INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Gminy, przedstawione we wniosku z 9 września 2013 r. (data wpływu 13 września 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących budowę Skateparku – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 13 września 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących budowę Skateparku.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (dalej również: Gmina) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT od 2000 r. W 2012 r. Gmina realizowała inwestycję w postaci budowy Skateparku (dalej także: obiekt).
Skatepark został oddany do użytkowania w listopadzie 2012 r. Gmina od momentu rozpoczęcia inwestycji budowy Skateparku poszukiwała kontrahenta (osoby fizycznej/osoby prawnej/jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej), który będzie wykorzystywał Skatepark dla celów gospodarczych, tj. przy zachowaniu ogólnodostępności i możliwości bezpłatnego korzystania ze Skateparku dla użytkowników w celach sportowych, będzie wykorzystywał go komercyjnie np. poprzez reklamowanie swoich produktów na terenie obiektu lub prowadząc na terenie obiektu działalność gastronomiczną/handlową/usługową.
Skatepark ma być oddany do odpłatnego korzystania kontrahentowi na podstawie odpłatnej umowy cywilnoprawnej (np. najem, dzierżawa) opodatkowanej VAT. Gmina w umowach zawrze odpowiednie postanowienia, zobowiązujące kontrahenta do zachowania ogólnodostępnego charakteru Skateparku i bezpłatnego jego udostępniania dla użytkowników w celach rekreacyjnych. Jeśli Gmina nie znajdzie kontrahenta, który będzie zainteresowany odpłatnym korzystaniem z Skateparku, alternatywnym planowanym rozwiązaniem – w stosunku do oddania Skateparku w odpłatne korzystanie – jest zrealizowanie przez Gminę jego dostawy poprzez jego sprzedaż lub wniesieniem aportem do spółki prawa handlowego (czynność opodatkowana VAT).
Od momentu oddania Skateparku do użytkowania jest on dostępny nieodpłatnie dla celów niekomercyjnych, związanych z zadaniami własnymi Gminy. Gmina w momencie realizacji inwestycji, a także w pierwszych miesiącach funkcjonowania Skateparku, nie znalazła kontrahenta, który byłby zainteresowany odpłatnym korzystaniem z obiektu na podstawie odpłatnej umowy cywilnoprawnej (w opisany powyżej sposób) lub jego nabyciem (poprzez umowę sprzedaży lub aport). Do chwil znalezienia kontrahenta, Skatepark oddany został przez Gminę za dokumentem PT jednostce budżetowej (dalej: OSiR) do użytkowania i zarządzania. Skatepark został oddany do OSiR nieodpłatnie.
Do tej pory Gmina nie dokonywała odliczeń podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących budowę ww. obiektu (wydatki inwestycyjne). Obecnie (na dzień sporządzania wniosku) Skatepark nie został jeszcze oddany do odpłatnego korzystania, a Gmina w dalszym ciągu szuka kontrahenta, który będzie odpłatnie korzystał z Skateparku lub go nabędzie poprzez umowę sprzedaży lub aport. W związku z powyższym, Wnioskodawca pragnie potwierdzić prawo do odliczenia VAT naliczonego, związanego z budową wskazanego obiektu, w sytuacji jego związku z planowaną sprzedażą opodatkowaną (oddanie do odpłatnego korzystania lub realizacji odpłatnej dostawy poprzez aport lub sprzedaż).
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy Gmina ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących budowę Skateparku (w drodze korekty, o której mowa w art. 86 ust. 13 ustawy VAT)? Zdaniem Wnioskodawcy, Gmina ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących budowę Skateparku (w drodze korekty, o której mowa w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT).
Uzasadnienie Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo od obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jak wskazuje art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT wskazuje, że nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy, w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przekazanie przedmiotowego obiektu na podstawie umowy cywilnoprawnej do odpłatnego korzystania na rzecz podmiotów trzecich stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.
Taką opinię podzielają również organy podatkowe – przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 9 września 2011 r. sygn. ILPP1/443-862/11-4/MS, który wskazuje, że: „Oddanie na podstawie umowy dzierżawy kompleksu boisk sportowych podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a uzyskiwanie przychodu z tego tytułu powoduje obowiązek odprowadzenia należnego podatku VAT”. Skatepark ma być udostępniany odpłatnie, na podstawie zawartej z kontrahentem umowy cywilnoprawnej i czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, dlatego Gmina stoi na stanowisku, że w tym zakresie występuje jako podatnik VAT i zachowuje prawo odliczenia VAT.
Zdaniem Wnioskodawcy, sytuacji Gminy nie zmienia fakt, że obiekt nie został jeszcze odpłatnie udostępniony (dotychczas nie wystąpiła w związku z wykorzystaniem Skateparkiem czynność opodatkowana VAT), ponieważ o prawie do odliczenia VAT od wydatków inwestycyjnych związanych z budową Skateparku decyduje okoliczność, że zamiar wykorzystywania Skateparku do czynności opodatkowanych istniał od początku realizacji inwestycji budowy Skateparku. Sytuacja, w której, niezależnie od woli Wnioskodawcy, po oddaniu obiektu do użytkowania, nie udało się od razu znaleźć kontrahenta, nie może powodować utraty prawa do odliczenia (i równocześnie prawa do korekty).
