INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Oddział w Polsce reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 1 czerwca 2011 r. (data wpływu 6 czerwca 2011 r.) uzupełnionym pismem z dnia 6 września 2011 r. (data wpływu 8 września 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej na oddział zagranicznego przedsiębiorcy – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 6 czerwca 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej na oddział zagranicznego przedsiębiorcy. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 6 września 2011 r. (data wpływu 8 września 2011 r.) o informacje doprecyzowujące opis sprawy. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Spółka Oddział w Polsce stanowi oddział zagranicznego przedsiębiorcy (niemieckiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) – zwany dalej Oddziałem – który prowadzi działalność w zakresie planowania przestrzennego i architektury. W roku 2010, Oddział otrzymał od spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. – zwanej dalej spółką polską – za wykonanie usług architektonicznych dotyczących położonej w Polsce nieruchomości na rzecz jego przedsiębiorstwa macierzystego (Niemcy) – zwanego dalej przedsiębiorstwem macierzystym w Niemczech – fakturę VAT, którą następnie uregulował przelewem bankowym.
Usługi te spółka polska (podwykonawca) wykonała dla przedsiębiorstwa macierzystego w Niemczech na podstawie zawartej między nimi umowy. Spółka polska wraz z przedsiębiorstwem macierzystym w Niemczech w obliczu faktu, że wykonana usługa architektoniczna związana była z położoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomością i uwzględniając przepisy ustawy o podatku od towarów i usług (podatku VAT), jak również regulacje z wydanego do nich rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom, doszły do wniosku, że prawidłowe będzie wystawienie faktury na Oddział, a nie (bezpośrednio) na jego przedsiębiorstwo macierzyste w Niemczech.
Wykazaną w otrzymanej fakturze kwotą netto, Oddział obciążył następnie swoje przedsiębiorstwo macierzyste w Niemczech, za pomocą noty obciążeniowej. W ocenie Oddziału jest wielce prawdopodobne, że przedstawiona sytuacja może wystąpić również w przyszłości. W uzupełnieniu do wniosku Oddział poinformował, iż wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. Usługa architektoniczna wykonana na rzecz przedsiębiorstwa macierzystego Oddziału, którego stanowi on część składową, związana była z czynnościami, które należą do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.
Główny projekt dotyczy bowiem wykonania projektu architektonicznego i sporządzenia dokumentacji projektowej pod nazwą „Budowa Zespołu …”. Zgodnie z art. 28e ustawy o VAT, miejscem wykonania usługi architektonicznej dotyczącej położonej w Polsce nieruchomości, jest miejsce położenia tej nieruchomości, tj. Rz. Przepis § 3 ust. 1 obowiązującego od dnia 1 stycznia 2010 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podatnikom (Dz. U. z dnia 30 grudnia 2009 r.), wprowadzonego w wyniku implementacji Dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r., określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej (Dz.
U. UE L 08.44.23) stanowi „(…) Zwrot podatku przysługuje podmiotowi uprawnionemu z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej lub podmiotowi uprawnionemu z państw trzecich pod warunkiem, że podmiot ten: (…) 2) nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium kraju (…)”. Przedsiębiorstwo macierzyste w Niemczech prowadząc część swojego przedsiębiorstwa w Polsce w formie Oddziału, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, nie spełniało tego warunku, a więc nie mogło dochodzić zwrotu podatku od towarów i usług (podatku VAT) naliczonego przy nabyciu towarów i usług.
Z tej przyczyny - jak wskazano powyżej koniecznym było wystawienie faktury przez spółkę polską na zarejestrowany dla celów podatku od towarów i usług w Polsce Oddział przedsiębiorstwa macierzystego w Niemczech (a nie bezpośrednio na przedsiębiorstwo macierzyste w Niemczech). W konsekwencji podatek VAT wykazany w wystawionej przez spółkę polską fakturze VAT, stanowi dla Oddziału podatek naliczony. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Oddział postąpił prawidłowo, traktując jako podatek naliczony na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm. - zwanej dalej ustawa o VAT) podatek VAT wykazany w wystawionej przez spółkę polską fakturze VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, jako Oddział postąpił prawidłowo, traktując jako podatek naliczony na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, podatek VAT wykazany w wystawionej przez spółkę polską fakturze VAT. Zgodnie z art. 28e ustawy o VAT, miejscem wykonania usługi architektonicznej dotyczącej położonej w Polsce nieruchomości jest miejsce położenia tej nieruchomości, tj. Polska.
Wynika z tego, że przedmiotowa usługa, która została wykonana przez spółkę polską na rzecz przedsiębiorstwa macierzystego w Niemczech, podlegała zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako „odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju” w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Spółka polska, będąca podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, wystawiając Oddziałowi za wykonanie przedmiotowej usługi fakturę VAT zagwarantowała systemową neutralność podatku VAT.
Gdyby bowiem spółka polska wystawiła fakturę VAT bezpośrednio na przedsiębiorstwo macierzyste w Niemczech, to przedsiębiorstwo to zostałoby pozbawione dochodzenia zwrotu podatku od towarów i usług, wykazanego w wystawionej przez spółkę polską fakturze VAT, a zatem podatek VAT utraciłby dla tego przedsiębiorstwa swój neutralny charakter. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podatnikom (Dz.
U. z dnia 30 grudnia 2009 r.), „(…) zwrot podatku przysługuje podmiotowi uprawnionemu z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej (…) pod warunkiem, że podmiot ten (…) nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium kraju (…)”. Przedsiębiorstwo macierzyste w Niemczech prowadząc część swojego przedsiębiorstwa w Polsce w formie Oddziału, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, nie spełnia tego warunku, a więc nie może dochodzić zwrotu podatku od towarów i usług (podatku VAT), naliczonego przy nabyciu towarów i usług.
