INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 13.12.2011 r. (data wpływu 28.12.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego w 2011 r. i w latach następnych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28.12.2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego w 2011 r. i w latach następnych.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni, osoba fizyczna i obywatelka Polski podpisała kontrakt z pracodawcą amerykańskim, który świadczy usługi w zakresie przeprowadzania akcji informacyjnych i edukacyjnych na zlecenie amerykańskiego rządu w krajach rozwijających się. Na podstawie kontraktu miejscem pracy Wnioskodawczyni, począwszy od listopada 2010 r. jest Afganistan. Poprzednio w latach 2005-2008 przed podpisaniem kontraktu Wnioskodawczyni również mieszkała i pracowała w Afganistanie dla NATO. Wnioskodawczyni jest osobą stanu wolnego i nie posiada dzieci.
Wnioskodawczyni ponosi w Afganistanie wszelkie koszty związane z lokalem, w jakim zamieszkuje, koszty transportu do i z miejsca pracy, wyżywienia, etc. Poza Afganistanem Wnioskodawczyni spędza nie więcej niż 15 dni w roku w Polsce. W przypadku zakończenia świadczenia pracy na rzecz obecnego pracodawcy (który aktualnie przedłużył kontrakt z Wnioskodawczynią do końca 2012 roku awansując ją do wyższej pozycji) Wnioskodawczyni nie zamierza wracać do Polski - ma zamiar nadal pracować w Afganistanie, gdzie działania sił pokojowych i wsparcie propagandowe planowane jest do 2014 roku.
W Polsce Wnioskodawczyni nie osiąga żadnych przychodów na podstawie umowy o pracę bądź na podstawie jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej, nie prowadzi również działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie zamierza też osiągać przychodów z powyższych źródeł w przyszłości. Wnioskodawczyni posiada w Polsce lokatę bankową oraz jest współwłaścicielem (w 1/4) otrzymanego w spadku po ojcu domu szeregowego, gdzie mieszka jej niepełnosprawny wuj (brat ojca). Wnioskodawczyni jako współwłaściciel nie może sprzedać swojego udziału wujowi, ponieważ ten nie wyraża ochoty odkupienia jej części udziału. W zaistniałej sytuacji Wnioskodawczyni nie ma też możliwości sprzedać swojego udziału na wolnym rynku.
Wnioskodawczyni nie posiada inwestycji w Polsce. Wnioskodawczyni zameldowana jest w Polsce w mieszkaniu stanowiącym własność Jej matki. W deklaracji NIP-3 Wnioskodawczyni wskazała Afganistan jako miejsce zamieszkania. Od momentu wyjazdu z kraju Wnioskodawczyni nie jest objęta obowiązkowym ani nie zamierza przystępować do dobrowolnego ubezpieczenia w ZUS w Polsce. Podlega natomiast prywatnemu międzynarodowemu ubezpieczeniu medycznemu, wypadkowemu z opcją renty inwalidzkiej od zagranicznego ubezpieczyciela, opłacanemu przez pracodawcę. Wnioskodawczyni dodatkowo wykupuje indywidualne międzynarodowe ubezpieczenie medyczne w belgijskiej firmie ubezpieczeniowej.
W Afganistanie zamieszkuje partner życiowy Wnioskodawczyni, który nie jest Polakiem, mieszkają tam Jej przyjaciele i znajomi, poznani również podczas jej poprzedniego, kilkuletniego pobytu i pracy w Afganistanie. W USA mieszka cała najbliższa rodzina Wnioskodawczyni, Jej siostra z mężem i dziećmi a także Jej matka. Tam spędza urlopy i tam też planuje zamieszkać na stałe, jeśli dalsza praca w krajach rozwijających się okaże się niemożliwa. Wnioskodawczyni przyjeżdża do Polski na kilkanaście dni w roku ze względu na konieczność nadzorowania spraw związanych z domem i mieszkającym tam niepełnosprawnym wujem.
Wnioskodawczyni studiowała na Uniwersytecie (USA) i w Londynie (Wielka Brytania), a obecnie przystępuje do egzaminów umożliwiających jej podjęcie studiów podyplomowych MBA na Uniwersytecie (USA). W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w roku 2011 Wnioskodawczyni nie podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz czy w latach następnych, w wyżej opisanym stanie faktycznym, Wnioskodawczyni nie będzie podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?
Zdaniem Wnioskodawczyni, w roku 2011 oraz w latach następnych (przy założeniu, iż nie ulegnie zmianie przedstawiony stan faktyczny), Wnioskodawczyni nie podlegała, ani też nie będzie podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j Dz. U. 2000 Nr 14, poz. 176 ze zm. - dalej „ustawa PIT”).
