INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 22.11.2012 r. (data wpływu 26.11.2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 26.11.2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca w dniu 04.11.2012 r. podpisał jako właściciel gabinetu weterynaryjnego umowę członkowską K. z firmą H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , ul. K. (zwaną dalej H.). Spotkanie odbyło się poza siedzibami firm w K., powiat G..
Na spotkaniu przedstawiono ideę time scheringu, czyli wykupienie na preferencyjnych warunkach, pięciu jednotygodniowych turnusów wypoczynkowych w ośrodkach współpracujących z H. przez okres 35 miesięcy. Nabywca przedmiot umowy nabywa w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej do celów związanych z jej prowadzeniem w tym: organizowaniem wyjazdów dla pracowników i kontrahentów, wyjazdów integracyjnych, delegacji, nagród dla pracowników i kontrahentów itp. Umową nie objęte są koszty dojazdu, wyżywienia, wynajmu samochodu itp. ale przedstawiciele H. zapewniali o dostępnych rabatach dla członków K. Opłata członkowska po rabacie opiewa na sumę 2200,00 EUR.
Dodatkowe koszty: każdy wykorzystany tydzień 260 EUR dwie osoby, 325 EUR cztery osoby, 375 EUR sześć osób dopłata za sezon 135 EUR - opłata rezerwacyjna za tydzień powitalny 125 EUR Przedstawiciele H. wiedzieli, że Wnioskodawca prowadzi samodzielnie gabinet weterynaryjny i jest to działalność o wąskim zakresie usług. Mimo tego, przedstawiciele H. na wyraźne zapytanie towarzyszącej w spotkaniu żony Wnioskodawcy zapewnili, że faktury VAT wystawione przez ich firmę, Wnioskodawca może wprowadzać w koszty uzyskania przychodów zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wnioskodawca zaznacza, że podczas całego spotkania był poddawany presji przez trójkę przedstawicieli H. Doprowadziło to do błędnej oceny sytuacji podpisania niekorzystnej dla Niego umowy, między G. reprezentowanym przez P. a H. Sp. z o.o. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w przedstawionym stanie faktycznym zgodnie z informacjami uzyskanymi od przedstawicieli H. wydatki ponoszone tytułem zawartej umowy mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej stosownie do artykułu 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem Wnioskodawcy wydatki ponoszone w ramach członkostwa w Klubie nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej stosownie artykułu 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W dniu 05.11.2012 r. Wnioskodawca wystosował do H. pismo, w którym uchylił się od skutków zawarcia umowy członkowskiej, uważając ją za umowę niezawartą, gdyż przedmiot umowy nie jest bezpośrednio związany z prowadzoną przez Niego działalnością gospodarczą. Brak jest więc podstaw do wystawienia Faktury VAT na gabinet Wnioskodawcy. Ponieważ H. wprowadziło Wnioskodawcę w błąd, uchyla on się od skutków prawnych swego oświadczenia woli.
Do oceny skutków prawnych należy stosować przepisy o umowach konsumenckich. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnego opisanego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny.
Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego pojęcie „w celu” jest równoznaczne z tym, do czego się dąży, co się chce osiągnąć, czy też z przedmiotem zamierzonych działań (Słownik Języka Polskiego Tom I A-K, opracowany pod. red. Mieczysława Szymczaka, Warszawa 1978, s. 235). Z „celem” zawsze jest związany jakiś „środek” do osiągnięcia tego celu służący.
W art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie używa się pojęcia „środek” ale z kontekstu wynika w sposób jednoznaczny, że funkcję środka pełnią tu wszelkie koszty (...) z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Funkcję zaś celu pełni przychód, do osiągnięcia którego podatnik zmierza albo też źródło przychodów, do zachowania lub zabezpieczenia którego zmierza podatnik. Ustawodawca uznał w ten sposób ww. „środek”, jako w pełni nadający się do uzyskania określonego wyżej efektu.
Z kolei zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów jest jego utrzymanie w sprawności, jego uchowanie i uchronienie, tak aby mogło funkcjonować i dawać przychody w przyszłości, a także podtrzymanie istnienia źródła przychodów, skutecznej realizacji przedsięwzięcia, uczynienie źródła przychodów mocnym i trwałym, odpornym na działanie czynników obniżających jego sprawność (M. Pawlik, Nowe pojęcie kosztów uzyskania przychodów, Monitor Podatkowy 2007, nr 2). W konsekwencji, koszt musi mieć związek z uzyskanym przychodem w tym sensie, że musi wpływać na jego powstanie lub zwiększenie.
Określony wydatek w celu osiągnięcia przychodów, jak również w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów powinien być, zatem niezbędny, a przynajmniej pożyteczny w sensie możliwości (wpływu) na wygenerowanie przychodów. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.
W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca podpisał jako właściciel gabinetu weterynaryjnego umowę członkowską K. z firmą H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i poniósł wydatki w ramach tego członkostwa.
Podkreślić w tym miejscu należy, że nie każdy wydatek związany z prowadzoną przez podatnika pozarolniczą działalnością gospodarczą, to wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania (zabezpieczenia) źródła przychodów. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów wymaga indywidualnej oceny, pod kątem jego celowości, racjonalności oraz związku z prowadzona przez podatnika działalnością gospodarczą oraz uzyskiwanym z tej działalności przychodem.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, iż przedmiotowe wydatki związane z podpisaniem przez Wnioskodawcę ww. umowy członkowskiej, wprawdzie nie zostały wprost wymienione w katalogu art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednakże, aby wydatki, które nie zostały wymienione w powołanym artykule można było uznać za koszty uzyskania przychodów - w myśl art. 22 ust. 1 cyt. ustawy - musiałyby zostać poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania (zabezpieczenia) źródła przychodów.
Tutejszy Organ nie dopatruje się jakiegokolwiek związku poniesionych przez Wnioskodawcę kosztów z uzyskiwaniem przez Niego przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej – w ramach świadczonych usług weterynaryjnych. Fakt zawarcia niekorzystnej dla Wnioskodawcy umowy, nie stanowi wystarczającej przesłanki aby wydatki związane z jej podpisaniem mogły mieć wpływ na ujęcie ich w kosztach podatkowych.
Reasumując, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz przywołane przepisy, stwierdzić należy, iż wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na podstawie zawartej umowy członkowie K. z firmą H. Sp. z o.o. nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w ramach prowadzonej przez Niego pozarolniczej działalności gospodarczej, z uwagi na brak związku przyczynowo-skutkowego. Podkreślić należy, iż tut. Organ podatkowy dokonał oceny prawnej stanowiska Wnioskodawcy w zakresie objętym zadanym przez niego pytaniem.
Należy jednocześnie dodać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy – Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.