INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 07.01.2008 r. (data wpływu 21.01.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 21.01.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. X Sp. z o.o. jest spółką deweloperską, która zajmuje się m. in. tzw. „I z” polegającym na prowadzeniu inwestycji budowlanych.
Musi ona zatem zacząć od analizy opłacalności (ekspertyzy prawne, techniczne, ekonomiczne, marketingowe), potem przeanalizować ekspertyzy i ocenić wykonalność projektów, i dopiero po podjęciu ostatecznej decyzji zlecić realizację budowlaną Zanim firma zdecyduje się na „l D” musi dokonać wnikliwej i wyczerpującej analizy wielu projektów, które mogą się okazać nieopłacalne i nie dojdzie do ich realizacji.
W związku z powyższym Spółka zadała pytanie: Czy koszty tych niezrealizowanych projektów można zaliczyć jako, koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowiącym o zabezpieczeniu źródła przychodów, uwzględniając fakt, iż jedynie dogłębna analiza różnorakich projektów może wyłonić opłacalne inwestycje, które zostaną zrealizowane? Zdaniem Spółki zaliczenie kosztów z tytułu ekspertyz i analiz inwestycji, które nie doszły do skutku wynika z art. 15 ust 1, który stanowi m.in. o zabezpieczeniu źródła przychodów.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Interpretacja pojęcia "koszty uzyskania przychodów", zawartego w/w art. 15 ust. 1 ww. ustawy, prowadzi do wniosku, że podatnik ma prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, pod warunkiem że: są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, są to koszty poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie są kosztami wymienionymi w art. 16 ust. 1 updop. Wydatki te muszą być związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Opis zdarzenie przyszłego sprawy wskazuje, że Spółka prowadzi działalność deweloperską. Spółka wyjaśnia, że specyfika działalności wymaga aby w pierwszej kolejności dokonać analizy opłacalności (ekspertyzy prawne, techniczne, ekonomiczne, marketingowe), potem przeanalizować ekspertyzy i ocenić wykonalność projektów, i dopiero po podjęciu ostatecznej decyzji zlecić realizację budowlaną.
Zdaniem Spółki w sytuacji, gdy inwestycja nie dojdzie do skutku ma ona prawo na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy powyższe wydatki zaliczyć do kosztów podatkowych działalności. Według art. 16 ust. 1 pkt 41 ww. ustawy do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się poniesionych kosztów zaniechanych inwestycji. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 4a pkt 1 określają bezpośrednio, iż inwestycje oznaczają środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.).
W świetle natomiast ustawy o rachunkowości, jako środki trwałe w budowie rozumie się zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego (art. 3 ust. 1 pkt 16 u. rach.). Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że prowadzone inwestycje deweloperskie, nie stanowią inwestycji w rozumieniu ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż nie są związane z wytworzeniem środka trwałego zaliczanego do aktywów trwałych Spółki i nie podlegają amortyzacji dla celów podatkowych.
Prowadzoną działalność przez Spółkę należy zatem traktować jako swego rodzaju działalność polegającą na wytworzeniu produktów przeznaczonych do sprzedaży. Tym samym w przedmiotowej sprawie przepis art. 16 ust. 1 pkt 41 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie znajdzie zastosowania. Prowadzenie przez Spółkę prac przygotowawczych przed rozpoczęciem inwestycji budowlanej jest przedmiotem działalności gospodarczej Strony. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż ponoszone przez Spółkę wydatki związane są z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą oraz ponoszone są w celu uzyskania przychodów/zabezpieczenia źródła przychodów.
Tym samym spełnione są warunki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Reasumując, wydatki ponoszone przez Spółkę na realizację projektu, który w efekcie nie zostanie zrealizowany, stanowić będą koszty uzyskania przychodu na podstawie powołanego wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.