Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, 1. ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 13 lipca 2016 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 648/17 2. stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowego od osób prawnych, jest prawidłowe Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 15 lipca 2016 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, w zakresie przychodów związanych z likwidacją oraz z wydaniem majątku, które nastąpią w 2016r., ale nie wcześniej niż 1 sierpnia 2016r.
Uzupełniliście go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 października 2016 r. (wpływ 20 października 2016 r.). Treść wniosku jest następująca: We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe Wnioskodawca jest osobą prawną, spółką kapitałową (dalej „Wnioskodawca”), podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”) w Polsce. W przyszłości Wnioskodawca wraz z drugim wspólnikiem - komandytariuszem, po zrealizowaniu założonych celów biznesowych, zakończą byt prawny spółki komandytowej („Spółka”) poprzez jej rozwiązanie bez przeprowadzenia likwidacji na mocy zgodnej uchwały wszystkich wspólników o rozwiązaniu Spółki („Likwidacja”).
Spółka na skutek Likwidacji wyda swoim wspólnikom swój majątek. Wartość otrzymanego na skutek likwidacji majątku będzie wyższa niż 1 mln zł, a w jego skład będą wchodzić zarówno środki pieniężne jak i niepieniężne składniki majątku („Majątek”). Na mocy takiej uchwały o rozwiązaniu Spółka zostałaby rozwiązana bez przeprowadzenia likwidacji natomiast jej majątek w postaci Majątku zostałby wydany Wnioskodawcy oraz drugiemu wspólnikowi. Wnioskodawca otrzyma w wyniku likwidacji Majątek, którego wartość może nie odpowiadać wartości wniesionego wkładu. Spółka po podjęciu uchwały zostałaby wykreślona z Rejestru Przedsiębiorców KRS.
Likwidacja oraz wydanie Majątku nastąpi w 2016 r., ale nie wcześniej niż 1 sierpnia 2016 r.
Pytania
1. Czy Wnioskodawca stosując do otrzymanego majątku likwidacyjnego wyłączenie z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b) Ustawy CIT powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tego przepisu, skoro w jego ocenie spełnia warunki wyłączenia w tym przepisie zawarte, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego w tym Ordynacji podatkowej; innymi słowy czy wobec tego w opisanym zdarzeniu przyszłym otrzymany majątek z tytułu Likwidacji będzie wyłączony z przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem CIT, o ile tylko Wnioskodawca spełni warunki z art. 12 ust. 4 pkt 3b) Ustawy CIT?
2. Czy, jeśli Wnioskodawca spełnia warunki wyłączenia z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b) ustawy CIT na otrzymania Majątku w wyniku Likwidacji możliwość skorzystania z tego wyłączenia może być ograniczona w związku z uwzględnieniem przepisów działu IIIa, rozdział 1 Ordynacji podatkowej, tj. art. 119a-119f OP?
3. Jeśli, zdaniem organu interpretacyjnego oceniając, czy do Wnioskodawcy ma zastosowanie wyłączenie z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b) ustawy CIT należy brać pod uwagę nie tylko literalne jego brzmienie i warunki formalne w nim zawarte ale także przepisy działu IIIa, rozdział 1 Ordynacji podatkowej, tj. art. 119a-119f OP, to czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy że zastosowanie wyłączenia z przychodów dla otrzymania majątku likwidacyjnego, w postaci Majątku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 3b) ustawy CIT stanowi przedmiot i cel tego przepisu Ustawy CIT w rozumieniu art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej?
Przedmiotem interpretacji jest odpowiedź na pytania ozn. we wniosku Nr 2 i Nr 3. W zakresie pytania ozn. we wniosku Nr 1 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie (postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia 27 października 2016 r. Nr IPPB3/4510-786/16-5/EŻ).
Państwa stanowisko w sprawie
Ad. 2 Skoro Wnioskodawca spełnia warunki wyłączenia z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b ustawy CIT nie powinien uzależniać skorzystania z tego wyłączenia od przepisów działu IIIa, rozdział 1 Ordynacji podatkowej, tj. art. 119a- 119f OP. Zdaniem Wnioskodawcy przepisy art. 119a-119f Ordynacji podatkowej (rozdział 1 działu IIIa: Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania), nie mogą ze swojej istoty modyfikować ustawowych wyłączeń z przychodów określonych w art. 12 ust. 4 Ustawy CIT. Ustawodawca w art. 12 ust. 4 Ustawy CIT najbardziej wyraźnie oraz kategorycznie przesądził że dane rodzaje wpływów lub przysporzeń mają być wyłączone z kategorii przychodów podatkowych. Ad.
