INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 12 września 2012 r. (data wpływu 17 września 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 17 września 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W dniu 6 kwietnia 2010 r., na podstawie umowy darowizny od rodziców i brata, Wnioskodawca otrzymał dwie działki o łącznej powierzchni 1,07 ha, w tym, niezabudowaną działkę o pow.
1,03 ha - nr w ewidencji gruntów 905/1 i niezabudowaną działkę nr 468/1. Według zapisu w ewidencji gruntów działka nr 905/1 stanowi pastwiska trwałe i grunty rolne, natomiast działka nr 468/1 stanowi pastwiska trwałe. Działki te stanowią nieruchomości rolne w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Posiadają one bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Otrzymany grunt Zainteresowany planował przeznaczyć pod budowę domu dla swojej rodziny. Miał to być duży, wielopokoleniowy dom z pięknym ogrodem.
Ponieważ na przedmiotowym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala wójt gminy w drodze decyzji administracyjnej. W październiku 2010 r. Wnioskodawca otrzymał decyzję wójta w sprawie warunków zabudowy. Mógł rozpocząć budowę własnego, wymarzonego domu. Niestety, trudna sytuacja rodzinna i finansowa zmusiła go do zmiany planów. Warunki mieszkaniowe jego rodziny są bardzo trudne. Zainteresowany mieszka z żoną i dwójką ich dzieci w domu jego rodziców, do dyspozycji mają tylko jeden pokój z dostępem do kuchni i łazienki.
Wnioskodawca wskazał, iż w takich warunkach dłużej mieszkać nie mogą. A wiadomo, że budowa domu wymaga czasu i pieniędzy. Ten czas można bardzo skrócić, gdy są odpowiednie środki finansowe. Przy możliwościach finansowych Zainteresowanego, budowa domu wydłuży się do bliżej nie określonej przyszłości. W tym stanie faktycznym, doszedł on do wniosku, że jedyne co może zrobić w celu poprawy warunków życia jego rodziny, to zrezygnować z budowy dużego domu. Wnioskodawca postanowił sprzedać część otrzymanego gruntu i za uzyskane pieniądze kupić działkę z domem do remontu, który sam wyremontuje.
Na jego wniosek wójt gminy zatwierdził podział działki nr 905/1. W rezultacie wyodrębniono osiem działek, które mogą być przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną, co wynika z decyzji wójta z dnia 17 stycznia 2012 r. o warunkach zabudowy (decyzja była konieczna ponieważ brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). W dniach 22 lutego 2012 r. i 25 kwietnia 2012 r., Zainteresowany sprzedał dwie działki i za uzyskane pieniądze w dniu 28 kwietnia 2012 r. kupił dom do remontu. Wnioskodawca poinformował, iż w okresie od dnia 2 listopada 2009 r. do dnia 5 grudnia 2011 r. prowadził działalność gospodarczą (usługi budowlane) i był czynnym podatnikiem VAT.
Przedmiotowy grunt nie był wykorzystywany do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ani w żaden inny sposób (nie był dzierżawiony i nie był użyczany). Działki leżały odłogiem. Zainteresowany nie poniósł żadnych nakładów na przygotowanie gruntu do sprzedaży, takich jak np.: wyrównanie terenu, doprowadzenie mediów czy założenia ogrodzenia. Nie podejmował i nie podejmuje aktywnych działań w zakresie obrotu tymi nieruchomościami, tj.: nie reklamował, nie dawał ogłoszeń w prasie, nie korzystał z usług agencji obrotu nieruchomościami. Działki sprzedał sąsiadom.
Pozostałych działek na chwilę obecną Wnioskodawca nie ma zamiaru sprzedawać, chyba że zabraknie mu środków na dokończenie remontu lub inne konieczne cele osobiste. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy z tytułu sprzedaży 2 działek, wyodrębnionych z gruntu otrzymanego w darowiźnie na cele osobiste i przeznaczenia uzyskanych pieniędzy również na cele osobiste (zakup działki z domem, w którym zamieszka Zainteresowany), jest on zobowiązany do zapłaty podatku VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, od transakcji sprzedaży przedmiotowych działek nie jest on zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT.
W jego opinii, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, iż przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Z uwagi na powyższe uregulowania, sprzedaż gruntu jest dostawą towarów. Jednakże samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Ponadto, podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.
W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli określony podmiot dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Podkreślić także należy, iż w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy zbywca gruntu w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. U. UE L 347.1 ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż przyjęcie, że dany podmiot sprzedając działki działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tego podmiotu w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jego czynności przybierają formę zorganizowaną (np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze).
Przy czym na tego rodzaju aktywność handlową wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych okoliczności (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1538/11). Z opisu sprawy wynika, iż w dniu 6 kwietnia 2010 r., na podstawie umowy darowizny od rodziców i brata, Wnioskodawca otrzymał dwie niezabudowane działki o łącznej powierzchni 1,07 ha (nr w ewidencji gruntów 905/1 i nr 468/1). Otrzymany grunt Zainteresowany planował przeznaczyć pod budowę domu dla swojej rodziny. Miał to być duży, wielopokoleniowy dom z ogrodem.