Dodatkowo należy podkreślić, że po oddaniu Skateparku do użytkowania nie zmieniło się przeznaczenie obiektu i dalej planowane jest jego wykorzystywanie do wykonania czynności opodatkowanych. Ponadto, obiekt zostanie sprzedany lub wniesiony aportem do spółki prawa handlowego, jeśli Gmina nie znajdzie kontrahenta zainteresowanego z jego odpłatnego korzystania.
Zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.
W związku z tym, że w dalszym ciągu planowane jest wykorzystywanie Skateparku do czynności opodatkowanych (i było planowane w momencie ponoszenia wydatków inwestycyjnych) oraz Gmina nie odliczała VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na budowę Skateparku, poprzez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, o ile nie minął 5 letni okres od początku roku, w którym wystąpiło prawo do odliczenia.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy – działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z kolei, stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy – nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, poz. 1 ze zm.) – zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba, że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte. Ponadto, na podstawie § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.
Nr 73, poz. 392 ze zm.) – zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi do następujących wniosków: wyłączenie organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników podatku od towarów i usług oraz zwolnienie od podatku jednostek samorządu terytorialnego ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy, w celu skorzystania przez ww. podmioty z wyłączenia lub ze zwolnienia od podatku konieczne jest spełnienie dwóch kumulatywnych warunków: czynności – co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT – muszą być wykonane przez ściśle określone podmioty, ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te podmioty władztwa publicznego.
W związku z powyższym należy podkreślić, że tylko spełnienie ww. warunków łącznie daje możliwość legalnego wyłączenia z kategorii podatników podatku od towarów i usług na mocy art. 15 ust. 6 ustawy lub zwolnienia realizowanych czynności od podatku, w oparciu o § 13 ust. 1 pkt 12 powołanego wyżej rozporządzenia.
Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.
Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że Gmina, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku VAT. Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ustawy.
W myśl art. 86 ust. 1 ustawy – w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy – kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
Z opisu sprawy wynika, że Gmina (zarejestrowany czynny podatnik VAT) w 2012 r. realizowała inwestycję w postaci budowy Skateparku, który został oddany do użytkowania w listopadzie 2012 r. Gmina od momentu rozpoczęcia inwestycji budowy Skateparku poszukiwała kontrahenta (osoby fizycznej/osoby prawnej/jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej), który będzie wykorzystywał Skatepark dla celów gospodarczych, tj. przy zachowaniu ogólnodostępności i możliwości bezpłatnego korzystania ze Skateparku dla użytkowników w celach sportowych, będzie wykorzystywał go komercyjnie np. poprzez reklamowanie swoich produktów na terenie obiektu lub prowadząc na terenie obiektu działalność gastronomiczną/handlową/usługową.
Skatepark ma być oddany do odpłatnego korzystania kontrahentowi na podstawie odpłatnej umowy cywilnoprawnej (np. najem, dzierżawa) opodatkowanej VAT. Gmina w umowach zawrze odpowiednie postanowienia, zobowiązujące kontrahenta do zachowania ogólnodostępnego charakteru Skateparku i bezpłatnego jego udostępniania dla użytkowników w celach rekreacyjnych. Jeśli Gmina nie znajdzie kontrahenta, który będzie zainteresowany odpłatnym korzystaniem z Skateparku, alternatywnym planowanym rozwiązaniem – w stosunku do oddania Skateparku w odpłatne korzystanie – jest zrealizowanie przez Gminę jego dostawy poprzez jego sprzedaż lub wniesieniem aportem do spółki prawa handlowego (czynność opodatkowana VAT).
Od momentu oddania Skateparku do użytkowania jest on dostępny nieodpłatnie dla celów niekomercyjnych, związanych z zadaniami własnymi Gminy. Gmina w momencie realizacji inwestycji, a także w pierwszych miesiącach funkcjonowania Skateparku, nie znalazła kontrahenta, który byłby zainteresowany odpłatnym korzystaniem z obiektu na podstawie odpłatnej umowy cywilnoprawnej (w pisany powyżej sposób) lub jego nabyciem (poprzez umowę sprzedaży lub aport). Do chwil znalezienia kontrahenta, Skatepark oddany został przez Gminę za dokumentem PT jednostce budżetowej do użytkowania i zarządzania – Skatepark został oddany do OSiR nieodpłatnie.
