INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 12 października 2007r.
(data wpływu 17 października 2007r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania klucza podziału gruntu, na którym znajdują się budynki i budowle trwale z nim związane, których sprzedaż podlega opodatkowaniu wg różnych stawek podatku VAT - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 17 października 2007r. został złożony w/w wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania prawidłowej stawki podatku od towarów i usług dla sprzedaży nieruchomości gruntowej wraz z prawem użytkowania wieczystego, zabudowanej budynkiem. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym księgi rachunkowe. Przed końcem 2007r. zamierza dokonać sprzedaży zabudowanej nieruchomości wraz z gruntem, na którym znajduje się obiekt. Grunt jest przedmiotem użytkowania wieczystego.
Nieruchomość została nabyta przez Spółkę w październiku 1998 r. ze stawką podatku VAT zwolnioną. Sprzedaż części budynków i budowli, wchodzących w skład nieruchomości, nastąpi ze stawką podatku VAT 22% ze względu na spełnienie warunków określonych w art. 43 ust. 6 ustawy o VAT, wykluczających możliwość zastosowania stawki VAT zwolnionej właściwej dla dostawy towarów używanych. Wartość poniesionych wydatków na ich modernizację i ulepszenia przekroczyła 30% wartości początkowej, spółka miało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych wydatków, od zakończenia modernizacji nie minęło jeszcze 5 lat.
Pozostała część budynków i budowli zostanie sprzedana ze stawką podatku VAT zwolnioną, gdyż zostają spełnione, określone w art. 43 ust.1 pkt.2 ustawy o VAT warunki zaliczenia ich do towarów używanych. Dodatkowo, w przypadku budynków odmienny będzie moment powstania obowiązku podatkowego od momentu powstania obowiązku podatkowego dla budowli. Zgodnie z art. 19 ust. 10 ustawy o VAT w przypadku dostawy towarów, której przedmiotem są lokale i budynki, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wydania. Sprzedaż budowli nastąpi natomiast na zasadach ogólnych tj. zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o VAT.
Zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy o VAT w przypadku dostawy budynków i budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Sprzedaż gruntu podlega opodatkowaniu taką samą stawką podatku, jaką opodatkowana jest sprzedaż znajdującego się na nim budynku lub budowli. Sprzedaż części gruntu będzie zatem podlegała opodatkowaniu wg stawki podatku VAT 22 %, a część wg stawki podatku VAT zwolnionej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Jaki zastosować klucz podziału gruntu, na którym znajdują się budynki i budowle trwale z nim związane, których sprzedaż podlega opodatkowaniu wg różnych stawek podatku VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy, właściwe wydaje się zastosowanie klucza podziału proporcjonalnie do wartości sprzedawanych budynków i budowli. Zakupiona przez Spółkę nieruchomość była wielokrotnie modernizowana. Niejednokrotnie wartość modernizacji przekraczała kilkakrotnie wartość początkową zakupionych budynków i budowli. Dlatego też spółka uważa, że zastosowanie klucza podziału gruntu proporcjonalnie do wartości sprzedawanych budynków i budowli stanowi lepsze odzwierciedlenie rzeczywistego stanu niż zastosowanie klucza podziału gruntu proporcjonalnie do powierzchni, która jest niezmienna i nie uwzględnia poniesionych przez spółkę nakładów.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 w/w ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Natomiast kierując się brzmieniem art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, pod pojęciem towaru rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Natomiast art. 29 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.
Aby dostawa nieruchomości podlegała opodatkowaniu, musi być, w świetle obowiązujących przepisów, dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług, wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą. Kierując się brzmieniem art. 46 § 1 k.c. - nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Z powyższej definicji wynika, iż na gruncie polskiego prawa możemy wyodrębnić trzy rodzaje nieruchomości w sensie prawnym: grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej), budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe), części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
Wg art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; zwolnienie dotyczy również używanych budynków i budowli lub ich części będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
Natomiast w myśl art. 43 ust. 2 w/w ustawy za towary używane rozumie się budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat, oraz pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku.
Zwolnienia, o którym mowa wyżej nie stosuje się, jeżeli przed wprowadzeniem budynków i budowli lub ich części do ewidencji środków trwałych lub w trakcie użytkowania wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej, a podatnik: miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych wydatków; użytkował te towary w okresie krótszym niż 5 lat w celu wykonywania czynności opodatkowanych.
Zgodnie z art. 43 ust. 6 w/w ustawy zwolnienia od podatku dostaw towarów używanych, nie stosuje się do dostawy towarów w postaci budynków, budowli i ich części – jeżeli przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych lub w trakcie użytkowania wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej, a podatnik: miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych wydatków; użytkował te towary w okresie krótszym niż 5 lat w celu wykonywania czynności opodatkowanych. Aby art. 43 ust. 6 w/w ustawy miał zastosowanie zawarte w nim warunki muszą być spełnione łącznie.
W przypadku, gdy Wnioskodawca wykorzystywał przedmiotowe budynki przez okres dłuższy niż 5 lat w celu wykonywania czynności opodatkowanych, wówczas nie zachodzą przesłanki przewidziane w w/w artykule wyłączające zwolnienie sprzedaży towarów używanych.
W tej sytuacji dla stwierdzenia, czy dana sprzedaż jest zwolniona od podatku nie jest istotne ustalenie, czy przedmiotowy budynek był przez podatnika ulepszany, a jeżeli tak – czy wartość tych ulepszeń była większa niż 30% wartości początkowej budynków lub budowli oraz czy od nakładów inwestycyjnych przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego lecz okoliczność czy Spółka wykorzystywała te budynki ponad 5 lat (od chwili zakupu, nie od chwili dokonanych ulepszeń, liczy się okres użytkowania w ogóle).
W stosunku zatem do tych obiektów użytkowanych powyżej 5 lat ma zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w myśl którego sprzedaż części budynków i budowli będzie zwolniona z podatku od towarów i usług. W przypadku zaś, gdy przedmiotowy budynek był użytkowany w okresie krótszym niż 5 lat (od chwili zakupu, a nie od chwili dokonanych ulepszeń) wyłączenie z art. 43 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług nie znajdzie zastosowania. W związku z powyższym, sprzedaż nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkami, o których mowa we wniosku będzie korzystała ze zwolnienia od podatku.
Odnośnie zastosowania klucza podziału gruntu, na którym znajdują się budynki trwale z nim związane, których sprzedaż, zdaniem Wnioskodawcy, podlega opodatkowaniu wg różnych stawek podatku VAT, tut. organ podatkowy uważa, że każda metoda czy to oparta na kluczu wartościowym czy też kluczu powierzchniowym, o ile odzwierciedla stan faktyczny jest właściwa. Uwzględniając powyższe, postanowiono jak na wstępie. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 w/w ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 w/w ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 w/w ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.