INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 10 sierpnia 2011 r. (data wpływu 12 sierpnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku importu usług – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12 sierpnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku importu usług. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca podpisał umowę z czeską firmą, na podstawie której otrzymuje karty autoryzacyjne przyporządkowane do konkretnego numeru rejestracyjnego samochodu. Na podstawie tych kart, Zainteresowany na terenie całej Europy ma prawo nabywać w określonych punktach sprzedaży m.in.: paliwo, opłaty drogowe, korzystać z parkingów, usług mycia pojazdów. Po dokonaniu danej transakcji kierowca przedkłada kartę, wprowadza kod PIN do terminalu autoryzacyjnego w celu autoryzacji właściwego odbioru produktu. W związku z powyższym, transakcje odbywają się bezgotówkowo. Firma reguluje płatności za Wnioskodawcę w danych punktach sprzedaży, a Zainteresowany płaci za nie firmie w odroczonym terminie płatności.
Firma z racji udostępniania ww. kart pobiera opłatę za ich wydanie oraz prowizję tytułem swojego wynagrodzenia za umożliwienie Spółce płacenia za usługi i towary w odroczonym terminie płatności i wystawia jej fakturę. Wnioskodawca jako nabywca podaje NIP PL i dokumentuje tą transakcję fakturą wewnętrzną. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy opłata za wydanie kart kredytowych i prowizja czeskiej Firmy korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, opłata za wydanie kart kredytowych i prowizja dla Firmy, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, z racji tego, że stanowi usługę pośrednictwa finansowego i mieści się w grupowaniu art. 43 ust. 1 pkt 38-41. Zainteresowany zaznaczył, że w poprzednim stanie prawnym, ww. usługi mieściły się w grupowaniu PKWiU 65.23.10-00.00 „Usługi pośrednictwa finansowego, gdzie indziej nie sklasyfikowane, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszy emerytalno-rentowych”, korzystającym ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na mocy art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Wg Spółki, firma udostępniając jej karty udziela jej jednocześnie „kredytu”, bo umożliwia jej spłatę zobowiązania w terminie późniejszym, odroczonym i z tego tytułu pobiera prowizję i opłatę za wydanie ww. kart. Jest więc to typowa usługa finansowa świadczona przez inne podmioty niebędące bankami. W związku z tym, że firma jest czeskim podatnikiem zarejestrowanym na potrzeby podatku od wartości dodanej zarówno na terytorium Czech, jak i Słowacji, a nabywcą jest Wnioskodawca – polska firma będąca czynnym podatnikiem i posługująca się NIP PL, to miejscem opodatkowania usług jest Polska na podstawie art. 28b ustawy.
Zainteresowany wystawia więc fakturę wewnętrzną ze zwolnieniem od podatku VAT, rozliczając daną transakcję w deklaracji VAT pod datą wykonania usługi, lub w dacie wystawienia faktury nie później niż w siódmym dniu od wykonania usługi. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca na podstawie zawartej umowy z czeską firmą otrzymuje od niej karty autoryzacyjne przyporządkowane do konkretnego numeru rejestracyjnego samochodu, za pomocą których na terenie całej Europy, ma prawo nabywać w określonych punktach sprzedaży m.in.: paliwo, opłaty drogowe, korzystać z parkingów, usług mycia pojazdów.
Po dokonaniu danej transakcji kierowca przedkłada kartę, wprowadza kod PIN do terminalu autoryzacyjnego w celu autoryzacji właściwego odbioru produktu. W związku z powyższym, transakcje odbywają się bezgotówkowo. Firma czeska reguluje płatności za Zainteresowanego w danych punktach sprzedaży, a on płaci za nie firmie czeskiej w odroczonym terminie płatności. Z racji udostępniania ww. kart kontrahent czeski pobiera opłatę za ich wydanie oraz prowizję tytułem swojego wynagrodzenia za umożliwienie Spółce płacenia za usługi i towary w odroczonym terminie płatności i wystawia jej fakturę.
Zdaniem Wnioskodawcy, kontrahent czeski udostępniając mu karty udziela mu jednocześnie „kredytu”, umożliwia bowiem Zainteresowanemu spłatę zobowiązania w terminie późniejszym, odroczonym i z tego tytułu pobiera prowizję i opłatę za wydanie ww. kart. W opinii Spółki jest więc to typowa usługa finansowa świadczona przez inne podmioty nie będące bankami. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika zatem, iż z tytułu umożliwienia Wnioskodawcy spłaty zobowiązania w terminie późniejszym, odroczonym, kontrahent czeski pobiera od niego odrębne wynagrodzenie.
