INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm. ) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 05 grudnia 2010 r. (data wpływu 06 grudnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków o wartości poniżej 3.500 zł sfinansowanych z otrzymanej dotacji - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 06 grudnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków o wartości poniżej 3.500 zł sfinansowanych z otrzymanej dotacji. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W sierpniu 2010 roku jako osoba bezrobotna Wnioskodawczyni otrzymała dotację z Urzędu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej w wysokości 19 800,00 zł.
Umowa realizowana jest w ramach projektu „Rynek pracy czeka” współfinansowana przez UE w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. Podstawą prawną umowy zawartej z Urzędem Pracy są: art. 46 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2005, nr 69 poz. 415 z późn. zmianami), rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 17.04.2009 r. w sprawie dokonywania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz.
U. Nr 62 poz. 512 ze zmian.), rozporządzenie Komisji WE Nr 1998/2005 z 15.12.2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy deminimis (Dz. UE L 379 z 28.12.2006 roku str. 5). Po wpłynięciu środków Wnioskodawczyni kupiła m.in. aparat fotograficzny o wartości 7900 zł, obiektyw o wartości 4500 zł i drugi o wartości 4380 zł, program graficzny do obróbki zdjęć o wartości 1130 zł, tablet o wartości 1345 zł. Poniesione wydatki otrzymane z dotacji zaliczone zostały do kosztów uzyskania przychodu. Wyjątek stanowią aparat fotograficzny i obiektywy, które zostały zaliczone do środków trwałych i odpisy amortyzacyjne nie są kosztem uzyskania przychodu.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy wydatki o wartości poniżej 3500 zł sfinansowane dotacją stanowią koszty uzyskania przychodu? Zdaniem Wnioskodawczyni wydatki poniżej 3500 zł sfinansowane z przyznanej dotacji można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku są jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z powyższym otrzymana dotacja jest zwolniona od podatku dochodowego.
Treść przepisów art. 22 ust. 1 jak art. 23 ust. 1 pkt 56 w/w ustawy wskazuje że można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup wyposażenia i sprzętu niezbędnych do rozpoczęcia działalności gospodarczej, a sfinansowanych ze środków otrzymanych z Urzędu Pracy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego wyżej przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zarachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust.1 ustawy, być właściwie udokumentowany.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
Analiza treści zarówno art. 22 ust. 1 jaki i art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że co do zasady, nie ma przeszkód, aby podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup wyposażenia, które nie są środkami trwałymi, a które zostały sfinansowane ze środków dotacji otrzymanej z Urzędu Pracy. Warunkiem jest związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionymi wydatkami, a przychodami z prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm.). Z opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni w sierpniu 2010 r. otrzymała dotację jako osoba bezrobotna z Urzędu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej. Podstawą umowy z Urzędem Pracy o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej była m.in. wskazana powyżej ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Część uzyskanego dofinansowania Wnioskodawczyni przeznaczyła na zakup sprzętu i urządzeń o wartości poniżej 3500,00 zł do prowadzenia działalności gospodarczej. Fakt sfinansowania wydatków na zakup wyposażenia w postaci sprzętu i urządzeń ze środków przyznanych osobie bezrobotnej z Urzędu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, mimo iż przyznane środki korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przepis ten nie został bowiem wymieniony w art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zgodnie, z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47c, 47d, 116, 122 , 129, 136 i 137. Reasumując, stwierdzić należy, że wydatki na nabycie wyposażenia o wartości poniżej 3.500 zł, niezbędnego do rozpoczęcia działalności gospodarczej, sfinansowane ze środków otrzymanych z Urzędu Pracy, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.