3 Jeśli zdaniem organu interpretacyjnego oceniając, czy do Wnioskodawcy ma zastosowanie wyłączenie z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b) ustawy CIT należy brać pod uwagę nie tylko literalne jego brzmienie i warunki formalne w nim zawarte ale także przepisy działu IIIa, rozdział 1 Ordynacji podatkowej, tj. art. 119a-119f OP, to zdaniem Wnioskodawcy wyłączenie z przychodów dla przekazania majątku likwidacyjnego o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 3b) ustawy CIT stanowi przedmiot i cel tego przepisu Ustawy CIT.
Takie wyłączenie jest objęte przedmiotem i celem ustawy podatkowej, a tym samym czynność otrzymania majątku likwidacyjnego, w tym przypadku Majątku, bez względu na okoliczności nie może być sprzeczna z tym celem i w efekcie wspólnik zawsze osiąga korzyść podatkową jaką jest wyłączenie z przychodów faktu otrzymania majątku likwidacyjnego, o ile tylko spełni warunki z art. 12 ust. 4 pkt 3b ustawy CIT. Przesłanką stosowania art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, który definiuje unikanie opodatkowania, jest pozostawanie planowanej transakcji w sprzeczności w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej.
Zdaniem Wnioskodawcy brak powstania przychodu w podatku CIT wskutek otrzymania majątku likwidacyjnego przez podatnika podatku CIT nie jest sprzeczny z przedmiotem i celem tego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jest wręcz przeciwnie, gdyż wyłączenie z przychodów podatkowych majątku likwidacyjnego otrzymanego od rozwiązywanej spółki osobowej (spółki niemającej osobowości prawnej), należy do istoty podatku dochodowego od osób prawnych i jest zgodne z zasadą jednokrotności opodatkowania przychodów.
Zdaniem Wnioskodawcy żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie daje podstaw do stwierdzenia istnienia takiego przedmiotu i celu tej ustawy, z którym nie rozpoznanie omawianego przychodu podatkowego w momencie otrzymania majątku likwidacyjnego, opisanego w niniejszym wniosku, byłoby sprzeczne. Zatem taki cel oraz przedmiot ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie istnieje. Nie mogą tym samym istnieć jakiekolwiek okoliczności, w których wyłączenie z przychodów otrzymanego majątku likwidacyjnego, wskazanego w opisanym zdarzeniu przyszłym, byłoby sprzeczne z przedmiotem i celem Ustawy CIT. Uzasadnienie Ad.
2 Skoro Wnioskodawca spełnia warunki wyłączenia z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b ustawy CIT nie powinien uzależniać skorzystania z tego wyłączenia od przepisów działu IIIa, rozdział 1 Ordynacji podatkowej, tj. art. 119a-119f Ordynacji podatkowej. Podstawowe znacznie z grupy przepisów art. 119a-119f Ordynacji podatkowej ma art. 119a § 1, zgodnie z którym „Czynność dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania).
Ustawodawca w art. 119e pkt 1 Ordynacji podatkowej przewidział, że korzyścią podatkową jest m.in. niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub obniżenie jego wysokości albo powstanie lub zawyżenie straty podatkowej”. Zdaniem Wnioskodawcy przepisy art. 119a-119f Ordynacji podatkowej (rozdział 1 działu IIIa: Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania), nie mogą ze swojej istoty modyfikować ustawowych wyłączeń z przychodów określonych w art. 12 ust. 4 Ustawy CIT.
Ustawodawca w art. 12 ust. 4 Ustawy CIT najbardziej wyraźnie oraz kategorycznie przesądził że dane rodzaje wpływów lub przysporzeń mają być wyłączone z kategorii przychodów podatkowych. Skoro są wyłączone z kategorii przychodów podatkowych to tym samym, w świetle art. 1 ust. 1 oraz 7 ust. 1 i ust. 2 Ustawy CIT, pozostają bezwarunkowo poza przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Bezwarunkowo, tzn. same warunki czy przesłanki wyłączenia z kategorii przychodów są określone wyłącznie w art. 12 Ustawy CIT.
