu pomiędzy Towarzystwem Budownictwa Społecznego a Zainteresowanym. Planowane zadanie realizowane w ramach projektu będzie związane z wykonywaniem zadań własnych gminy, niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Wydatki majątkowe związane z adaptacją lokalu użytkowego kształtować się będą na poziomie 100.000 zł, natomiast pozostałe wydatki będą wydatkami bieżącymi. Ponadto, Wnioskodawca wskazał, iż zakupione w ramach projektu wyposażenie, jak i gadżety oraz materiały promocyjne będą wykorzystywane dla realizacji zadania nieodpłatnie.
Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie zostanie spełniony, gdyż Wnioskodawca – jednostka samorządu terytorialnego, realizując inwestycję wykonuje jedno z zadań własnych Gminy, a towary i usługi nabywane w ramach realizacji projektu nie będą związane z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Zatem, Zainteresowany nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych z tytułu realizacji planowanej inwestycji.
W zakresie przedmiotowego projektu, Miasto nie ma również możliwości uzyskania zwrotu podatku na zasadach określonych w rozdziale 10 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Ewentualny zwrot na podstawie tych przepisów obwarowany jest pewnymi warunkami, które podatnik winien spełnić.
Wśród warunków tych ustawodawca wymienia m.in. pochodzenie środków finansowych ze źródeł określonych w § 8 ust. 3 i 4 cyt. rozporządzenia oraz podpisanie umowy o dofinansowanie przed dniem 1 maja 2004 r. Tym samym jeśli Zainteresowany nie spełnia tych warunków, nie ma możliwości ubiegania się o zwrot podatku VAT na podstawie przepisów rozdziału 10 ww. rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż nie został spełniony podstawowy warunek wskazany w art. 86 ust. 1 ustawy, czyli związek zakupów ze sprzedażą opodatkowaną.
Wnioskodawca nie ma więc możliwości odzyskania podatku od towarów i usług wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z realizacją projektu pn. „Utworzenie (...)” zarówno w części obejmującej adaptację wnętrza lokalu użytkowego dla potrzeb utworzenia punktu informacji turystycznej, jak również w części dotyczącej zakupu wyposażenia: mebli, urządzeń biurowych i multimedialnych oraz materiałów promocyjnych, gadżetów reklamowych, instalację oznakowania i tablic informacyjnych, organizację imprez promujących lokalne produkty turystyczne.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.