INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 03.12.2007r.
(data wpływu 07.12.2007r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie uznania wydatków na imprezę integracyjną zorganizowaną dla pracowników, kontrahentów oraz przedstawicieli władz lokalnych za koszt uzyskania przychodów - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 7 grudnia 2007r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania wydatków na imprezę integracyjną zorganizowaną dla pracowników, kontrahentów oraz przedstawicieli władz lokalnych za koszt uzyskania przychodów.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółka we wrześniu 2007r. zorganizowała imprezę o charakterze okolicznościowo-integracyjnym z okazji otwarcia nowego zakładu produkcyjnego w X. W imprezie integracyjnej brali udział pracownicy Spółki. Jednocześnie jednak Spółka zaprosiła na imprezę niektórych swoich kontrahentów (zarówno tych, którym Spółka sprzedaje swoje towary, jak i tych, od których kupuje materiały oraz usługi), a także przedstawicieli władz lokalnych. Podczas imprezy integracyjnej podawany był poczęstunek (zarówno w formie bufetu jak i serwowany do stołów) oraz napoje.
W celu urozmaicenia imprezy w jej trakcie był również prezentowany program artystyczny. Spółka zapłaciła za imprezę integracyjną ze środków własnych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy koszt organizacji imprezy okolicznościowo - integracyjnej może zostać zaliczony przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodu zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych? Zdaniem Wnioskodawcy art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.
Spółka uważa, że wydatki związane z organizacja imprezy integracyjnej zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Niewątpliwie bowiem na imprezie integracyjnej dochodzi do integracji, która powoduje lepsze poznanie się pracowników. Dzięki takiemu wydarzeniu w firmie poprawia się atmosfera w pracy, co pośrednio wpływa na wzrost wydajności, a także jakości pracy. Jednocześnie dzięki imprezie integracyjnej dochodzi do pogłębienia i polepszenia stosunków handlowych Spółki z kontrahentami. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że istnieje związek przyczynowo - skutkowy o charakterze pośrednim pomiędzy poniesionym wydatkiem na zorganizowanie imprezy integracyjnej a osiągniętymi przychodami.
Ponadto, argumentem za zaklasyfikowaniem przedmiotowych kosztów do kosztów uzyskania przychodu jest fakt, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy. Przedmiotowy przepis zawiera koszty, które nie mogą zostać potraktowane jako koszty uzyskania przychodu. W katalogu tym nie znajdują się koszty organizacji imprezy integracyjnej. Zdaniem Spółki kosztów organizacji imprezy nie można również zaklasyfikować do kosztów reprezentacji z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ze względu, iż pojęcie reprezentacji jest pojęciem nieostrym możliwe jest takie działalnie podatnika, które jednocześnie łączy reprezentację np. z reklamą.
Przykładowo spot reklamowy wyemitowany w telewizji publicznej może nie tylko reklamować produkt, ale również wywoływać pozytywne skojarzenia dotyczące producenta związane z wrażeniem wystawności i okazałości producenta. Istnienie elementu reprezentacji w takiej reklamie jest więc niezaprzeczalne. W takiej sytuacji całe zdarzenie klasyfikuje się jednak jako reklamę (jej koszt jest kosztem uzyskania przychodu), bowiem to właśnie cel w postaci reklamy przeważa, podczas gdy reprezentacja ma zdecydowanie uboczny charakter.
Jednocześnie element reprezentacji nie zostaje wydzielony i w konsekwencji stanowi koszt, mimo, że zgodnie z literalnym brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie powinien stanowić kosztu uzyskania przychodu. Do podobnej sytuacji dochodzi w przypadku zorganizowanej imprezy integracyjnej. Pomimo, że można się w niej dopatrzeć również działania o charakterze reprezentacyjnym jest to jedynie efekt uboczny zorganizowania imprezy, której zasadniczym elementem jest integracja pracowników.
Dlatego wydatki na imprezę integracyjną mają bezsprzeczny związek z działalnością gospodarczą Spółki, a element poboczny, jakim jest reprezentacja nie może spowodować zaliczenia całości kosztów związanych z organizacją imprezy integracyjnej jako niebędących kosztami uzyskania przychodu. Tak restrykcyjne podejście byłoby, bowiem nieuprawnione, gdyż podatnik, który poniósł koszty związane znacząco z przychodem nie mógłby potraktować tych kosztów jako koszty uzyskania przychodu ze względu na marginalnie występujący element reprezentacyjny.