Żadne zaś inne przepisy czy okoliczności nie mogą skutkować tym, iż dana kategoria przychodów, wpływów czy przysporzeń wskazanych w art. 12 ust. 4 Ustawy CIT byłaby wbrew temu przepisowy włączona do dochodu i do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Wnioskodawcy żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie daje podstaw do stwierdzenia istnienia takiego przedmiotu i celu tej ustawy, z którym nie rozpoznanie omawianego przychodu podatkowego w momencie otrzymania majątku likwidacyjnego od spółki osobowej byłoby sprzeczne. Zatem taki cel oraz przedmiot ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie istnieje.
Nie są także istotne okoliczności dokonania planowanej transakcji, gdyż miałyby one znaczenie jedynie wówczas gdyby istniał przedmiot lub cel ustawy podatkowej, z którym planowana czynność byłaby w danych okolicznościach sprzeczna. Nie mogą tym samym istnieć jakiekolwiek okoliczności, w których wyłączenie z przychodów otrzymanego omawianego majątku likwidacyjnego byłoby sprzeczne z przedmiotem i celem Ustawy CIT. Na marginesie Wnioskodawca wskazuje, iż w jego ocenie typowym przykładem gdzie dana czynność może być w danych okolicznościach sprzeczna z przedmiotem i celem Ustawy CIT jest czynność powodująca powstanie u podatnika kosztów, które obniżają zobowiązanie podatkowe.
Jeśli wówczas spełnione są inne przesłanki z art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, a także nie zachodzą wyłączenia z art. 119b Ordynacji podatkowej, to podatnik nie osiąga korzyści podatkowej w postaci obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a świetle art. 14na pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej.
Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 846; dalej: „Nowelizacja”) przepisy art. 14b § 5b i 5c Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania do interpretacji indywidualnych, w przypadku których wnioski o ich wydanie złożono przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym, skoro Wnioskodawca złożył aktualny wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przed wejściem w życie Nowelizacji, organ interpretacyjny nie może odmówić wydania interpretacji w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej.
Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów rozpatrzył Państwa wniosek w zakresie pytania ozn. we wniosku Nr 2 i Nr 3 i postanowieniem z 12 października 2016 r. Nr IPPB3/4510-786/16-4/EŻ odmówił wszczęcia postepowania, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazując, że w zakresie pytania ozn. we wniosku Nr 2 i Nr 3, wniosek o wydanie interpretacji nie spełnia warunków podstawowych umożliwiających wszczęcie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej, która realizowałaby określone przez ustawodawcę funkcje.
Postanowienie doręczono Państwu 19 października 2016 r. Nr IPPB3/4510-786/16-4/EŻ Zażalenie i skarga na postanowienie 24 października 2016 r. (data wpływu 31 października 2016 r.) wnieśli Państwo zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z 12 października 2016 r. Nr IPPB3/4510-786/16-4/EŻ. Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w ww. zażaleniu, pismem z 29 listopada 2016 r., IPPB3/4510-786/16-6/EŻ/MC Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy przedmiotowe postanowienie.
Pismem z 30 grudnia 2016 r. złożyli Państwo skargę na postanowienie z 29 listopada 2016 r., IPPB3/4510-786/16-6/EŻ/MC utrzymujące w mocy postanowienie z 12 października 2016 r. Nr IPPB3/4510-786/16-4/EŻ. Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 648/17 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z 12 października 2016 r. Nr IPPB3/4510-786/16-4/EŻ.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 648/17 Szef Krajowej Administracji Skarbowej złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem z 8 maja 2018 r. znak 0110-KWR3.4020.66.2018.2.PK. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt II FSK 2384/18 oddalił skargę kasacyjną organu. W dniu 16 lipca 2021 r. do tut. Organu wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 648/17 wraz ze zwrotem akt.
W ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że: „(…) Sporna w sprawie jest kwestia dopuszczalności wystąpienia z wnioskiem o interpretację prawa podatkowego w kontekście przesłanek z art. 119a Ordynacji podatkowej. Skarżąca wywodzi, że przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania są przepisami materialnymi prawa podatkowego i Skarżąca jest zainteresowana ustaleniem, czy w jej sytuacji mogą one choćby potencjalnie mieć zastosowanie, dlatego w jej ocenie brak jest podstaw do odmowy wydania interpretacji indywidualnej.
Zdaniem Skarżącej organ interpretacyjny mógł wydać interpretację uznając stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe bądź nieprawidłowe, stwierdzając w interpretacji, że do przedmiotowej sytuacji będą miały bądź nie będą miały zastosowania przepisy klauzuli o unikaniu opodatkowania. Merytoryczna ocena, czy działanie Wnioskodawcy stanowi unikanie opodatkowania, powinna zdaniem Skarżącej nastąpić w drodze opinii zabezpieczającej.
Skarżąca formułuje zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej oraz art. 5 ust. 1 Ustawy nowelizującej przyjmując za organem interpretacyjnym, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej zostało wszczęte przed dniem 15 lipca 2016 r. Zdaniem organu interpretacyjnego z art. 119y Ordynacji podatkowej wprost można wywnioskować zasadę, zgodnie z którą odpowiedź na pytanie podatnika, który chciałby się dowiedzieć, czy w jego sytuacji będzie miał zastosowanie przepis art. 119a Ordynacji podatkowej, może zostać udzielona wyłącznie w trybie przewidzianym dla wydawania opinii zabezpieczających poprzez wydanie tejże opinii lub odmowę jej wydania.
Do rozstrzygania o możliwości zastosowania przepisów w zakresie wydawania opinii zabezpieczających nie są zatem powołane organy upoważnione do wydawania interpretacji indywidualnych. Wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do organu interpretacyjnego w dniu 15 lipca 2016 r., a zatem po wejściu w życie Ustawy nowelizującej, która z dniem 15 lipca 2016 r. wprowadziła do Ordynacji podatkowej art. 119a i nast., a także art. 14b § 5b i 5c. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić datę w której doszło do wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, co ma znaczenie w kwestii stosowania przepisów znowelizowanych.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej ma charakter wniosku inicjującego postępowanie z woli strony, w tego rodzaju sprawach datą wszczęcia postępowania jest na ogół dzień doręczenia żądania organowi. Przedmiotowe rozwiązanie wynika z faktu, że przyjęcie innej daty skutkowałoby sytuacją w której toczyłoby się postępowanie bez wiedzy organu go prowadzącego. (np. data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej). Dlatego też, zgodnie z art. 165 § 3 O. p. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a.
Artykuł 14h O.p. nie odnosi się wprost do treści art. 165 tej ustawy, z wyjątkiem art. 165 § 3b, mimo to należy przyjąć, że zgodnie z § 3 ww. przepisu datą wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej jest dzień doręczenia organowi wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu do powyższej konkluzji prowadzi analiza art. 14d § 1 0.p określającego sposób liczenia terminu do wydania rozstrzygnięcia przez organ, który należy liczyć od momentu otrzymania wniosku.
Reasumując przyjęcie, jako datę wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej innej daty niż dzień doręczenia wniosku o interpretację indywidualną organowi doprowadziłoby do nieakceptowalnego rezultatu polegającego na przyjęciu, że postępowanie może zostać wszczęte bez wiedzy organu, który prowadzi ww. postępowanie, przy czym wszczęcie postępowania nie skutkowałoby rozpoczęciem biegu terminu zakończenia tego postępowania.
Podstawą do odmowy wydania interpretacji indywidualnej w rozpoznawanej sprawie winien być zatem art. 14b § 5b Op., a nie art. 5 ust. 1 Ustawy nowelizującej lub art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, ponieważ postępowanie w rozpoznawanej sprawie nie zostało wszczęte przed dniem 15 lipca 2016 r. Za błędne należy zatem uznać wskazanie w podstawie prawnej postanowienia wydanego przez organ interpretacyjny w pierwszej instancji przepisu art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, co zostało zaakceptowane w zaskarżonym postanowieniu wydanym przez ten organ w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy.
