INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 20 stycznia 2010 r. (data wpływu 21 stycznia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT do świadczonych usług – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 stycznia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT do świadczonych usług.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zajmuje się świadczeniem usług na rzecz klientów indywidualnych, których przedmiotem jest dochodzenie w imieniu i na rzecz klientów odszkodowań za zaistniałe szkody osobowe. Roszczenia zlecone przez klientów dotyczą zdarzeń, których sprawca jest objęty ubezpieczeniową umowną ochroną towarzystw i zakładów ubezpieczeniowych, a także podmiotów, które są odpowiedzialne za następstwa takich zdarzeń, a ochrony nie posiadają bo nie zawierały stosownych umów ubezpieczeniowych, albo zdarzenie nie było taką umową objęte.
W konsekwencji roszczenia w imieniu klientów kierowane są zarówno do instytucji ubezpieczeniowych, jak i bezpośrednio do podmiotów odpowiedzialnych za wyrządzoną szkodę, a nie objętych ochroną ubezpieczeniową. Charakter szkód jest zróżnicowany, jednak najczęściej dotyczą wypadków komunikacyjnych oraz wypadków przy pracy. Wykonanie powierzonej usługi można podzielić na trzy etapy: Zgromadzenie wszelkiej niezbędnej dokumentacji dotyczącej zaistniałego zdarzenia, będącej w dyspozycji poszkodowanego i innych osób czy instytucji; jeżeli jest taka potrzeba wystąpienie o wykonanie ekspertyz biegłych (np.: dotyczących ruchu drogowego, pojazdów mechanicznych i budownictwa).
Oszacowanie wartości szkody w oparciu o zgromadzone materiały; określenie wielkości poniesionego uszczerbku na zdrowiu w wyniku doznanych urazów (w tym wystąpienie o wydanie opinii lekarskich), ocena wartości zadośćuczynienia za ból i cierpienia fizyczne oraz psychiczne (w ramach szacowania roszczeń konieczne jest również ustalenie kosztów leczenia czy niezbędnego sprzętu rehabilitacyjnego, opieki nad osobą poszkodowaną, jak również utraconych dochodów, w przypadku roszczeń związanych ze śmiercią dochodzi konieczność oszacowania wartości pogorszenia sytuacji materialnej najbliższych ofiary oraz kosztów związanych z pochówkiem).
Wystąpienie ze sprecyzowanym roszczeniem do bezpośredniego sprawcy szkody lub do zakładu ubezpieczeniowego. W przypadku akceptacji przedstawionych roszczeń dochodzi do dobrowolnego świadczenia w formie jednorazowej wypłaty całości odszkodowania lub wypłat ratalnych bezpośrednio klientowi lub za pośrednictwem firmy Zainteresowanego. Jednak najczęściej realizacja roszczeń związana jest z koniecznością ich dochodzenia na drodze sądowej. W takim przypadku Wnioskodawca zleca podmiotom uprawnionym: adwokatom lub radcom prawnym wystąpienie na drogę postępowania sądowego w celu uzyskania zasądzenia odszkodowania.
W przypadku uchylania się od wykonania zasądzonego świadczenia niejednokrotnie występuje również potrzeba złożenia wniosku do komornika o przeprowadzenie jego egzekucji. Wszystkie czynności zmierzające w efekcie do uzyskania materialnej satysfakcji przez zleceniodawcę wykonywane są przez firmę Wnioskodawcy środkami własnymi, przy niezbędnym udziale innych osób i instytucji bądź przy pomocy innych samodzielnych podmiotów gospodarczych. Wszystkie koszty związane z dochodzonym roszczeniem w czasie trwania umowy są pokrywane ze środków własnych firmy. Klient wedle zawartej umowy jest zobligowany do zapłaty wynagrodzenia prowizyjnego liczonego jako ułamkowa część wartości uzyskanego odszkodowania.
Należy podkreślić wyraźnie, że na żadnym z etapów wykonania umowy nie są świadczone porady prawne czy finansowe wobec klienta, a jedynym celem umowy jest uzyskanie w jego imieniu maksymalnie wysokiego odszkodowania, przy użyciu wszelkich profesjonalnych środków będących w dyspozycji zleceniobiorcy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy prawidłowo zastosowaną stawką podatku od towarów i usług do opisanej usługi jest stawka zwolniona?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z opisem szczegółowym PKWiU, powyżej opisane usługi należy zakwalifikować: dla usług zmierzających do uzyskania odszkodowania w imieniu klienta od zakładu ubezpieczeń – wg symbolu PKWiU 67.20.10-00.00, jako usługi związane z ubezpieczeniami i funduszami emerytalno-rentowymi, dla usług, których celem jest uzyskanie odszkodowania w imieniu klienta od podmiotów innych niż zakłady ubezpieczeń – wg symbolu PKWiU 67.13.10-00.00, jako usługi związane z pośrednictwem finansowym, pozostałe gdzie indziej niesklasyfikowane.
Zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zgodnie z treścią którego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług.
Stosownie zaś do art. 8 ust. 1 pkt 1 przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119. W myśl treści art. 41 ust. 1 ustawy, stawka zasadnicza podatku wynosi 22 %. Jednocześnie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy.
W poz. 3 tegoż załącznika wymienione są usługi pośrednictwa finansowego – sekcja J ex (65-67). Ponieważ poz. 3 załącznika zawiera enumeratywnie wymieniony katalog wyłączeń należy ocenić, czy wykonywana usługa wypełnia znamiona któregokolwiek z opisanych stanów. Z całą pewnością można stwierdzić, że opisana na wstępie usługa nie może zostać zakwalifikowana do usług doradztwa finansowego, czy też doradztwa ubezpieczeniowego. Nie można jej również przypisać cech usług windykacji bądź ściągania długów.
W związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy jako usługa pośrednictwa finansowego korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez świadczenie usług – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Stosownie natomiast do treści obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, zarówno towary jak i usługi są identyfikowane na podstawie przepisów o statystyce publicznej, zgodnie z art. 2 pkt 6 i art. 8 ust. 3 ustawy.
Prawidłowa pod względem klasyfikacji statystycznych identyfikacja towarów i usług stanowi warunek niezbędny do określenia wysokości opodatkowania na gruncie ww. ustawy, zaś obowiązek prawidłowego zaklasyfikowania świadczonej usługi do właściwego grupowania statystycznego spoczywa wyłącznie na wykonawcy usługi. W związku z powyższym, istotnym w przedmiotowej sprawie jest właściwe zaklasyfikowanie wg PKWiU wykonywanych przez Zainteresowanego usług.
Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy, zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy.
W załączniku tym, stanowiącym wykaz usług zwolnionych od podatku, w pozycji 3 wymieniono usługi sklasyfikowane w Sekcji J grupowania ex (65-67) – Usługi pośrednictwa finansowego, z wyłączeniem: działalności lombardów, z wyjątkiem usług świadczonych przez banki, usług polegających na oddaniu w odpłatne użytkowanie rzeczy ruchomej, usług doradztwa finansowego (PKWiU ex 67.13.10-00.20), usług doradztwa ubezpieczeniowego oraz wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych (PKWiU ex 67.20.10-00.20, -00.30), z wyjątkiem świadczonych przez zakład ubezpieczeń w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej oraz świadczonych w tym zakresie przez podmioty działające w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń, usług ściągania długów oraz faktoringu, usług zarządzania akcjami, udziałami w spółkach lub związkach, obligacjami i innymi rodzajami papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy, usług przechowywania akcji, udziałów w spółkach lub związkach, obligacji i innych rodzajów papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy, transakcji dotyczących dokumentów ustanawiających tytuł własności, transakcji dotyczących praw w odniesieniu do nieruchomości.
W myśl § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.), do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług – do dnia 31 grudnia 2010 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.).
Z przedłożonego wniosku wynika, iż Wnioskodawca klasyfikuje świadczone usługi do grupowania PKWiU 67.20.10-00.00, jako „usługi związane z ubezpieczeniami i funduszami emerytalno-rentowymi” oraz do grupowania PKWiU 67.13.10-00.00, jako „usługi związane z pośrednictwem finansowym, pozostałe gdzie indziej niesklasyfikowane.” Mając na uwadze powołane przepisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy stwierdzić, iż usługi, które jak wskazał Wnioskodawca, mieszczą się w grupowaniach PKWiU 67.20.10-00.00 oraz 67.13.10-00.00, korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy.
Należy ponadto zauważyć, że Minister Finansów nie jest uprawniony do klasyfikacji usług, w związku z tym, niniejszą interpretację wydano wyłącznie w oparciu o wskazane przez Wnioskodawcę grupowanie statystyczne. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania, informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz.
GUS Nr 1 poz. 11), zainteresowany podmiot sam klasyfikuje m. in. swoje produkty (wyroby i usługi), według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania usług. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.