Do tej pory Gmina nie dokonywała odliczeń podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących budowę ww. obiektu (wydatki inwestycyjne). Obecnie (na dzień sporządzania wniosku) Skatepark nie został jeszcze oddany do odpłatnego korzystania, a Gmina w dalszym ciągu szuka kontrahenta, który będzie odpłatnie korzystał z Skateparku lub go nabędzie poprzez umowę sprzedaży lub aport. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii prawa do odliczenia kwot podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup towarów i usług dokonywanych w związku z realizacją inwestycji w postaci budowy Skateparku.
Podkreślić należy, że warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1 ustawy prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powoduje, że nieziszczenie się warunku pozytywnego, jakim jest wykorzystanie towaru (usługi) do realizacji czynności opodatkowanej – np. towar został częściowo wykorzystany do czynności zwolnionych od VAT lub niepodlegających VAT – powoduje konieczność weryfikacji odliczenia podatku naliczonego.
Z drugiej natomiast strony stwarza również możliwość odliczenia podatku naliczonego od zakupionych towarów i usług, które początkowo przeznaczone do wykonywania czynności nieuprawniających do odliczenia następnie zostają wykorzystane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
Na mocy art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy – prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy – jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego (art. 86 ust. 13 ustawy). Należy również wskazać, że ustawodawca umożliwił podatnikom skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
I tak, w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy wskazano, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne m.in. w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Ponadto, w myśl art. 88 ust. 4 ustawy – obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20 (niewystępujących w przedmiotowej sprawie).
Powyższe wskazuje, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej. Zatem w podatku od towarów i usług obowiązuje zasada tzw. „niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego”.
Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia, nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej. W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych. Wskazać należy, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczana ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo.
Możność wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Dla określenia, czy podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku wynikającego z wydatków poniesionych na wymienione we wniosku usługi, niezwykle istotny jest charakter związku występującego między zakupami, a prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.
Istotna jest intencja nabycia – jeśli dany towar lub usługa ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas – po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów formalnych – odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych. W każdym więc przypadku należy dokonać oceny, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było wykonywanie czynności opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan, czy intencja zrealizowania czegoś.
Istotą zamiaru są intencje jakie przyświecają dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych czynności. Oznacza to, że na moment ponoszenia przez Gminę wydatków związanych z realizowaną wówczas inwestycją polegającą na budowie Skateparku (która miała w przyszłości generować obrót opodatkowany podatkiem VAT – tzn. Skatepark miał być oddany w odpłatne korzystanie kontrahentowi na podstawie umowy cywilnoprawnej, sprzedany lub wniesiony aportem) Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Występował bowiem wówczas związek pomiędzy poniesionymi wydatkami z przyszłą sprzedażą opodatkowaną.
Jednak Gmina w terminach określonych w przepisach art. 86 ust. 10 i 11 ustawy nie skorzystała z przysługującego jej prawa do odliczenia podatku naliczonego. Po oddaniu do użytkowania Skateparku Zainteresowany oddał go nieodpłatnie jednostce budżetowej (OSiR) do użytkowania i zarządzania. Wynikało to z tego, że Gmina nie mogła znaleźć kontrahenta, który byłby zainteresowany odpłatnym korzystaniem z obiektu na podstawie odpłatnej umowy cywilnoprawnej (najem, dzierżawa) lub jego nabyciem poprzez umowę sprzedaży lub aport.
W związku z faktem, że Gmina nie odliczyła podatku naliczonego od wydatków związanych z budową Skateparku, a chciałaby tego dokonać na podstawie art. 86 ust. 13 ustawy, wskazać jednak należy, że na ten moment (kiedy Gmina chciałaby skorzystać z tego prawa) Wnioskodawca jest w posiadaniu wiedzy, że inwestycja ta nie służy sprzedaży opodatkowanej (nieodpłatne oddanie do użytkowania jednostce budżetowej), tym samym nie istnieje związek poniesionego wydatku ze sprzedażą opodatkowaną. Nie znajduje zatem zastosowanie przepis art. 86 ust. 1 ustawy.
Oznacza to, że Gminie w chwili obecnej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych w trakcie realizacji inwestycji polegającej na budowie Skateparku. Jednakże, jeżeli w trakcie trwania okresu korekty, o której mowa w art. 91 ustawy, Gmina odda Skatepark w odpłatne korzystanie kontrahentowi na podstawie umowy cywilnoprawnej lub dokona jego zbycia poprzez umowę sprzedaży lub aport – a będą to czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług – to wówczas Gmina będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących budowę Skateparku – w drodze korekty zgodnie z art. 90 i 91 ustawy.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz opis sprawy należy stwierdzić, że Gmina w chwili obecnej nie ma w ogóle prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących budowę Skateparku. Wynika to z faktu, że w okresie ponoszenia wydatków (zgodnie z art. 86 ust. 10 i 11 ustawy) Gmina z tego prawa nie skorzystała, a obecnie wydatki te nie mają już związku z czynnościami opodatkowanymi (inwestycja nie służy sprzedaży opodatkowanej) lecz ma obecnie związek z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT.
Interpretacja dotyczy: zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.