Wprowadzenie bowiem art. 14 § 5b O.p do porządku prawnego uregulowało sytuację w której organ posiadał przypuszczenie, że niektóre elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Ustawodawca nie zdecydował się, aby w tej sytuacji postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie było wszczynane. Postanowił, że będzie ono wszczęte, przy czym po spełnieniu warunków ustawowych możliwa jest odmowa wydania interpretacji indywidualnej.
Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej a odmowa wydania interpretacji indywidualnej są zupełnie różnymi instytucjami prawnymi. W pierwszym przypadku nie ma w ogóle przedmiotu postępowania, w drugim przypadku przedmiot jest, ale ze względu właśnie na szczególne rozwiązanie prawne postępowanie nie kończy się wydaniem interpretacji indywidualnej. Zatem nawet, jeżeli ostatecznie okaże się, że rezultat dla Wnioskodawcy jest podobny tj. nie otrzymanie interpretacji indywidualnej to instytucji tych nie można stosować zamiennie.
Skarżąca sformułowała w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa akceptując przyjęte przez organ interpretacyjny założenie, że art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej stanowi podstawę prawną odmowy wydania interpretacji indywidualnej. Zarzuty te są o tyle nietrafne, że podstawą odmowy wydania interpretacji indywidualnej w rozpoznawanej sprawie winien być art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, dlatego zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia winna być oceniana w świetle art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 14b S 5b Ordynacji podatkowej w ówcześnie obowiązującym brzmieniu nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 i 846). Zgodnie zaś z art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o opinię w zakresie, o którym mowa w S 5b.
Tak więc, jeżeli organ interpretacyjny poweźmie uzasadnione przypuszczenie co do tego, że określone elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, to zgodnie z art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej winien zwrócić się do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b.
Jeżeli minister właściwy do spraw finansów w wydanej opinii uzna przypuszczenie organu interpretacyjnego za uzasadnione, to wówczas organ interpretacyjny odmawia wydania interpretacji na podstawie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. Jeżeli natomiast minister właściwy do spraw finansów w wydanej opinii nie uzna przypuszczenia organu interpretacyjnego za uzasadnione, to wówczas organ interpretacyjny może także odmówić wydania interpretacji indywidualnej, ale musi uzasadnić przyczynę z powodu której nie uwzględnił powyższego stanowiska. Zdaniem Sądu opinia ministra właściwego do spraw finansów nie ma dla organu interpretacyjnego charakteru wiążącego.
Przede wszystkim należy podkreślić, że organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualne prowadzi postępowanie w sposób niezależny. Powyższą zasadę można wywieść chociażby z art. 120 Op. która oznacza, że każda ingerencja przez inny organ w prowadzone postępowanie musi wynikać z przepisów prawa. Zatem ingerencja innego organu w postępowanie wymagałaby wyraźnego ustawowego uprawnienia. Z treści art. 14b § 5c O.p nie wynika, aby opinia miała charakter wiążący na co wskazuje również sam zwrot użyty przez ustawodawcę - „opinia".
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Skarżąca występując o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytań nr 2 i 3 zmierzała do potwierdzenia przez organ interpretacyjny prawidłowości swego stanowiska co do niestosowania art. 119a Ordynacji podatkowej do przedstawionego zdarzenia przyszłego. Mówiąc inaczej, wskazywała na to, że w jej ocenie określone elementy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej.
Z kolei organ interpretacyjny stwierdził, że Skarżąca występując o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytań nr 2 i 3 zmierzała w istocie rzeczy do uzyskania opinii zabezpieczającej, wydawanej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych na podstawie art. 119y § 1 Ordynacji podatkowej. Powstaje zatem pytanie, w jaki sposób powinien postąpić organ uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnych, jeżeli wnioskodawca składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zmierza w istocie rzeczy do uzyskania opinii zabezpieczającej — wskazując wprost, że do określonych czynności nie ma zastosowania art. 119a Ordynacji podatkowej.
Zdaniem Sądu w sytuacjach tego rodzaju, w stanie prawnym obowiązującym w dacie złożenia w przedmiotowej sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, znajduje zastosowanie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej.
Jakkolwiek Skarżąca zajęła stanowisko, że w odniesieniu do elementów zdarzenia przyszłego, do których odnoszą się pytania nr 2 i 3, brak jest podstaw do wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej, to nie zwalnia to organu interpretacyjnego z obowiązku wystąpienia w trybie określonym w art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o opinię, czy są uzasadnione przypuszczenia, że istnieją podstawy do wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej.
