INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 10.04.2009 r. (data wpływu 01.06.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów naliczonego podatku od towarów i usług związanego z wydatkami na reprezentację w części wydatków na: usługi noclegowe i gastronomiczne – jest prawidłowe w pozostałej części - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 01 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów naliczonego podatku od towarów i usług związanego z wydatkami na reprezentację. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Firma - dystrybutor części samochodowych w związku z dbałością o dobry wizerunek oraz utrzymanie renomy w branży motoryzacyjnej organizuje spotkania z kontrahentami. Spotkania te mają na celu zacieśnianie więzi między firmą a jej klientami czy też dostawcami.
W tym celu firma xx ponosi wydatki na kolacje, obiady, alkohol, pobyt w hotelu zapraszanych kontrahentów, upominki itp. Obecnie księgujemy wydatki na reprezentację (netto, vat) jako koszt niestanowiacy kosztu uzyskania przychodu. Po licznych interpretacjach w prasie, biuletynach informacyjnych, czy interpretacjach organów podatkowych mamy wątpliwości czy postępujemy słusznie. Związku z powyższym zadano następujące pytania.
Czy stanowi koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek VAT, który zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie podlega odliczeniu, naliczony od wydatków ponoszonych na cele reprezentacji tj. usług gastronomicznych, zakupu żywności, alkoholu, prezentów? Wnioskodawca uważa, iż obowiązujące przepisy regulują wprost szczególne sytuacje, w których podatnik ma prawo zaliczyć podatek od towarów i usług do kosztów podatkowych. Jakkolwiek z brzmienia przepisów wynika, iż koszty reprezentacji nie są kosztem uzyskania przychodów (art.
23 ust. 1 pkt 23 updof), to jednak naliczony podatek od towarów usług jest kosztem podatkowym, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług, niezależnie od charakteru wydatków, których dotyczy ten podatek (art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a updof). Stanowisko takie prezentowane było w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów m. in Interpretacja indywidualna z dnia 20.03.2009 r., sygn. DD6/8213-141/MZG/08/PK-383 oraz w innych wyjaśnieniach nie mających charakteru interpretacji ogólnych.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe w części dotyczącej wydatków na usługi gastronomiczne i noclegowe w pozostałym zakresie jest nieprawidłowe. Podstawę prawną kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów stanowi przepis art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 23 ust. 1 ustawy, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
W zamkniętym katalogu kosztów niezaliczanych przez ustawodawcę do kosztów uzyskania przychodów ujęto między innymi wydatki na reprezentację, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych (art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Za koszty uzyskania przychodów nie uważa się również, zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatku od towarów i usług. Zasada ta wynika z konstrukcji prawnej tego podatku, który z założenia jest neutralny dla przedsiębiorców.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi (osobie prawnej, jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej oraz osobie fizycznej, wykonującej samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności), przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Od zasady nieuznawania podatku od towarów i usług za koszt uzyskania przychodów ustawodawca przewidział jednak szereg wyjątków.
Na mocy przepisu art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a), tiret drugi ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów jest podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
Zgodnie z art. 88 ust 1 pkt 4 ustawy o VAT, obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych (z wyjątkiem nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób). W konsekwencji, podatnik nie ma prawa do odliczania podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia usług hotelowych i gastronomicznych. W odniesieniu do innych wydatków o charakterze reprezentacji (np. koszty organizacji imprez dla klientów), brak możliwości odliczenia podatku naliczonego wynikał z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym przez 1 grudnia 2008 r.).
Zgodnie z tym przepisem prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługiwało w przypadku nabycia towarów i usług, których nabycie nie mogłoby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W konsekwencji, nieodliczona kwota podatku naliczonego VAT wynikająca z faktur dokumentujących wydatki reprezentacyjne (w tym usługi gastronomiczne i noclegowe), mogła przed 01.12.2008 r. zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.
Z dniem 1 grudnia 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. u. Nr 209, poz. 1320), zgodnie z którą uchylono art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. A zatem Wnioskodawca ma prawo od 01.12.2008 r. obniżyć kwotę podatku należnego o podatek naliczony w przypadku kosztów reprezentacji innych niż koszty na usługi gastronomiczne i noclegowe.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż: do 01.12.2008 r. Wnioskodawca mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów VAT od wydatków na reprezentację w tym usługi gastronomiczne i noclegowe, od 01.12.2008 r. Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów tylko VAT od wydatków na usługi gastronomiczne i noclegowe. Natomiast w przypadku pozostałych wydatków na reprezentację podatek VAT nie może być kosztem uzyskania przychodu. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1Maja 10, 09-402 Płock.