W konsekwencji, koniecznym było wystawienie faktury przez spółkę polską na zarejestrowany dla celów podatku od towarów i usług w Polsce Oddział przedsiębiorstwa macierzystego w Niemczech, a nie bezpośrednio na to przedsiębiorstwo w Niemczech. Ponieważ w przedmiotowej sprawie art. 88 ustawy o VAT nie znajduje zastosowania, to należy uznać, iż w przedstawionym opisie sprawy, Oddział postąpił prawidłowo traktując jako podatek naliczony na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, podatek VAT wykazany w wystawionej dla niego przez spółkę polską fakturze VAT.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). W myśl art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.
Natomiast oddział zdefiniowany został w art. 5 pkt 4 tejże ustawy, jako wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. W oparciu o postanowienia zawarte w art. 86 ww. ustawy, oddział może wykonywać działalność wyłącznie w zakresie przedmiotu działalności przedsiębiorcy zagranicznego. W świetle powołanych unormowań podmiot zagraniczny, prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca zagraniczny.
Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada on możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Potwierdza to również regulacja zawarta w art. 88 zdanie pierwsze ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którą przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po uzyskaniu wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców.
Zatem podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce, przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej, należy stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług. Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji odrębnego podatnika lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa.
W związku z powyższym mimo, iż na terytorium kraju funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego to podatnikiem podatku od towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za pośrednictwem utworzonego w tym celu oddziału. Powyższe stanowisko jest zgodne z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. TSUE w wyroku z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C-210/04 wskazał, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym odrębnym od spółki, do której należy, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług.
W związku z powyższym TSUE stwierdził, że oddział spółki będącej nierezydentem pozbawiony jest niezależności i stanowi jedynie część składową spółki. Zatem zarówno spółkę jak i jej oddział należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 Szóstej Dyrektywy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu tym podatkiem, podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Z powyższego wynika, iż aby doszło do świadczenia usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki: świadczenie musi mieć charakter odpłatny, świadczenie musi być uznane za wykonane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, świadczenie musi być wykonane na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, świadczenie nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu ustawy. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym w Polsce oddziałem zagranicznego przedsiębiorcy - spółki niemieckiej.
Jako Oddział prowadzi na terytorium kraju działalność w zakresie planowania przestrzennego i architektury. Wykonuje on czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. W 2010 r. Zainteresowany otrzymał od spółki polskiej (podwykonawcy) fakturę VAT za wykonanie usług architektonicznych dotyczących położonej w Polsce nieruchomości. Usługa wykonana została na rzecz jego przedsiębiorstwa macierzystego na podstawie zawartej umowy. Fakturę tę Wnioskodawca uregulował przelewem bankowym. Wykazaną w otrzymanej fakturze kwotą netto za wykonane usługi architektoniczne, obciążył następnie swoje przedsiębiorstwo macierzyste w Niemczech, za pomocą noty obciążeniowej.
Zaznaczyć należy, że w przypadku świadczenia usług bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Stosownie do art. 28a ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. (Dz.
U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału: ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1, art. 28g ust. 1, art. 28i, 28j i 28n. Jednakże od ogólnej zasady zawartej w powyższym przepisie, ustawodawca przewidział szereg odstępstw, na podstawie których miejsce świadczenia pewnych usług, ściśle określonych w przepisach ustawy, ustala się w sposób szczególny.
I tak, art. 28e ustawy wskazuje, iż miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
Przepisowi art. 28e polskiej ustawy o podatku od towarów i usług odpowiada zapis art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
U. UE L 2006.347.1 ze zm.), zgodnie z którym miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość. Wskazując na zasadę definiowania miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami, należy zwrócić uwagę na szeroki zakres jej stosowania.
Ustawodawca krajowy i prawodawca unijny nie ograniczają tego zakresu do grupy konkretnych i określonych z nazwy usług, które stanowiłyby zamkniętą grupę i byłyby umiejscowione w jednym grupowaniu klasyfikacji statystycznej (w Polsce PKWiU). Jak poinformował Zainteresowany, przedmiotowa usługa dotyczyła wykonania projektu architektonicznego nieruchomości znajdującej się na terytorium Polski. Zatem z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że zgodnie z art. 28e ustawy, miejscem świadczenia, a tym samym miejscem opodatkowania usługi architektonicznej dotyczącej położonej w Polsce nieruchomości, było miejsce położenia tej nieruchomości, tj. terytorium kraju.
Mając na uwadze cytowane przepisy oraz przedstawione informacje należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki niezbędne do uznania, iż mamy tu do czynienia ze świadczeniem usługi opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. (Dz.
U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, określonych w art. 86 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Analiza sprawy oraz dokonane ustalenia wskazują, iż nie znajdują w niej zastosowania uregulowania przepisu art. 88 ustawy.
Z art. 86 ust. 1 ustawy wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Jak wynika z opisu sprawy, wykonana usługa architektoniczna związana była z czynnościami, które należą do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. Główny projekt dotyczy bowiem wykonania projektu architektonicznego i sporządzenia dokumentacji projektowej pod nazwą „Budowa Zespołu …”. Reasumując, Oddział postąpił prawidłowo traktując jako podatek naliczony na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy podatek VAT wykazany w wystawionej przez spółkę polską fakturze VAT. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Informuje się, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone. W niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w stanie faktycznym w zakresie kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej na oddział zagranicznego przedsiębiorcy. W kwestii dotyczącej zdarzenia przyszłego w ww. zakresie wydana została w dniu 12 września 2011 r. interpretacja indywidualna nr ILPP4/443 409/11-5/EWW.
Natomiast w części dotyczącej podatku od osób prawnych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.