Nie chodzi w takiej sytuacji o wykluczenie lub potwierdzenie braku podstawy do wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej, ale o wyjaśnienie, czy taka decyzja mogłaby być wydana. Organ interpretacyjny dopiero po uzyskaniu opinii, jeżeli jego przypuszczenia okażą się faktycznie uzasadnione, nie będzie miał możliwości wydania interpretacji indywidualnej.
Organ interpretacyjny w rozpoznawanej sprawie nie wystąpił do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o opinię, czy są uzasadnione przypuszczenia, że istnieją podstawy do wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej, ale samodzielnie przesądził za ministra właściwego do spraw finansów publicznych, że są uzasadnione przypuszczenia, że określone elementy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej.
Konkludując, organ interpretacyjny naruszył art. 14b § 5b i 5c Ordynacji podatkowej odmawiając wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy organ ten powziął uzasadnione przypuszczenia co do tego, że pytania oznaczone numerami 2 i 3 odnoszą się do takich kwestii, które mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej, jednakże nie wystąpił zgodnie z art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o opinię, czy są uzasadnione przypuszczenia, że określone elementy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej.
Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania. Powyższe prowadzi do wniosku o zasadności zarzutu naruszenia art. 120, 121 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej oraz art. 125 S 1 Ordynacji podatkowej. Wskazania dla organu interpretacyjnego wynikają z powyższych rozważań Sądu.
Zatem, po uzyskaniu zgodnie z art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej od ministra właściwego do spraw finansów publicznych opinii, czy są uzasadnione przypuszczenia, że określone elementy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej, organ rozstrzygnie, czy zachodzą podstawy do wydania interpretacji, czy też właściwa jest odmowa jej wydania.
W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 12 października 2016 r. (…).” W związku z powyższym 7 października 2021 r. nr (...) wystąpiłem do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 i § 5c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.
U. z 2021 r., poz. 1540), o opinię dotyczącą ustalenia, czy w zakresie elementów zawartych w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, zdarzeniu przyszłym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej.
20 grudnia 2021 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej pismem nr (...) wydał opinię, w której stwierdził, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego, zawartych we wniosku (...) Sp. z o. o. o wydanie interpretacji indywidualnej nie istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej.
W ww. opinii Szef Kas wskazał m.in., że: „(…) Po przeanalizowaniu okoliczności sprawy, Szef Krajowej Administracji Skarbowej stwierdza, że w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego w przekazanym do zaopiniowania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie istnieje uzasadnione przypuszczenie, o którym stanowi art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, tj. przypuszczenie, że wskazane elementy mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 ww. ustawy.
Szef KAS zwraca uwagę, że ww. opinia została wydana w związku z wystąpieniem przez Dyrektora KIS, który stosował się w tym zakresie do prawomocnego wyroku WSA z dnia 16 marca 2018r. sygn. akt III SA/Wa 648/17, w którego uzasadnieniu stwierdzono, że: Zatem po uzyskaniu zgodnie z art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej od ministra właściwego do spraw finansów publicznych opinii, czy są uzasadnione przypuszczenia, że określone elementy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej, organ rozstrzygnie, czy zachodzą podstawy do wydania interpretacji, czy też właściwa jest odmowa jej wydania.
Poglądy te zostały w całości zaaprobowane przez NSA, który oddalił skargę kasacyjną organu interpretacyjnego od ww. wyroku. Natomiast poza zakresem opinii Szefa KAS pozostaje kwestia procedowania Dyrektora KIS z ww. wnioskiem, w szczególności w kontekście wskazanego przez ten organ zmiany stanu prawnego, brzmienia przepisów art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej i dopuszczalności wydania interpretacji indywidualnej. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wraz z drugim wspólnikiem planuje rozwiązanie spółki komandytowej na mocy zgodnej uchwały wspólników bez przeprowadzania likwidacji.