Powyższe wynika z faktu, iż w roku 2011 oraz w latach kolejnych Wnioskodawczyni nie przebywała ani nie zamierza przebywać w Polsce przez okres dłuższy niż kilkanaście dni w roku oraz w roku 2011 a także w latach kolejnych Wnioskodawczyni utrzymywała i nadal zamierza utrzymywać stałe miejsce zamieszkania stanowiące jej ośrodek interesów życiowych i gospodarczych poza Polską.
Uzasadniając powyższe, na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy PIT obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy) podlegają w Polsce osoby fizyczne, jeśli mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski - rezydenci. Natomiast, na podstawie art. 3 ust. 2a ustawy PIT, osoby fizyczne nie posiadające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy) nierezydenci.
W związku z powyższym, w celu określenia zakresu i sposobu opodatkowania w Polsce, kluczowym jest zdefiniowanie miejsca zamieszkania osoby fizycznej. W przypadku bowiem braku miejsca zamieszkania w Polsce, uznać należy, iż osoba fizyczna nie podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Ustawa PIT w art. 3 ust. 1a wprowadza dwie przesłanki, w oparciu o które należy ustalić miejsce zamieszkania osoby fizycznej. Dana osoba posiada na terytorium Polski miejsce zamieszkania, jeżeli: jej pobyt w Polsce będzie trwał dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub w Polsce położone jest centrum jej interesów osobistych lub gospodarczych - tzw. ośrodek interesów życiowych.
Wskazane powyżej przepisy regulują opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych bez względu na obywatelstwo, miejsce stałego pobytu itd. Przepisy te stosuje się ponadto z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczypospolita Polska. Należy jednak wskazać, iż Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Afganistanem.
W przypadku Wnioskodawczyni obydwie wskazane powyżej przesłanki określające miejsce zamieszkania, tj. kryterium długości pobytu na terenie Polski jak również kryterium tzw. ośrodka interesów życiowych wskazują, iż Wnioskodawczyni powinna być uznana w Polsce za nierezydenta, a więc nie powinna podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Co do kryterium długości pobytu to jak zostało wskazane, Wnioskodawczyni począwszy od listopada 2010 r. spędza w Polsce mniej niż 183 dni (14 dni w 2011 roku), co wynika w głównej mierze z faktu, iż Wnioskodawczyni łączy swoją przyszłość zawodową jak i osobistą z innym niż Polska krajem.
Celem określenia zaś miejsca ośrodka interesów życiowych osoby fizycznej należy zbadać, z którymi państwami jej osobiste i ekonomiczne powiązania są najściślejsze. Należy więc wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza własnym mieniem. Z analizy dotychczas podejmowanych przez Wnioskodawczynię działań jak i planów na przyszłość wynika w opinii Wnioskodawczyni, iż centrum interesów życiowych Wnioskodawczyni znajduje się poza Polską.
Powyższe znajduje potwierdzenie w oparciu o analizę przesłanek o charakterze gospodarczym, osobistym, jak również pozostałych przesłanek mających zastosowanie we wskazanym stanie faktycznym. Przesłanki o charakterze gospodarczym. Podstawową przesłankę w zakresie określenia ośrodka interesów życiowych Wnioskodawczyni są przyczyny, dla których wyjechała i postanowiła podjąć pracę poza granicami Polski w kraju rozwijającym się.
Wskazać należy, iż zarówno wykształcenie, usposobienie, predyspozycje jak również doświadczenie zawodowe posiadane przez Wnioskodawczynię wskazują na konsekwentne dążenie do prowadzenia działań w zakresie tworzenia mediów informacyjno- edukacyjnych od podstaw tam gdzie informacja prawie nie dociera. W świetle powyższego w sposób oczywisty Wnioskodawczyni nie wiąże swojej przyszłości z Polską gdzie nie miałaby możliwości rozwoju wybranej przez siebie kariery i stylu życia i robienia tego co jest Jej wielką pasją i daje Jej ogromne zadowolenie osobiste i zawodowe. Wnioskodawczyni po zakończeniu kontraktu z NATO w Afganistanie w 2008 roku wróciła do Polski na okres krótszy niż dwa lata.