W rezultacie koszty poniesione przez Spółkę na organizację imprezy integracyjnej, w świetle powyższej regulacji powinny zostać uznane za koszty uzyskania przychodu jako odpowiadające definicji art. 15 ust. 1 oraz niezaklasyfikowane w katalogu art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka wnosi o potwierdzenie, ze koszty poniesione przez nią na organizację imprezy integracyjnej są kosztami uzyskania przychodu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 ze zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.
Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, przy czym każdy wydatek poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.
Nie każdy koszt poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Takimi kosztami bowiem nie mogą być wydatki enumeratywnie wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Do katalogu kosztów nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy, zaliczają się koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje terminu „reprezentacja”, dlatego też należy posłużyć się wykładnią językową.
Przez reprezentację rozumie się „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną” - Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. S.D (Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2007). Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, zgodnie z przyjętym od lat poglądem doktryny prawa podatkowego, należy uznać, że reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika lub ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia.
W praktyce za typowe koszty reprezentacji uznaje się: koszty związane z przyjmowaniem i utrzymaniem delegacji lub kontrahentów krajowych i zagranicznych, wydatki na usługi gastronomiczne związane z poczęstunkiem uczestników konferencji, posiedzeń organizowanych z okazji świąt branżowych, państwowych i firmowych, wydatki na kawę, herbatę, napoje, alkohol służące podjęciu kontrahentów, wydatki na upominki dla kontrahentów, nagrody rzeczowe służące reprezentacji, koszty produktów zużyte na degustacje. Wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu.
Wydatki te jednocześnie w sposób pośredni promują firmę. Pojęcie reprezentacji dotyczy kontaktów podatnika w stosunkach z innymi podmiotami i pozostaje w związku z zakresem prowadzonej przez podatnika działalności. Na gruncie orzecznictwa przyjmuje się, iż zorganizowanie imprezy integracyjnej dla pracowników firmy stanowi koszt uzyskania przychodu pod warunkiem wykazania przez podatnika jego związku z przychodem i właściwego udokumentowania. W każdej sytuacji trzeba sprawdzić, jaki jest cel takiego spotkania.
W przypadku, gdy wydatki poniesione zostały na zorganizowanie imprezy okolicznościowej oraz spotkań integracyjnych mających na celu poprawę komunikacji wewnętrznej i motywacji do pracy poprzez zintegrowanie pracowników, budowanie zespołu, poprawy atmosfery pracy oraz ułatwienie ułożenia wzajemnych relacji między pracownikami i w efekcie poprawę efektywności pracy a przez to zwiększenie przychodów osiąganych przez podatnika, to wówczas spełniają warunki, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, i mogą zostać zakwalifikowane do kosztów podatkowych.
Jeśli jednak impreza integracyjna nie służy takiemu celowi, a spotkania pracowników mają charakter typowo rozrywkowy i konsumpcyjny, to w takim przypadku nie można uznać, iż poniesione wydatki mają związek z przychodem, wobec czego nie stanowią one kosztu uzyskania przychodów. Trzeba pamiętać, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych wydatków z przychodami, bo to on wywodzi skutki prawne w postaci zmniejszenia zobowiązania podatkowego.
Dlatego podatnik powinien posiadać dowody dokumentujące integrujący i motywacyjny charakter imprezy, (np. przykładowy program imprezy integracyjnej przygotowany przez osoby odpowiedzialne za organizację spotkania, listy pracowników biorących udział w spotkaniu itp.). Z opisu stanu faktycznego nie wynika, że impreza, nazwana przez Spółkę okolicznościowo – integracyjną z okazji otwarcia nowego zakładu produkcyjnego miała charakter motywacyjny czy integrujący pracowników. Ponadto uczestnikami takiej imprezy były osoby niezatrudnione w Spółce.
Zgodnie z powyższym poniesione przez Spółkę wydatki na zorganizowanie spotkania - imprezy okolicznościowo - integracyjnej z okazji otwarcia nowego zakładu produkcyjnego dla pracowników, kontrahentów oraz przedstawicieli władz lokalnych, na którym zapewniono m.in. oprawę artystyczną, poczęstunek (w formie bufetu i serwowany do stołu), nie mogą być uznane na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za koszty uzyskania przychodów. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.