INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 12.06.2013 r. (data wpływu 20.06.2013 r.) uzupełnionym pismem z dnia 22.07.2013 r. (data nadania 22.07.2013 r., data wpływu 23.07.2013 r.) na wezwanie z dnia 11.07.2013 r. (data doręczenia 16.07.2013 r.) Nr IPPB2/436-302/13-2/AF o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych spłaty rat kredytu - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 20.06.2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych spłaty rat kredytu. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W dniu 13.05.2013 r. Wnioskodawczyni (dalej: córka) razem z Dariuszem B. (dalej: ojcem) zawarli z Bankiem umowę kredytu mieszkaniowego. W umowie oboje (córka i ojciec) figurują jako osoby biorące kredyt zwani łącznie „Kredytobiorcą”. Umowa zawiera zapis, że kredyt zostanie przeznaczony na zakup i remont nieruchomości lokalowej.
Zabezpieczeniem spłaty udzielonego kredytu jest hipoteka na wspomnianej nieruchomości typu lokal mieszkalny będącej na spółdzielczym własnościowym prawie. Dodatkowe zabezpieczenie spłaty kredytu stanowią: ubezpieczenie ryzyka oraz ubezpieczenie od ognia i zdarzeń losowych, ubezpieczenie od ryzyka utraty pracy oraz całkowitej niezdolności do pracy, umowa grupowego ubezpieczenia na życie. Środki pieniężne przeznaczone na spłatę rat kredytu gromadzone są na koncie bankowym należącym do córki. Ojciec, środki pieniężne przeznaczone na spłatę rat kredytu, przelewa na konto należące do córki. Bank pobiera środki pieniężne na spłatę rat kredytu z konta należącego do córki.
Ciężar spłaty kredytu ponosi ojciec, do momentu poprawy sytuacji materialnej córki. Dnia 17.05.2013 r. został zawarty akt notarialny zakupu nieruchomości. Kupującym nieruchomość i obecnym jej właścicielem jest Wnioskodawczyni (córka).
Pismem z dnia 11.07.2013 r. Nr IPPB2/436-302/13-2/AF wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w termie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez ponowne sprecyzowanie pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od spadków i darowizn oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, które winno być powiązane z przedstawionym stanem faktycznym i zadanym pytaniem. Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek w terminie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy spłata rat kredytu przez ojca, będącego kredytem zaciągniętym przez dwóch kredytobiorców ojca i córkę (Wnioskodawczynię) na zakup mieszkania, będącego własnością córki (Wnioskodawczyni) wiąże się z powstaniem obowiązku podatkowego określonego w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o SiD u drugiego kredytobiorcy córki (Wnioskodawczyni)? Zdaniem Wnioskodawcy, spłata rat kredytu przez ojca, będącego kredytem wspólnym Wnioskodawczyni oraz ojca, zaciągniętym na zakup mieszkania, którego właścicielką jest Wnioskodawczyni, nie powoduje powstania obowiązku podatkowego. Kredyt został zawarty przez dwie osoby i obydwie są zobowiązane do jego spłaty.
Każda z nich uiszcza ratę uprzednio zaciągniętego kredytu kosztem swojego majątku spełnia obowiązek, o którym mowa w umowie kredytowej. Żaden z kredytobiorców nie dokonuje tym samym ani spełnia świadczenia wobec drugiego kredytobiorcy, ani spełnia świadczenia wobec drugiego z nich pod tytułem darmym. Żaden z kredytobiorców tym bardziej nie dokonał względem drugiego spełnienia przyrzeczenia świadczenia, gdyż w niniejszym przypadku nie miało miejsce takie przyrzeczenie. Każdy z kredytobiorców spłacając ratę kredytu kosztem swego majątku spełnia obowiązek, o którym mowa w umowie kredytowej.
W związku z powyższym, do spłat rat kredytu, o którym mowa we wniosku nie mają zastosowania przepisy o SiD. W szczególności art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4. Zdaniem Wnioskodawczyni, wydaje się słusznym stanowisko organu podatkowego Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, który w interpretacji indywidualnej o sygn. ITPB2/436-131/12/TJ z dnia 18.10.2012 r. po rozpatrzeniu podobnego stanu faktycznego uznał, że w przypadku spłaty całości zobowiązania wynikającego z zawartej umowy kredytu przez ojca wnioskodawczyni obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn nie powstanie.
Czynność taka nie jest bowiem w określającym przedmiot opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn art. 1, a zgodnie z artykułem 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zmianami) nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Oznacza to, że jeżeli określona czynność nie została wskazana w ustawie (w tym wypadku w ustawie o podatku od spadków i darowizn), to jej dokonanie nie może powodować powstania obowiązku podatkowego.
Organ podatkowy uznał, że spłata kredytu przez jednego z kredytobiorców nie stanowi darowizny, a co za tym idzie nie rodzi obowiązku podatkowego. W opinii Wnioskodawczyni mając powyższe na względzie należy uznać, iż w przedstawionym stanie faktycznym obowiązek podatkowy od spadków i darowizn nie powstanie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Na wstępie należy wskazać, iż niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy kwestii podatkowych związanych wyłącznie z zadanym pytaniem.
W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 ze zm.) podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego; darowizny, polecenia darczyńcy; zasiedzenia; nieodpłatnego zniesienia współwłasności; zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu; nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.
Określony w zacytowanym przepisie przedmiot opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn wskazuje, iż jest nim co do zasady nieodpłatne nabycie własności rzeczy i praw majątkowych, wyłącznie z tytułów w nim wymienionych. Istota ekonomiczna tego podatku tkwi więc w przyroście majątkowym podatnika, a konkretnie we wzbogaceniu podatnika na skutek przejęcia majątku pod tytułem darmym. Koncentruje się on nie tyle na prawnym akcie obrotu, co na będącym jego następstwem wzbogaceniu podatnika. Stosownie do art. 366 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zmianami) kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). W myśl natomiast § 2 tego przepisu aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.
Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką możnaby mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych. W sytuacji więc, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli czynienia tego w celu obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy.
Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych. Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi.
Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym i staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników. Dawni współdłużnicy są dalej dłużnikami - lecz wobec innego wierzyciela (dłużnika, który wierzyciela zaspokoił), w stosunku do którego odpowiadają każdy za przypadającą na niego część długu Biorąc powyższe pod uwagę, należy wskazać, iż spłata rat kredytu przez ojca, który to kredyt zaciągnięty został przez dwóch kredytobiorców, tj. ojca i córkę (Wnioskodawczynię) na zakup mieszkania, będącego własnością córki (Wnioskodawczyni) nie wiąże się z powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od spadków i darowizn u Wnioskodawczyni.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Odnosząc się do argumentacji Wnioskodawczyni opartej na treści wskazanej interpretacji indywidualnej w uzasadnieniu własnego stanowiska, należy stwierdzić, iż interpretacja ta co do zasady wiąże w sprawie, w której została wydana i nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym nie stanowi podstawy prawnej przy wydawaniu interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.