Niestety Wnioskodawczyni nie znalazła w tym czasie w Polsce pracodawcy, który mógłby zaoferować Jej pracę dającą Jej możliwość wykorzystania Jej wiedzy i umiejętności specjalistycznych. Decyzję Wnioskodawczyni o budowaniu swojej przyszłości winnych krajach niż Polska, w krajach rozwijających się potwierdza fakt, że podjęła ona pracę w Afganistanie począwszy już od roku 2005, a następnie ponownie od listopada 2010 r. pracuje w Afganistanie dla firmy amerykańskiej. Wnioskodawczyni w chwili obecnej nie powróciła do Polski po zakończeniu trwającego kontraktu, lecz przedłużyła go na dalszy okres.
Ewentualnie w przypadku gdy sytuacja w Afganistanie ulegnie zmianie na tyle, iż nie będzie tam potrzebna praca firm budujących media (co jednak jak się wydaje nie nastąpi w najbliższej przyszłości) Wnioskodawczyni ma zamiar podjąć zatrudnienie w innym, potrzebującym takiego wsparcia kraju rozwijającym się. Już w chwili obecnej pracodawca Wnioskodawczyni buduje podwaliny oddziałów firmy w Libanie, co stanowi dla Wnioskodawczyni konkretną przesłankę na przyszłość co do możliwości Jej dalszego zatrudnienia w krajach rozwijających się. Z powyższego wynika zamiar Wnioskodawczyni dalszego powiązania swojej przyszłości z krajem innym niż Polska.
W Polsce Wnioskodawczyni nie osiąga żadnych przychodów na podstawie umowy o pracę bądź na podstawie jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej, nie prowadzi również działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie zamierza również osiągać przychodów z powyższych źródeł w przyszłości. Wnioskodawczyni jest w Polsce współwłaścicielem domu szeregowego będącego w przeszłości własnością Jej (nieżyjących już) dziadków i Jej (nieżyjącego) ojca. Wnioskodawczyni posiada też konto i lokatę bankową. Zdaniem Wnioskodawczyni fakty te nie powinny stanowić przesłanki istnienia centrum Jej interesów gospodarczych w Polsce.
Dom jest współwłasnością rodzinną i Wnioskodawczyni ma tam obowiązek nadzorowania mieszkającego tam wuja, a lokaty w polskich bankach dają bezpieczeństwo i pewność otrzymywania odsetek w porównaniu z systemem finansowym w Afganistanie. Jak też wcześniej wspomniano Wnioskodawczyni nie ma możliwości zrezygnowania z współwłasności domu, ponieważ inni współwłaściciele nie są zainteresowani odkupieniem jej udziałów, a ze względu na fakt zamieszkiwania tam osoby niepełnosprawnej Wnioskodawczyni nie może sprzedać ich w inny sposób.
Posiadanie przez Wnioskodawczynię konta i lokaty w Polsce nie powinno być również uznane za przesłankę istnienia centrum jej interesów gospodarczych w Polsce, z uwagi na fakt, iż ich utrzymywanie podyktowane jest względami inwestycyjnymi (odsetki z lokat) oraz bezpieczeństwa (niestabilny system finansowy w Afganistanie). Szczególnie istotne jest w tym zakresie również ograniczenie kulturowe i obyczajowe, skutkujące z problemami w zakresie lokowania inwestycji w krajach islamskich z uwagi na brak, co do zasady, możliwości uzyskania odsetek z takich lokat pieniężnych. Przesłanki o charakterze osobistym.
Wnioskodawczyni jest samodzielną, niezależną od rodziców osobą, zaś Jej obecne centrum towarzyskie znajduje się obecnie w Afganistanie. Tam Wnioskodawczyni posiada partnera życiowego, który nie jest obywatelem polskim oraz również tam zamieszkuje. W kraju tym Wnioskodawczyni posiada także znajomych, przyjaciół i współpracowników poznanych w ciągu lat spędzonych w Afganistanie i z tymi osobami oraz z rodziną w USA spędza większość wolnego czasu w roku. Z powyższego względu Wnioskodawczyni nie posiada w Polsce silnych więzów towarzyskich.
Inne przesłanki Dodatkowymi argumentami w zakresie określenia ośrodka interesów życiowych Wnioskodawczyni poza Polską, jest fakt, iż Wnioskodawczyni nie korzysta z ubezpieczenia społecznego polskiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaś w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego zdecydowała się zawrzeć umowę poza Polską, z ubezpieczycielem zagranicznym. Potwierdzeniem zamiaru utrzymywania przez Wnioskodawczynię ośrodka interesów życiowych poza Polską jest również fakt posiadania numeru identyfikacji podatkowej w Afganistanie oraz wskazanie w polskiej deklaracji NIP-3 Afganistanu, jako miejsca zamieszkania.
