INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 23 grudnia 2011 r. (data wpływu 27 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie podstawy opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz obciążania kontrahenta kosztami transportu, w sytuacji gdy koszty transportu są wykazywane w odrębnej fakturze, jednakże faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę towarów jest wystawiana wcześniej, aniżeli faktura obciążająca kosztami transportu związanymi bezpośrednio z tą dostawą – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 27 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie podstawy opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz obciążania kontrahenta kosztami transportu, w sytuacji gdy koszty transportu są wykazywane w odrębnej fakturze, jednakże faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę towarów jest wystawiana wcześniej, aniżeli faktura obciążająca kosztami transportu związanymi bezpośrednio z tą dostawą. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
Wnioskodawca (dalej: Spółka) z siedzibą w X jest liderem na polskim rynku w zakresie produkcji systemów kominowych. Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, poza sprzedażą krajową, dokonuje również wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT). Na podstawie uzgodnionych z kontrahentami warunków dostaw, Spółka dokonując sprzedaży WDT organizuje transport do magazynu danego odbiorcy, a następnie obciąża ich kosztami transportu. Transport towarów jest nierozerwalnie związany z transakcją sprzedaży towarów i nie stanowi odrębnego świadczenia od dostawy towarów w ramach WDT.
Spółka zleca transport firmom spedycyjnym, które wystawiają dla Spółki faktury za wykonane na jej rzecz usługi transportowe. Następnie Spółka refakturuje koszty transportu na rzecz kontrahentów. Fakturowanie dostaw towarów w ramach WDT wraz z kosztami transportu odbywa się w następujący sposób: Spółka wystawia jedną fakturę, w której w odrębnej pozycji wykazuje cenę za towar, a w odrębnej koszty transportu. Spółka nie prowadzi działalności w zakresie świadczenia usług transportowych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy Spółka prawidłowo kwalifikuje transakcję dostawy towarów oraz obciążenie kontrahenta kosztami transportu, traktując całość transakcji jako wewnątrzwspólnotową dostawę opodatkowaną 0% stawką VAT, w sytuacji gdy koszty transportu są wykazywane w odrębnej fakturze, jednakże faktura dokumentująca dostawę towarów w ramach WDT jest wystawiana wcześniej, aniżeli faktura obciążająca kosztami transportu związanymi bezpośrednio z tą dostawą?
Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowo kwalifikuje on transakcję dostawy towarów oraz obciążenie kontrahenta kosztami transportu, traktując całość transakcji jako WDT opodatkowaną 0% stawką VAT, w sytuacji gdy koszty transportu są wykazywane w odrębnej fakturze, jednakże faktura dokumentująca dostawę towarów w ramach WDT jest wystawiana wcześniej, aniżeli faktura obciążająca kosztami transportu związanymi bezpośrednio z tą dostawą. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1, 2, 5 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Przez dostawę towarów, stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, świadczenie usług to każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. W świetle art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, po spełnieniu warunków określonych w art. 42. Ustawodawca nie określił szczególnych zasad ustalania podstawy opodatkowania dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Obowiązuje zatem w tym zakresie przepis art. 29 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży. pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Natomiast zgodnie z art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE, do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy: podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT; koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Z przytoczonych regulacji wynika, że w przypadku WDT za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę) towarów, a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów). Jeżeli zatem dostawca obciąża nabywcę dodatkowymi kosztami, np. kosztami transportu, a w konsekwencji koszty te są nierozerwalnie związane z transakcją główną stanowiąc element uzupełniający świadczenia podstawowego, to należy je traktować jako element tegoż świadczenia zasadniczego.
W konsekwencji koszty te, jako niestanowiące odrębnego świadczenia od wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla WDT, tj. stawki 0%, przy zachowaniu warunków określonych w art. 42 ustawy. Tak więc, w ocenie Spółki, koszty transportu jako nierozerwalnie związane z WDT powinny zwiększać obrót z tytułu WDT. Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy, koszty transportu nie stanowią odrębnego świadczenia od dostawy towarów, dlatego też zarówno dostawa towaru, jak i obciążenie kontrahenta kosztami transportu powinny być opodatkowane stawką 0%, traktując je w całości jako wewnątrzwspólnotową dostawę.
