INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana …, przedstawione we wniosku z dnia 18 sierpnia 2008 r. (data wpływu 25 sierpnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki 0% w eksporcie towarów – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 25 sierpnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki 0% w eksporcie towarów.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca zamierza dokonać sprzedaży na rzecz firmy ukraińskiej. Towar zostanie załadowany na samochód we W. i przetransportowany poprzez Czechy i Słowację na Ukrainę. Na jego zlecenie, towar zostanie odprawiony na terenie Czech, a przekroczenie granicy Unii Europejskiej nastąpi na Słowacji. Zainteresowany będzie posiadać czeski dokument odprawy celnej oraz potwierdzenie wywozu (potwierdzoną kartę 3 SAD lub potwierdzenie w systemie ECS) poza teren Unii Europejskiej.
Analogiczna sytuacja może mieć miejsce w eksporcie pośrednim – w przypadku kiedy odbiorca Wnioskodawcy, podatnik VAT z innego kraju UE, odprawi towar w kraju innym niż Polska oraz dostarczy Zainteresowanemu kopie dokumentów odprawy celnej oraz potwierdzenia wywozu poza Unię Europejską. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy transakcje omówione we wniosku będą dla Zainteresowanego eksportem (pośrednim lub bezpośrednim) opodatkowanym w Polsce stawką 0%?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, przez eksport towarów rozumie się potwierdzenie przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4. Mimo, że nie sformułowano jakie konkretnie przepisy celne należy w tym przypadku stosować należy domniemywać, że chodzi o Wspólnotowy Kodeks Celny oraz rozporządzenia wykonawcze do niego. W art. 793 ust. 2 Rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. zdefiniowano pojęcie „urząd celny wyprowadzenia”.
Zgodnie z tym przepisem, urząd celny wyprowadzenia oznacza w przypadku transportu drogowego ostatni urząd celny przed opuszczeniem przez towary obszaru celnego Wspólnoty. Według wspólnotowych przepisów celnych w procedurze wywozu i potwierdzenia wyprowadzenia towaru poza terytorium Unii Europejskiej istotny jest przede wszystkim urząd celny wyprowadzenia. Wobec powyższego, gdy mamy do czynienia z towarami wywożonymi transportem drogowym, urzędem celnym właściwym w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, jest urząd wyprowadzenia będący ostatnim urzędem celnym przed opuszczeniem przez towary obszaru celnego Wspólnoty.
Jeśli zatem Zainteresowany będzie posiadał dokumenty potwierdzające wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej wydane przez urząd celny wyprowadzenia, należy uznać eksport za dokonany i opodatkować transakcję stawką 0% jako eksport towarów. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
W myśl art. 2 pkt 8 ustawy, przez eksport towarów rozumie się potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4, jeżeli wywóz dokonany jest przez: dostawcę lub na jego rzecz, lub nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę dla celów wyposażenia lub zaopatrzenia łodzi rekreacyjnych oraz prywatnych statków powietrznych lub innych prywatnych środków transportu, w tym środków transportu, o których mowa w art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
Urz. UE L 288 z 29.10.2005, str. 1) (…). Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy. Z przedstawionej wyżej definicji wynika, iż eksport towarów będzie miał miejsce tylko wówczas, jeżeli wywóz towarów następuje w wykonaniu przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, iż Wnioskodawca zamierza dokonać dostawy towarów na rzecz kontrahenta z Ukrainy. Na jego zlecenie towar zostanie przetransportowany poprzez Czechy i Słowację na Ukrainę, natomiast odprawa celna zostanie dokonana na terenie Czech.
Zainteresowany posiadać będzie dokument odprawy celnej oraz potwierdzenie wywozu (potwierdzoną kartę 3 SAD lub potwierdzenie w systemie ECS) poza teren UE bądź kopie dokumentów odprawy celnej oraz potwierdzenia wywozu poza obszar UE. Należy stwierdzić, iż w ramach omawianej transakcji, Wnioskodawca nie będzie dokonywał zgłoszenia celnego do procedury wywozu towarów w urzędzie celnym znajdującym się na terytorium Polski, lecz procedurę celną dokona na terytorium Czech. Zatem ww. transakcji nie będzie można uznać za eksport towarów, gdyż wywóz towarów nie nastąpi z terytorium kraju (z Polski) bezpośrednio poza terytorium Wspólnoty (na Ukrainę).
Wnioskodawca nie będzie dysponować dokumentem celnym potwierdzającym rozpoczęcie procedury wywozu towarów z terytorium kraju. Przemieszczenie towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego stanowi co do zasady transakcję wewnątrzwspólnotową (bądź czynność tzw. sprzedaży wysyłkowej).
Na mocy art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów muszą zaistnieć następujące elementy: wywóz towarów musi nastąpić z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy (wymóg przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).
Z powyższego wynika, iż zamierzonej przez Wnioskodawcę transakcji nie będzie można uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, gdyż nie będzie miało miejsca przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (brak nabywcy przedmiotowych towarów na terytorium Czech). Zainteresowany będzie dysponować prawem do rozporządzania towarami zarówno w miejscu rozpoczęcia jak i zakończenia transportu. W przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę na art. 13 ust. 3 ustawy.
Stosownie do przepisu art. 13 ust. 3 ustawy, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego.
Wskazany przepis art. 13 ust. 3 ustawy, rozszerza zatem pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności nie mające charakteru czynności dwustronnych (czynionych za wynagrodzeniem), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego kraju wspólnotowego, w którym mają posłużyć wykonywanym tam przez Wnioskodawcę czynnościom opodatkowanym. Przy czym należy zaznaczyć, iż przemieszczenie towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy występuje chociażby jedna z przesłanek negatywnych określonych w art. 13 ust. 4 ustawy.
Zatem zgodnie z art. 13 ust. 4 pkt 4 ustawy, przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy towary mają być przedmiotem eksportu towarów przez tego podatnika pod warunkiem, że podatnik posiada dokument celny potwierdzający rozpoczęcie procedury wywozu na terytorium kraju, jeżeli wywóz z terytorium Wspólnoty jest potwierdzany przez urząd celny określony w przepisach celnych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
W związku z tym, iż Zainteresowany ww. dokumentu nie będzie posiadał stwierdza się, iż przepis art. 13 ust. 4 pkt 4 ustawy nie znajdzie zastosowania. Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, iż przedmiotowa transakcja nie będzie dla Wnioskodawcy eksportem towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy, lecz będzie wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy. Ponadto, tut. Organ informuje, iż Zainteresowany miałby prawo do zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% (dla WDT) spełniając warunki określone w art. 42 ustawy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.