Powyższe tezy znajdują potwierdzenie w stanowisku organów podatkowych i sądów administracyjnych. W piśmie z dnia 6 czerwca 2008 r. (IPPB2/415-430/08-2/SP) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, w kwestii tego, iż ośrodkiem interesów życiowych Wnioskodawczyni był Afganistan a potem Jordania.
W piśmie tym w stanie faktycznym Wnioskodawczyni wskazała, że mieszkała w Afganistanie z zamiarem stałego pobytu i legalnie pracowała, do Polski przyjeżdżała sporadycznie w odwiedziny do matki, a później przeniosła swój ośrodek interesów życiowych do Jordanii, gdzie wynajmowała mieszkanie i pracowała, zaś w okresie lat pracy poza granicami Polski nie uzyskiwała w Polsce żadnych dochodów, jak również nie posiada męża ani dzieci, organ wskazał, iż: „Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu.
Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.” Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 12.04.2011 r. (IPPB4/415-80/11-2/MP) stwierdza: „Zdaniem Wnioskodawczyni, podstawową przesłanką w zakresie określenia ośrodka interesów życiowych są przyczyny, dla których wyjechała i postanowiła podjąć pracę poza granicami Polski, w kraju rozwijającym się.
Zarówno wykształcenie, cechy osobowości, jak również doświadczenie zawodowe wskazują na konsekwentnie przez Nią realizowane dążenie do pracy w charakterze osoby niosącej pomoc potrzebującym w krajach rozwijających się. W świetle powyższego w sposób oczywisty Wnioskodawczyni nie wiąże swojej przyszłości z Polską, gdzie nie miałaby możliwości rozwoju wybranej przez siebie kariery i stylu życia.” i dalej „Z powyższego wynika zamiar Wnioskodawczyni dalszego powiązania swojej przyszłości z krajem innym niż Polska”.
Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 19 lutego 2008 r. (IPPB2/415-411/07-2/AZ) wypowiedział się następująco, wskazując iż: „W Polsce Wnioskodawczyni posiada mieszkanie, które traktuje jako lokatę kapitału (jest w nim zameldowana na pobyt stały). Na formularzu aktualizacyjnym NIP - 3, wskazała jako miejsce zamieszkania adres w Belgii. Współmałżonek Wnioskodawczyni obywatel Wielkiej Brytanii przebywa razem z nią w Belgii, gdzie znajduje się dom, który służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni. Belgia jest też miejscem położenia majątku ruchomego Wnioskodawczyni.
Ponadto tam opłaca rachunki telefoniczne i eksploatacyjne, posiada tam rachunki bankowe, odprowadza składki na ubezpieczenia społeczne oraz jest tam objęta zarówno obowiązkowym jaki dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym. W Belgii, Anglii i Francji Wnioskodawczyni ma znajomych i przyjaciół spoza środowiska pracy.
Wobec powyższego należy uznać, iż Wnioskodawczyni przeniosła tam swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).” Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2009 r. [sygn. akt II FSK 605/08] wskazał, iż: „podatnik w Wielkiej Brytanii prowadził odrębne gospodarstwo domowe, stale tam przebywał, pracował na podstawie zezwolenia na pracę, posiadał uprawnienia do świadczeń socjalnych, ubezpieczenie oraz status rezydenta podatkowego.
Wskazane wyżej okoliczności przesądzają o tym, że podatnik w omawianym okresie nie posiadał miejsca zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f,” Reasumując, mając na uwadze, iż: w 2011 r. okres przebywania przez Wnioskodawczynię w Polsce był krótszy niż 183 dni oraz stan ten będzie utrzymywany w latach kolejnych oraz w świetle przedstawionych przesłanek o charakterze gospodarczym, osobistym oraz pozostałych, występujących w sprawie, nie ulega wątpliwości, iż Wnioskodawczyni w roku 2011 oraz w latach kolejnych (przy założeniu, iż wskazany stan faktyczny nie ulegnie zmianie) utrzymywała i nadal zamierza utrzymywać stałe miejsce zamieszkania i ośrodek interesów życiowych i gospodarczych poza Polską, wskazać należy, że w 2011 r. Wnioskodawczyni nie podlegała oraz w latach kolejnych nie będzie podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Podsumowując: zdaniem Wnioskodawczyni w 2011 r. oraz w latach kolejnych Wnioskodawczyni nie podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, iż osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Uznanie osoby fizycznej za osobę mająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Polska dotychczas nie zawarła z Afganistanem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zatem w przedmiotowej spawie ustalenie czy Wnioskodawczyni podlega w Polsce ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, należy dokonać na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.
Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp.
Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
Analizując pierwszy warunek czyli miejsce, gdzie znajduje się centrum interesów osobistych lub gospodarczych podatnika należy stwierdzić, iż kraj, w którym przeważają powiązania osobiste, powinien być zasadniczo traktowany jako ośrodek interesów życiowych i osobistych. Z przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawczyni, osoba fizyczna i obywatelka Polski podpisała kontrakt z pracodawcą amerykańskim, który świadczy usługi w zakresie przeprowadzania akcji informacyjnych i edukacyjnych na zlecenie amerykańskiego rządu w krajach rozwijających się. Na podstawie Kontraktu miejscem pracy Wnioskodawczyni, począwszy od listopada 2010 r. jest Afganistan.
Poprzednio w latach 2005-2008 przed podpisaniem kontraktu Wnioskodawczyni również mieszkała i pracowała w Afganistanie dla NATO. Wnioskodawczyni jest osobą stanu wolnego i nie posiada dzieci. Wnioskodawczyni ponosi w Afganistanie wszelkie koszty związane z lokalem, w jakim zamieszkuje, koszty transportu do i z miejsca pracy, wyżywienia. Poza Afganistanem Wnioskodawczyni spędza nie więcej niż 15 dni w roku w Polsce. W przypadku zakończenia świadczenia pracy na rzecz obecnego pracodawcy Wnioskodawczyni nie zamierza wracać do Polski - ma zamiar nadal pracować w Afganistanie, gdzie działania sił pokojowych i wsparcie propagandowe planowane jest do 2014 roku.
W Polsce Wnioskodawczyni nie osiąga żadnych przychodów na podstawie umowy o pracę bądź na podstawie jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej, nie prowadzi również działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie zamierza też osiągać przychodów z powyższych źródeł w przyszłości. Wnioskodawczyni posiada w Polsce lokatę bankową oraz jest współwłaścicielem (w 1/4) otrzymanego w spadku po ojcu domu szeregowego, gdzie mieszka jej niepełnosprawny wuj. Wnioskodawczyni nie posiada inwestycji w Polsce. Wnioskodawczyni zameldowana jest w Polsce w mieszkaniu stanowiącym własność Jej matki. W deklaracji NIP-3 Wnioskodawczyni wskazała Afganistan jako miejsce zamieszkania.
Ponadto nie jest objęta obowiązkowym, ani nie zamierza przystępować do dobrowolnego ubezpieczenia w ZUS w Polsce. Podlega natomiast prywatnemu międzynarodowemu ubezpieczeniu medycznemu, wypadkowemu z opcją renty inwalidzkiej od zagranicznego ubezpieczyciela, opłacanemu przez pracodawcę. W Afganistanie zamieszkuje partner życiowy Wnioskodawczyni, który nie jest Polakiem, mieszkają tam Jej przyjaciele i znajomi. W USA mieszka cała najbliższa rodzina Wnioskodawczyni, jej siostra z mężem i dziećmi a także jej matka. Tam spędza urlopy i tam też planuje zamieszkać na stałe, jeśli dalsza praca w krajach rozwijających się okaże się niemożliwa.
Zatem należy uznać, iż w przypadku Wnioskodawczyni nie będzie spełniony pierwszy warunek wynikający z treści art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to znaczy Wnioskodawczyni w 2011 r. i w latach następnych (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny) nie będzie posiadała na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych.
Jednak przeniesienie ośrodka interesów życiowych do Afganistanu, nie uprawnia do uznania, iż w 2011 r. i w latach następnych Wnioskodawczyni nie będzie posiadała miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie będzie podlegała opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów, gdyż Wnioskodawczyni winna również spełnić drugi warunek wynikający z art. 3 ust. 1a, tj. Jej pobyt na terytorium Polski nie powinien być dłuższy niż 183 dni w roku podatkowym.
W przypadku, gdy okres pobytu Wnioskodawczyni w Polsce nie przekroczy 183 dni w danym roku podatkowym, będzie można uznać, iż spełni Ona również drugi warunek wynikający z powyższego przepisu i wówczas nie będzie posiadała miejsca zamieszkania na terytorium Polski.
Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe oraz przedstawiony powyżej stan prawny należy stwierdzić, że w 2011 r. i w latach następnych (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny) Wnioskodawczyni będzie podlegać w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlegać będzie obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) będzie różnił się od stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroku NSA, stwierdzić należy, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie wiążą Organu wydającego niniejszą interpretację indywidualną. Ponadto powołany przez Wnioskodawczynię wyrok nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa wymienionym w art. 87 Konstytucji.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.