INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej, przedstawione we wniosku z dnia 14 listopada 2011 r. (data wpływu 21 listopada 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie podstawy opodatkowania importu towarów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 listopada 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie podstawy opodatkowania importu towarów.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Zainteresowany, jako producent baterii cynkowo-węglowych, systematycznie dokonuje importu towarów z Japonii i innych krajów, jako surowców, komponentów i półproduktów. Import ten aktualnie odbywa się w trybie uproszczonym (art. 33a ustawy VAT). Towary są przewożone transportem morskim do danego portu, po czym po ich rozładunku ze statku i załadunku na samochody ciężarowe, są transportowane przez polskiego przewoźnika do G., gdzie mieści się fabryka Spółki. Warunki handlowe dostawy – ujawnione na fakturach i listach przewozowych (konosamenty morskie) to według standardów, Incoterms FOB lub CFR.
Polski przewoźnik wystawia na Wnioskodawcę, tytułem wykonania usług transportowych przewozu towarów pomiędzy portem morskim, a fabryką, faktury zawierające stawkę 0% VAT. Podstawą opodatkowania importu towarów jest ich wartość celna, powiększona o należne cło oraz inne należne elementy, lecz nie obejmuje kosztów transportu na terenie kraju. Zainteresowany dokonuje także importu towarów przez port w H. na warunkach FOB Japonia. Przewoźnikiem w tym przypadku jest firma z siedzibą w Niemczech (niemiecki NIP), która na swoich fakturach stosuje stawkę 0%. Koszty transportu na fakturach są uwidocznione z podziałem na odcinek poza Unią Europejską (fracht morski) oraz odcinek: H.-G.
Spółka, traktując te usługi jako ich import wystawia fakturę wewnętrzną naliczając VAT w stawce 23%. Podatek ten jest uwzględniany w podstawie opodatkowania importowanych towarów. Koszty transportu wyszczególnione na fakturze transportowej doliczane są do podstawy naliczenia cła i VAT-u na dokumencie importowym SAD. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy jest zgodne z przepisami niezamieszczanie kosztów transportu na odcinku (…) w podstawie opodatkowania importu?
Czy poprawnym jest wystawianie faktury wewnętrznej usługowej do kosztów transportu wystawionych przez przewoźnika, mającego siedzibę poza Polską ale w Unii Europejskiej, na odcinek, np. Japonia-G., podczas gdy warunki dostawy towaru FOB, warunkują wliczenie tych kosztów do podstawy naliczenia cła i VAT-u w dokumencie importowym?
Zdaniem Wnioskodawcy, z powodu występowania szczególnych warunków handlowych przeprowadzanych transakcji, opartych na regule CFR lub FOB pierwszym miejscem przeznaczenia, wskazanym nota bene w konosamencie morskim jest port w G. Dostawa zostaje bowiem zrealizowana w momencie załadunku towaru na statek przewoźnika wskazanego przez kupującego, ryzyko zostaje przeniesione na kupującego w momencie nadania towaru i dodatkowo, na warunkach CFR i FOB koszty transportu z G. obarczają kupującego (Spółkę).
Wprawdzie usługa przewozu towarów na polskim odcinku powinna być rozpoznana jako przejaw transportu międzynarodowego ze stawką 0%, to jednak koszty tej usługi nie powinny być brane pod uwagę w ustalaniu podstawy opodatkowania towarów z tytułu ich importu. W odniesieniu do przypadku importu usług transportowych na odcinku (…), do podstawy naliczenia cła i VAT-u doliczać powinniśmy koszty transportu, tym samym nie powinniśmy wystawiać faktury wewnętrznej do tej usługi transportowej, gdyż VAT naliczono już raz w dokumencie importowym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przez import towarów – w myśl art. 2 pkt 7 ustawy – rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju.
Przez terytorium państwa trzeciego należy rozumieć terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej (…) – art. 2 pkt 5 ustawy, natomiast przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (…) – art. 2 pkt 1 ustawy.
Stosownie do treści pkt 9 ww. artykułu, przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4. Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące usługobiorcami usług świadczonych przez podatników nieposiadających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca, jako producent baterii cynkowo -węglowych, systematycznie dokonuje importu towarów z Japonii i innych krajów, jako surowców, komponentów i półproduktów.
Towary są przewożone transportem morskim do danego portu, po czym po ich rozładunku ze statku i załadunku na samochody ciężarowe, są transportowane przez polskiego przewoźnika do G., gdzie mieści się fabryka Spółki. Ponadto Zainteresowany dokonuje importu towarów z Japonii przez port w H. Przewoźnikiem w tym przypadku jest firma z siedzibą w Niemczech (niemiecki NIP), która na swoich fakturach stosuje stawkę 0%. Koszty transportu na fakturach są uwidocznione z podziałem na odcinek poza Unią Europejską (fracht morski) oraz odcinek H.-G. Wnioskodawca, traktując te usługi jako ich import wystawia fakturę wewnętrzną naliczając VAT w stawce 23%.
Podatek ten jest uwzględniany w podstawie opodatkowania importowanych towarów. Koszty transportu wyszczególnione na fakturze transportowej doliczane są do podstawy naliczenia cła i VAT-u na dokumencie importowym SAD. Wobec powyższego Zainteresowany powziął wątpliwości, czy prawidłowe jest niezamieszczanie kosztów transportu na odcinku (…) w podstawie opodatkowania importu towarów oraz czy słusznie wystawia faktury wewnętrzne z tytułu kosztów transportu poniesionych na odcinku, np. Japonia-G. Podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku.
Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku – art. 29 ust. 1 ustawy. W myśl art. 29 ust. 13 ustawy, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (...).
Jak wynika z treści przepisu art. 29 ust. 15 ustawy, podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 13 i 14, obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane.
Elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania, również gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Unii Europejskiej, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu. W przedmiotowej sprawie istotną kwestią jest wyjaśnienie pojęcia wartości celnej w kontekście określenia podstawy opodatkowania w przypadku opodatkowania importu towarów podatkiem od towarów i usług.
Ustawa o podatku od towarów i usług nie odnosi się do tego zagadnienia, zatem w niezbędnym zakresie zastosowanie mają przepisy prawa wspólnotowego, a w szczególności Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który został wprowadzony rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L. 92.302.1) – zwany dalej Kodeksem.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 Kodeksu, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33. Natomiast w art. 32 ust. 1 Kodeksu stwierdzono, że w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się: następujące elementy w wysokości, w jakiej zostały poniesione przez kupującego, lecz nieujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary: prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu, koszt pojemników, o ile na potrzeby celne są traktowane łącznie z towarem, koszt pakowania, zarówno robocizna, jak i materiały; określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów na wywóz, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej: materiałów, komponentów, części i podobnych elementów, które stanowią część składową lub przynależność przywiezionych towarów, narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych towarów, materiałów zużytych przy produkcji przywiezionych towarów, prac inżynieryjnych, badawczych, artystycznych i projektowych oraz planów i szkiców wykonanych poza Wspólnotą i niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów; honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić nabywca, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży wycenianych towarów, o ile te honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej; wartość jakiejkolwiek części dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu; koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.
Art. 33 ust. 1 Kodeksu wskazuje natomiast jakich kosztów nie wlicza się do wartości celnej, o ile można je wyodrębnić z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.
Są to: koszty transportu towarów po ich przybyciu do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty; koszty związane z pracami budowlanymi, instalacyjnymi, montażowymi, obsługą lub pomocą techniczną wykonaną po przywozie towarów takich, jak: zakłady przemysłowe, maszyny lub wyposażenie; odsetki wynikające z umowy o finansowaniu, zawartej przez kupującego i odnoszącej się do zakupu przywożonych towarów, niezależnie od tego, czy finansowanie zapewnione jest przez sprzedającego czy też przez inną osobę, o ile umowa o finansowaniu została zawarta w formie pisemnej, a kiedy będzie to wymagane, kupujący będzie w stanie udowodnić, że: towary te zostały rzeczywiście sprzedane po cenie zadeklarowanej jako faktycznie zapłacona lub należna, i żądane oprocentowanie nie przekracza normalnie stosowanego oprocentowania dla tego typu transakcji dokonywanych w tym kraju w czasie, w którym dokonano operacji finansowej; opłaty za prawo do kopiowania przywiezionych towarów we Wspólnocie; prowizja od zakupu; należności celne przywozowe lub inne opłaty pobierane we Wspólnocie z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów.
Z brzmienia powyżej cyt. przepisu art. 29 ust. 15 ustawy jednoznacznie wynika, iż do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towarów wlicza się koszty transportu, które zostały poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Z informacji wskazanych przez Wnioskodawcę wynika, że pierwszym miejscem przeznaczenia na terytorium kraju jest G. Zatem do podstawy opodatkowania importu towarów wliczyć należy koszty transportu poniesione do G., natomiast koszty poniesione na odcinku (…) nie wchodzą do podstawy opodatkowania importu towarów.
Wobec powyższego wskazać należy, iż zgodne jest z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług niezamieszczanie kosztów transportu na odcinku (…) w podstawie opodatkowania importu towarów. Natomiast odnosząc się do wystawienia faktury wewnętrznej z tytułu kosztów transportu poniesionych na odcinku Japonia-G., tut. Organ wyjaśnia.
Według art. 29 ust. 17 ustawy, podstawą opodatkowania w imporcie usług jest kwota, którą usługobiorca jest obowiązany zapłacić, z wyjątkiem przypadku gdy wartość usługi została wliczona do podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 2 lub wartość usługi – na podstawie odrębnych przepisów – zwiększa wartość celną importowanego towaru.
Zgodnie z art. 106 ust. 7 ustawy, w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, są wystawiane faktury wewnętrzne; za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą te czynności dokonane w tym okresie. Faktury wewnętrzne są wystawiane także dla udokumentowania zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze.
Mając na uwadze treść art. 29 ust. 13 w zw. z ust. 17 tego artykułu stwierdzić należy, że jeżeli – jak wynika z opisu sprawy – wartość usługi transportowej na odcinku Japonia G. zwiększyła wartość celną importowanego towaru, tj. jak wskazał Zainteresowany koszty transportu wyszczególnione na fakturze transportowej zostały doliczone do podstawy naliczenia cła i VAT-u na dokumencie importowym SAD, nie był on zobowiązany do rozpoznania importu usługi transportowej i udokumentowania jej fakturą wewnętrzną. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Tut.
Organ zwraca uwagę na fakt, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytań) Zainteresowanego. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. W przedmiotowej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w zakresie podstawy opodatkowania importu towarów. Natomiast pozostała kwestia została rozstrzygnięta postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania z dnia 16 lutego 2012 r. nr ILPP4/443-765/11-2/ISN.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.