Na skutek likwidacji wspólnikom zostanie wydany majątek spółki (przekraczający 1 mln zł), w którego skład będą wchodzić środki pieniężne i niepieniężne. Stanowczo zatem można stwierdzić, że Wnioskodawca jako wspólnik likwidowanej Spółki osiągnie korzyść podatkową - poprzez obniżenie zobowiązania podatkowego - wynikającą z podziału na wspólników majątku likwidowanej spółki, którego otrzymana kwota w świetle obowiązujących przepisów nie będzie stanowiła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4 pkt 3a ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.
U. z 2021r., poz. 1800 ze zm.; dalej: ustawa o CIT) do przychodów nie zalicza się środków pieniężnych otrzymanych przez wspólnika spółki niebędącej osobą prawną z tytułu a) likwidacji takiej spółki. Ponadto, w pkt 3b tego przepisu do przychodów nie zalicza się również wartości innych niż wymienione w pkt 3a składników majątku, w tym wierzytelności, otrzymanych przez wspólnika spółki niebędącej osobą prawną z tytułu wystąpienia z takiej spółki lub z tytułu jej likwidacji (...). Biorąc pod uwagę zatem przywołane przepisy ustawy nie sposób stwierdzić, że skutkiem rozwiązania spółki komandytowej nie będzie w tym przypadku również osiągnięcie korzyści podatkowej.
Skoro otrzymany majątek likwidacyjny podlega wyłączeniu z przychodów to dla Wnioskodawcy będzie to rozwiązanie korzystne podatkowo. Niemniej jednak, osiągnięcie tej korzyści nie będzie sprzeczne z celem ustawy lub jej przepisem. Bowiem, przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania wynika wprost z treści przywołanych przepisów. Innymi słowy, nierozpoznanie przez Wnioskodawcę przychodu podatkowego z tytułu otrzymanego majątku likwidacyjnego jest w istocie zgodne z regulacją dopuszczoną przez ustawodawcę w art. 12. ust. 4 pkt 3a i 3b ustawy o CIT. Jest więc zgodnym z obowiązującymi i dopuszczalnym w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych działaniem.
Ponadto, w ocenie Szefa KAS, trudno stwierdzić, że rozwiązanie spółki komandytowej - bez przeprowadzenia likwidacji - na mocy zgodnej uchwały wspólników było działaniem sztucznym, ukierunkowanym głównie na uzyskanie korzyści podatkowych. Wprawdzie wspólnicy niejako unikają przeprowadzenia formalnego postępowania likwidacyjnego to rozwiązanie jakie wybrali przewidziane jest regulacjami ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1526 ze zm.). W tak przedstawionej sprawie nie jest możliwa ocena zamiaru podatnika ani również faktycznych zdarzeń, które miały wpływ na decyzję o rozwiązaniu spółki na mocy uchwały wspólników.
Zdaniem Szefa KAS, Wnioskodawca skorzystał z wyboru jednej z form likwidacji przewidzianych regulacjami prawa handlowego. Wobec czego w świetle przywołanego opisu czynności nie sposób ocenić, czy racjonalnie działający podmiot zastosowałby takie rozwiązanie w dominującej mierze z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, czy też głównie z chęci osiągnięcia korzyści podatkowej.
W związku z powyższym, w stosunku do elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego w analizowanym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie istnieją obiektywne podstawy do domniemania, że spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj. zostały dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu. Nie przesądza to jednak, odnosząc się poniekąd do pytania nr 2 Wniosku, że w zakresie tych elementów nie zostałaby na pewno wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze art. 119y Ordynacji podatkowej, odpowiedź na pytanie, czy w danej sytuacji będzie miał zastosowanie przepis art. 119a Ordynacji podatkowej jest przewidziana odrębnym trybem postępowania prowadzonym przez Szefa KAS.
Określenie, czy dana czynność (zespół czynności) stanowi unikanie opodatkowania jest przedmiotem alternatywnej procedury wydawania opinii zabezpieczających poprzez wydanie tejże opinii lub odmowę jej wydania oraz postępowania podatkowego prowadzonego w oparciu o przepisy Rozdziału 2 Działu IIIa Ordynacji podatkowej.” Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.
U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.): Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.: • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny/Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku/wyrokach; • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiliście Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 2 i nr 3 jest prawidłowe.
Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania pierwotnego rozstrzygnięcia. Należy zaznaczyć, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym.
W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Maja Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) oraz art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 643 z ze zm.) Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.