Spółka uważa, że zarówno w sytuacji gdy koszty transportu zostaną zafakturowane w odrębnej pozycji na fakturze, jak i na odrębnej fakturze do kosztów tych powinna zastosować stawkę właściwą dla WDT. Fakt ich zafakturowania nie ma wpływu na sposób odrębnego ich potraktowania od dostawy towarów, skoro są one bezpośrednio z nią związane. Spółka podkreśla, iż świadczeniem głównym w tych sytuacjach jest zawsze dostawa towarów, zaś koszty transportu stanowią dodatkowy, lecz nieodłączny element całości transakcji, którego sposób rozliczenia został uregulowany w umowach łączących Spółkę z kontrahentami.
Ponadto Spółka podkreśla, iż w sytuacji gdyby nie dokonywała dostaw towarów w ramach WDT, koszty transportu nie wystąpiłyby. Powyższe stanowisko potwierdzają również organy podatkowe w wydanych przez siebie interpretacjach: Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 maja 2010 r., ILPP2/443-329/10-5/ISN, Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 maja 2008 r., IPPP1-443-490/08-2/JB, Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2010 r., IBPP2/443-61/10/LŻ, Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r., IPPP2/443-1121/09-2/AZ.
Wobec powyższego Spółka wnosi o potwierdzenie przedstawionego stanowiska. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Art. 13 ust. 1 ustawy wskazuje, iż przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 29 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej.
Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Zaznaczyć należy, że zagadnienie podstawy opodatkowania zostało uregulowane w art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 2006.347.1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.
W myśl ww. art. 73 Dyrektywy, w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej (…). Natomiast przepis art. 78 Dyrektywy wskazuje, że do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy: podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT, koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Z powyższego wynika, że w przypadku dostawy towarów za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego (bądź dokonywanego w innej dopuszczalnej prawem formie) pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę) towarów, a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów). Dotyczy to wyłącznie kosztów, które zwiększają kwotę należną z tytułu konkretnej transakcji, tj. konkretnej dostawy towarów lub konkretnej usługi.
Zatem w sytuacji, gdy świadczenie sprzedawcy zobowiązującego się dostarczyć towar kupującemu do wskazanego przez niego miejsca obejmuje także koszty transportu, które są wkalkulowane w cenę towaru, to podstawa opodatkowania takiej sprzedaży obejmuje również koszty przewozu, niezależnie od podmiotu realizującego ten przewóz, a całość świadczenia powinna być opodatkowana według stawki podatkowej właściwej dla realizacji świadczenia, czyli sprzedaży towaru. W takiej sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do traktowania usługi przewozu, realizowanej przez wyspecjalizowanego przewoźnika na rzecz sprzedawcy, jako usługi transportowej sprzedawcy wykonywanej na rzecz odbiorcy towaru.
W myśl art. 547 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), jeżeli ani z umowy, ani z zarządzeń określających cenę nie wynika, kogo obciążają koszty wydania i odebrania rzeczy, sprzedawca ponosi koszty wydania, w szczególności koszty zmierzenia lub zważenia, opakowania, ubezpieczenia za czas przewozu i koszty przesłania rzeczy, a koszty odebrania ponosi kupujący. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy brak jest stosownych klauzul umownych lub przepisów szczególnych.
Ustala on zasadę, według której koszty przesłania ponosi sprzedawca, ale tylko wówczas, gdy miejsce przeznaczenia przesyłanego towaru jest zarazem miejscem jego wydania, a więc miejscem spełnienia świadczenia przez sprzedawcę. Wynika z tego, że całość świadczenia należnego od nabywcy obejmuje wówczas także koszty przesłania towaru. Wskazać należy także, iż w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność, nie powinna ona być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
W związku z powyższym, kwota należna obejmuje wszystkie elementy kosztów związanych ze świadczeniem danej czynności oraz inne elementy kształtujące w efekcie kwotę, której sprzedawca żąda od nabywcy. Niezbędne jest także zwrócenie uwagi na pojęcie „wydanie towaru”. Strony umowy dokonując czynności sprzedaży winny wybrać taki sposób wydania i odebrania towaru, aby zapewnić jego całość i nienaruszalność. W przypadku, gdy wydaniem towaru jest magazyn odbiorcy, wówczas podstawa opodatkowania obejmuje również koszty transportu towaru.
