INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 8 lipca 2013 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu 8 lipca 2013 r., data wpływu do Biura KIP w Lesznie 10 lipca 2013 r.) uzupełnionym pismami z dnia 8 lipca 2013 r. (data wpływu 10 lipca 2013 r.) oraz z dnia 4 października 2013 r. (data wpływu 7 października 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie miejsca opodatkowania świadczonych przez Wnioskodawcę usług – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 8 lipca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie miejsca opodatkowania świadczonych przez Wnioskodawcę usług. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismami z dnia 8 lipca 2013 r. (data wpływu 10 lipca 2013 r.) oraz z dnia 4 października 2013 r. (data wpływu 7 października 2013 r.) o własne stanowisko oraz o podpis Wnioskodawcy. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
W związku z planowanym założeniem własnej działalności gospodarczej Wnioskodawca chciałby zasięgnąć rady w paru kwestiach związanych ze sprawami podatkowymi. Zainteresowany będzie świadczył usługi projektowe/nadzorcze w branży morskiej/offshore. Pierwszy kontrakt który udało się Wnioskodawcy zdobyć obejmuje pracę w Azerbejdżanie dla Norweskiej firmy. Zainteresowany będzie zatem działał w Azerbejdżanie, natomiast rozliczenie będzie miało miejsce w Norwegii (faktury będzie wystawiał firmie norweskiej). Wnioskodawca chciałby się upewnić jak wyglądają w tym przypadku sprawy podatkowe.
Wg poznanych źródeł podatek dochodowy będzie Zainteresowany odprowadzał w Polsce (tu będzie zarejestrowana firma), natomiast podatkiem VAT obciąży stronę norweską (informację tę otrzymał dzwoniąc na infolinię). W powyższej kwestii Wnioskodawca otrzymał z Ambasady Polskiej w Norwegii następującą odpowiedź: „Nawiązując do poniższej korespondencji uprzejmie informuję, że jeśli nie będzie Pan wykonywał usług na terytorium Norwegii to nie ma potrzeby rejestracji oddziału Pana firmy w tym kraju. Także nie ma potrzeby odprowadzania VAT w Norwegii przez Pana firmę”. Zainteresowany nie ma pojęcia jak wygląda sprawa podatkowa w Azerbejdżanie (o ile wie jest umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania).
Na dzień złożenia wniosku – w optymistycznej wersji Wnioskodawca będzie rozliczał się wyłącznie w Polsce (podatek dochodowy), natomiast podatkiem VAT obciąży stronę norweską (działalność będzie dotyczyła statku – ruchomości). Schemat działania Zainteresowanego jest więc następujący: Firma w Polsce → Kontrakt z firmą norweską → Praca (do pół roku) w Azerbejdżanie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. W którym z powyższych krajów Wnioskodawca będzie rozliczał się z podatku VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, podatek VAT za wykonywane usługi będzie odprowadzany w Norwegii przez usługobiorcę.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z opisu sprawy wynika, że Zainteresowany będzie świadczył usługi projektowe/nadzorcze w branży morskiej/offshore. Pierwszy kontrakt który udało się Wnioskodawcy zdobyć obejmuje pracę w Azerbejdżanie dla norweskiej firmy. Działalność będzie dotyczyła statku – ruchomości. Podatek od towarów i usług jest podatkiem o charakterze terytorialnym. Opodatkowaniu w danym państwie podlegają tylko te czynności, które zostały wykonane w danym państwie a ściślej te czynności, które zostały uznane za wykonane w danym miejscu. W tym wypadku określenie miejsca świadczenia determinuje miejsce opodatkowania.
Określenie miejsca świadczenia jest szczególnie istotne w przypadku usług, których świadczenie odbywa się pomiędzy podmiotami z różnych państw członkowskich. Miejsce świadczenia wskazuje jednocześnie państwo, w którym dana czynność winna zostać opodatkowana. Zatem w przypadku świadczenia usług, bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
Stosownie do art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału: ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalania miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
Zgodnie z zasadą ogólną zawartą w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Z powyższego przepisu wynika zatem, że w przypadku wykonywania usług na rzecz podatnika miejscem ich świadczenia jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, czyli opodatkowanie usług zostaje przeniesione do państwa, gdzie następuje faktyczna ich konsumpcja.
Jak wynika z opisu sprawy firma norweska jest podatnikiem o którym mowa w art. 28a ustawy. Po dokonaniu analizy informacji zawartych w przedstawionym opisie sprawy stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy zastrzeżenia nie będą miały zastosowania, w konsekwencji miejsce świadczenia usług projektowych/nadzorczych ustalane będzie na podstawie zasady ogólnej wyrażonej w tym przepisie. Reasumując, miejscem świadczenia (opodatkowania) usług projektowych/nadzorczych świadczonych przez Zainteresowanego będzie terytorium Norwegii, tj. miejsce gdzie usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej.
Tym samym, usługi świadczone przez Wnioskodawcę nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. O sposobie rozliczania ewentualnego podatku na terytorium Norwegii z tytułu wykonanych usług, jego wysokości oraz o podmiocie zobowiązanym do jego rozliczenia przesądzać będą w takim przypadku przepisy kraju, w którym znajdować się będzie miejsce świadczenia usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Jednocześnie tut.
Organ wskazuje, że wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii uznania czy faktury oznaczone jako „odwrotne obciążenie” są powszechnie stosowane i uznawane przez stronę norweską bez rejestracji firmy jako NUF oraz kwestii dotyczącej wystosowania kroków formalnych w Azerbejdżanie i Norwegii pozwalających Wnioskodawcy na działalność, został rozstrzygnięty w postanowieniu z 16 października 2013 r. nr ILPP4/443 -325/13-5/BA. Kwestia dotycząca podatku dochodowego zostanie rozstrzygnięta w odrębnym piśmie. Dodatkowo tut.
Organ wyjaśnia, że wnioski o wydanie interpretacji indywidualnej rozpatrywane są w terminie, o którym mowa w art. 14d ustawy Ordynacja podatkowa, tj. bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosków. Ponadto, wszystkie wnioski o wydanie interpretacji indywidualnej załatwiane są z zachowaniem kolejności wpływu. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.