Kwestia dotycząca zaliczenia wynagrodzenia z tytułu tzw. kredytu kupieckiego, nie została uregulowana w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. Nie ma w niej unormowań, które w sposób jednoznaczny wskazywałyby wpływ takiego wynagrodzenia, pobieranego od odbiorcy, na podstawę opodatkowania w podatku VAT. W celu określenia, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z pobocznym świadczeniem do dostawy towarów i świadczenia usług wymienionych w opisie sprawy, czy też niezależną czynnością - usługą, należy wyjaśnić pojęcie kredytu kupieckiego. Kredyt kupiecki, zwany również handlowym lub towarowym, udzielany jest przez sprzedawcę kupującemu i ma formę odroczonego terminu płatności.
Jest to pozabankowa forma finansowania działalności gospodarczej („Prawo Przedsiębiorcy” nr 49 z dnia 4 grudnia 2007 r., autor Wiesław Sędzicki). Zatem kredyt kupiecki nie jest niczym innym, niż odroczoną płatnością za pobrany przez kupującego towar lub nabytą usługę. Przy takiej umowie zakup towaru bądź usługi następuje w innym momencie niż zapłata ustalonej należności. Oznacza to, że sprzedawca poprzez odroczenie terminu płatności przez czas tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. W praktyce, kredyt kupiecki jest odroczeniem zapłaty za otrzymane towary lub usługi.
Problem związany z opodatkowaniem odsetek od kredytu kupieckiego był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 października 1993 r. w sprawie C-281/91 pomiędzy Muysen De Winters Bouwn-en Aannemingsbedrijf BV a Staatssecretaris van Financien (Holandia). TSUE wskazał w rozstrzygnięciu na konieczność odmiennego traktowania sytuacji, gdy odsetki są naliczane za okres do dnia realizacji dostawy lub wykonania usługi, czyli powstania obowiązku podatkowego oraz sytuacji, gdy odsetki od odroczonej płatności są należne za okres po zrealizowaniu dostawy lub wykonaniu usługi.
W sytuacji zapłaty odsetek za okres po zrealizowaniu dostawy, odsetki nie są wliczane do podstawy opodatkowania dostarczanego towaru. W świetle powyższego, przy jednoczesnym uwzględnieniu rozstrzygnięcia powołanego wyżej wyroku TSUE sprawa C-281/91, tut. Organ stwierdza, iż wynagrodzenie z tytułu kredytu kupieckiego, którymi obciążany jest Wnioskodawca, nie stanowi wynagrodzenia za dostarczone towary oraz świadczone usługi, ale jest wynagrodzeniem z tytułu udzielenia kredytu, tj. zapłatą za świadczoną przez kontrahenta czeskiego usługę.
Bowiem jak wskazał Zainteresowany, kontrahent czeski pobiera od niego wynagrodzenie za umożliwienie płacenia za usługi i towary w odroczonym terminie płatności i wystawia z tego tytułu odrębną fakturę. W przypadku świadczenia usług, bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
Stosownie do art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania Rozdziału 3 „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”: ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Biorąc pod uwagę opis sprawy stwierdzić należy, iż Wnioskodawca spełnia definicję podatnika, określoną w art. 28a ustawy. W oparciu o zasadę ogólną zawartą w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j i art. 28n.
Po dokonaniu analizy informacji zawartych we wniosku stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy zastrzeżenia nie mają zastosowania, zatem miejsce świadczenia usługi będącej przedmiotem pytania, ustalane jest na podstawie zasady ogólnej wyrażonej w tym przepisie. Reasumując, miejscem świadczenia, a tym samym miejscem opodatkowania usługi świadczonej na rzecz Zainteresowanego, jest Polska.
Stosownie do art. 2 pkt 9 ustawy, przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4. Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, będące usługobiorcami usług świadczonych przez podatników nieposiadających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju (art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy).
Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy, przepis ust. 1 pkt 4 stosuje się, jeżeli usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b, również osoba prawna niebędąca takim podatnikiem, zarejestrowana jako podatnik VAT UE, zgodnie z art. 97. Podmiotem świadczącym usługę będącą przedmiotem wniosku jest pomiot posiadający siedzibę poza terytorium kraju, natomiast usługobiorca (Wnioskodawca) spełnia warunki określone w art. 17 ust. 3 ustawy, a zatem w niniejszym przypadku rozpozna po swojej stronie import ww. usługi.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż Zainteresowany zobowiązany jest do opodatkowania importu usługi, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego na terytorium Polski. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3 i art. 129 ust. 1. Jednakże na mocy art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
Ustawodawca zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. I tak, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
Zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41. Przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 14 ustawy). W myśl przepisu art. 43 ust. 15 ustawy zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do: czynności ściągania długów, w tym factoringu; usług doradztwa; usług w zakresie leasingu.
Należy zwrócić uwagę, że na podstawie art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.), zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego zastosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
W myśl art. 135 ust. 1 lit. b powołanej Dyrektywy, państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje - udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę. Z opisu sprawy wynika, iż Spółka otrzyma od kontrahenta czeskiego odrębną fakturę wskazującą kwoty należne za odroczenie terminu płatności. A zatem, usługa którą nabywa Zainteresowany od kontrahenta czeskiego w ramach importu, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie powołanego art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Zwrócić należy uwagę, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.