Natomiast w przypadku, gdy wydanie towaru następuje między innymi przez odebranie towaru z magazynu dostawcy, a odbiorca odbiera towar transportem własnym lub wynajętym, wówczas objęcie w posiadanie następuje z chwilą załadowania i pokwitowania odbioru. Z wydaniem towaru przez dostawcę łączy się istotny skutek dokonania sprzedaży towarów, polegający m.in. na przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru jest, co do zasady, wydanie towaru.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest liderem na polskim rynku w zakresie produkcji systemów kominowych. Zainteresowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, poza sprzedażą krajową, dokonuje również wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Na podstawie uzgodnionych z kontrahentami warunków dostaw, Wnioskodawca dokonując wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów organizuje transport do magazynu danego odbiorcy, a następnie obciąża go kosztami transportu. Transport towarów jest nierozerwalnie związany z transakcją sprzedaży towarów i nie stanowi odrębnego świadczenia od wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Zainteresowany zleca transport firmom spedycyjnym, które wystawiają dla niego faktury za wykonane na jego rzecz usługi transportowe. Następnie refakturuje on koszty transportu na rzecz kontrahentów. Fakturowanie dostaw towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wraz z kosztami transportu odbywa się w następujący sposób: Spółka wystawia oddzielną fakturę dokumentującą wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz oddzielną fakturę na koszty transportu związane bezpośrednio z tą dostawą, jednakże faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę towarów jest wystawiona wcześniej, aniżeli faktura obciążająca kosztami transportu związanymi bezpośrednio z tą dostawa towarów.
W świetle powyższego, świadczeniem głównym w tej sytuacji będzie wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, zaś koszty transportu towarów stanowić będą dodatkowy, aczkolwiek nieodłączny element całości transakcji. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania dokonanej dostawy należy wliczyć cenę także w tym zakresie, w którym obejmować ona będzie zwrot kosztów dodatkowych (kosztów transportu).
Jak stanowi art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (…). Postanowienia w zakresie osobnego fakturowania towaru i kosztów dodatkowych, nie zmieniają faktu, iż umowa została zawarta na dostawę towarów, a zatem to dostawa towarów jest przedmiotem umowy i stanowić będzie główny i podstawowy element całej transakcji.
Nabywca towarów pokrywa wartość zakupionego towaru wraz z kosztami dodatkowymi, a zatem koszty transportu będą nierozerwalnie związane z dostawą towarów i choć mogą być wykazane na oddzielnej fakturze, wystawionej w terminie późniejszym niż faktura dokumentująca sprzedaż towarów, stanowić będą niewątpliwie składnik transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W konsekwencji koszty transportu, jako niestanowiące odrębnego świadczenia od wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, będą podlegały opodatkowaniu według zasad właściwych dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże w myśl art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
Stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42. Natomiast w myśl art. 42 ust. 1 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towaru z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. W myśl art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Jak wynika z powyższych uregulowań, prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%, uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, iż doszło do wywozu towaru z terytorium kraju i do dostarczenia ich na terytorium innego państwa członkowskiego. Istotą przywołanych przepisów jest zobowiązanie podatnika do udowodnienia, iż towary będące przedmiotem dostawy rzeczywiście opuściły terytorium kraju, ze względu na korzystniejsze, niż w odniesieniu do dostaw krajowych, skutki podatkowe.
W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie, do kosztu transportu towarów będącego integralną częścią wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, Zainteresowany powinien zastosować stawkę podatku w takiej samej wysokości jak do świadczenia głównego. Tym samym, jeżeli spełnione zostaną warunki wynikające z art. 42, uprawniające do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%, wówczas, wyszczególniony na odrębnej fakturze koszt transportu również winien być opodatkowany stawką podatku w wysokości 0%.
Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że Spółka będzie prawidłowo kwalifikowała transakcję dostawy towarów oraz obciążanie kontrahenta kosztami transportu, traktując całość transakcji jako wewnątrzwspólnotową dostawę opodatkowaną 0% stawką VAT, w sytuacji gdy koszty transportu będą wykazywane w odrębnej fakturze, jednakże faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę towarów będzie wystawiana wcześniej, aniżeli faktura obciążająca kosztami transportu związanymi bezpośrednio z tą dostawą. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Tut.
Organ zwraca uwagę na fakt, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone. W szczególności dotyczy to określenia stawki podatku dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Dodatkowo wskazać należy, że powołane przez Wnioskodawcę interpretacje indywidualne stanowią rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w których zapadły i tylko do nich się zawężają.
Informuje się, iż w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w zakresie podstawy opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz obciążania kontrahenta kosztami transportu, w sytuacji gdy koszty transportu są wykazywane w odrębnej fakturze, jednakże faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę towarów jest wystawiana wcześniej, aniżeli faktura obciążająca kosztami transportu związanymi bezpośrednio z tą dostawą. Natomiast w pozostałych zakresach wydane zostały odrębne interpretacje indywidualne z dnia 27 marca 2012 r. nr ILPP4/443-825/11-2/BA oraz nr ILPP4/443-825/11-3/BA.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.