Ponieważ na przedmiotowym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala wójt gminy w drodze decyzji administracyjnej. W październiku 2010 r. Wnioskodawca otrzymał decyzję wójta w sprawie warunków zabudowy, w związku z czym mógł rozpocząć budowę własnego domu. Niestety, trudna sytuacja rodzinna i finansowa zmusiła go do zmiany planów. Warunki mieszkaniowe jego rodziny są bardzo trudne. Zainteresowany mieszka z żoną i dwójką ich dzieci w domu jego rodziców, do dyspozycji mają tylko jeden pokój z dostępem do kuchni i łazienki.
Wnioskodawca wskazał, iż w takich warunkach dłużej mieszkać nie mogą, a budowa domu wymaga czasu i pieniędzy. Ten czas można bardzo skrócić dysponując odpowiednimi środki finansowymi. Jak zaznaczył Zainteresowany, przy jego możliwościach finansowych, budowa domu wydłuży się do bliżej nie określonej przyszłości. Doszedł on więc do wniosku, że jedyne co może zrobić w celu poprawy warunków życia jego rodziny, to zrezygnować z budowy dużego domu. Wnioskodawca postanowił sprzedać część otrzymanego gruntu i za uzyskane pieniądze kupić działkę z domem do remontu, który sam wyremontuje.
Na jego wniosek wójt gminy zatwierdził podział działki nr 905/1. W rezultacie wyodrębniono osiem działek, które mogą być przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną, co wynika z decyzji wójta z dnia 17 stycznia 2012 r. o warunkach zabudowy. W dniach 22 lutego 2012 r. i 25 kwietnia 2012 r., Zainteresowany sprzedał dwie działki i za uzyskane pieniądze w dniu 28 kwietnia 2012 r. kupił dom do remontu. Wnioskodawca poinformował, iż w okresie od dnia 2 listopada 2009 r. do dnia 5 grudnia 2011 r. prowadził działalność gospodarczą (usługi budowlane) i był czynnym podatnikiem VAT.
Przedmiotowy grunt nie był wykorzystywany do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ani w żaden inny sposób (nie był dzierżawiony i nie był użyczany). Działki leżały odłogiem. Zainteresowany nie poniósł żadnych nakładów na przygotowanie gruntu do sprzedaży, takich jak np.: wyrównanie terenu, doprowadzenie mediów czy założenia ogrodzenia. Nie podejmował i nie podejmuje aktywnych działań w zakresie obrotu tymi nieruchomościami, tj.: nie reklamował, nie dawał ogłoszeń w prasie, nie korzystał z usług agencji obrotu nieruchomościami. Działki sprzedał sąsiadom.
Pozostałych działek na chwilę obecną Wnioskodawca nie ma zamiaru sprzedawać, chyba że zabraknie mu środków na dokończenie remontu lub inne konieczne cele osobiste. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedstawione okoliczności faktyczne sprawy w żadnym zakresie nie wskazują, że aktywność Zainteresowanego w przedmiocie zbycia dwóch działek była porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
Wnioskodawca nie podejmował działań marketingowych w celu dokonania sprzedaży gruntów, wystąpił jedynie do wójta z wnioskiem w sprawie warunków zabudowy oraz o podział działki nr 905/1. Z opisu sprawy nie wynika zatem, aby Zainteresowany podjął działania marketingowe wykraczające poza zakres działań zwyczajowo czynionych celem sprzedaży nieruchomości. Za takie nie można bowiem uznać podziału nieruchomości na mniejsze działki oraz wystąpienia dla nich o warunki zabudowy. Wnioskodawca nie ponosił nakładów w celu uatrakcyjnienia działek, tj.: nie równał terenu, nie ogradzał i nie uzbrajał działek.
Nie podejmował również żadnych działań w zakresie obrotu działkami, tj.: nie reklamował, nie dawał ogłoszeń w prasie i nie korzystał z usług agencji obrotu nieruchomościami. Ponadto z opisu sprawy nie wynika, aby Zainteresowany dokonywał wcześniej, tj. przed sprzedażą dwóch działek będących przedmiotem pytania, sprzedaży innych nieruchomości.
Wobec powyższego uznać należy, że zbycie przez Wnioskodawcę działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości, nie stanowiło działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).
Zatem w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy dwóch działek Wnioskodawca wystąpił w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie sprzedaż dwóch działek można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
W związku z tym, Zainteresowany korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Wobec powyższego, sprzedaż przez Wnioskodawcę dwóch działek, z których uzyskane środki pieniężne przeznaczone zostały na cele osobiste (tj. zakup działki z domem, w którym on zamieszkuje), nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, Zainteresowany sprzedając przedmiotowe działki, nie był zobowiązany do zapłaty podatku VAT.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.