INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku (data wpływu 26 stycznia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych korzystania przez pracownika z samochodu służbowego do celów prywatnych - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 26 stycznia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych korzystania przez pracownika z samochodu służbowego do celów prywatnych. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Fundusz jako jednostka sektora finansów publicznych, prowadzi gospodarkę samochodową na podstawie przyjętych regulacji wewnętrznych.
Zgodnie z zasadami gospodarki samochodowej Fundusz pracownik użytkujący samochód służbowy, który używany jest do celów prywatnych (na podstawie miesięcznej rzeczywistej, zadeklarowanej w karcie drogowej ilości przejechanych kilometrów), obciążony jest kosztami jego utrzymania w tym: obsługi technicznej, materiałów niezbędnych do utrzymania w czystości i w sprawności pojazd, kosztów ubezpieczenia OC, AC i NW, amortyzacji pojazdu, kosztów paliwa. Obciążenie przeliczone na 1 km przejazdu pojazdem służbowym do celów prywatnych jest wyliczane jako suma kosztów utrzymania w odniesieniu do rocznego przebiegu pojazdu.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. ustawy o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej z dnia 27 listopada 2014 r. wprowadzono, zgodnie z artykułem 3 pkt 2), zmiany w artykule 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wprowadzone zmiany polegają na określeniu w artykule 12 ust 2a-2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zasad określania wartości pieniężnej nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystania samochodu służbowego do celów prywatnych.
Przedmiotowa wartość jest co do zasady stała i wynosi: 250 zł miesięcznie dla samochodów o pojemności do 1600 cm3, 400 zł miesięcznie dla samochodów o pojemności powyżej 1600 cm3. Kolejne przepisy precyzują w jaki sposób należy obliczać wysokość tego świadczenia w przypadku gdy samochód służbowy jest wykorzystywany do celów prywatnych przez część miesiąca oraz zgodnie z art. 12 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przypadek, w którym wykorzystanie samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne. Przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w przepisach tej ustawy, a odpłatnością ponoszoną przez pracownika.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy w związku z faktem, iż pracownik Funduszu zgodnie z polityką gospodarki samochodowej użytkując samochód służbowy do celów prywatnych ponosi koszty korzystania z samochodu tj.: obsługi technicznej, materiałów niezbędnych do utrzymania w czystości i w sprawności pojazd, kosztów ubezpieczenia OC, AC i NW, amortyzacji pojazdu, kosztów paliwa, czy będziemy mieć do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem pracodawcy na rzecz pracownika?
Czy koszty ponoszone przez pracownika z tytułu używania pojazdu służbowego do celów prywatnych, takie jak; koszt paliwa, napraw, przeglądów, holowania, myjni, ubezpieczeń OC, AC, NW, materiałów eksploatacyjnych, w tym olej, płyn do spryskiwaczy, płyn chłodniczy, kosmetyki samochodowe, pomniejszają wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy? Które koszty wymienione w pytaniu nr 2 pomniejszają wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem Wnioskodawcy: Fundusz stoi na stanowisku, iż koszty, które ponosi pracownik z tytułu używania samochodu służbowego do celów prywatnych, na podstawie wewnętrznych przepisów, zgodnie z ze stanem faktycznym opisanym w poz. 68 formularza takie jak: koszt obsługi technicznej, koszt materiałów niezbędnych do utrzymania w czystości i w sprawności pojazd, koszt ubezpieczenia OC, AC i NW, koszt amortyzacji pojazdu, stanowią pomniejszenie wartości pieniężnej nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wyłączeniem, które nie podlega pomniejszeniu wartości pieniężnej nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w ustawie jest koszt paliwa ponoszony przez pracownika z tytułu użytkowania pojazdu służbowego do celów prywatnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono w tym zakresie od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz – w przypadku zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.