INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 19.03.2009 r. (data wpływu 23.03.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych: w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z organizacją szkoleń technicznych – jest prawidłowe; w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z organizacją konferencji dla dystrybutorów – jest prawidłowe; w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup artykułów spożywczych stanowiących poczęstunek dla dotychczasowych i potencjalnych klientów podczas spotkań biznesowych w siedzibie Wnioskodawcy – jest prawidłowe; w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na artykuły spożywcze poniesione na potrzeby spotkań służbowych z pracownikami w siedzibie Wnioskodawcy – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 23.03.2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z organizacją szkoleń technicznych, związanych z organizacją konferencji dla dystrybutorów, na zakup artykułów spożywczych stanowiących poczęstunek dla dotychczasowych i potencjalnych klientów podczas spotkań biznesowych w siedzibie Wnioskodawcy oraz wydatków na artykuły spożywcze poniesione na potrzeby spotkań służbowych z pracownikami w siedzibie Wnioskodawcy.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest dystrybutorem m.in. okien do poddaszy i różnorodnych akcesoriów do okien. W celu utrzymania pozycji lidera na rynku i zwiększania przychodów z tytułu sprzedaży, Spółka podejmuje szereg działań reklamowych, promocyjnych, szkoleniowych mających na celu promowanie towarów sprzedawanych przez Spółkę. Wnioskodawca w związku z charakterem prowadzonej działalności oraz oferowanych produktów, prowadzi intensywne działania mające na celu zdobycie nowego portfela klientów, jak i zwiększenia wolumenu sprzedaży wśród dotychczasowych odbiorców.
Spółka dociera do potencjalnych nabywców towarów zarówno poprzez reklamę w szeroko rozumianych mediach, jak i poprzez kierowanie działań promocyjnych do dystrybutorów, przedstawicieli, jak i pracowników składów budowlanych obsługujących bezpośrednio finalnych nabywców towarów Spółki. W związku z powyższym Spółka podejmuje następujące działania: a) Szkolenia techniczne. Wnioskodawca organizuje nieodpłatne szkolenia o charakterze instruktażowym i informacyjnym (w zakresie użytkowania, montażu, serwisu okien) dla osób zaangażowanych w montaż okien Spółki, jak i doradzających w kwestiach technicznych nabywcom towarów Spółki.
Celem przeprowadzanych szkoleń jest jak najlepsze ich przygotowanie do prawidłowej i kompleksowej usługi montażu okien z zakresu oferty produktowej Spółki, tym samym zwiększenia satysfakcji finalnych nabywców okien. W ramach przedmiotowych szkoleń przekazywana jest również specjalistyczna wiedza na temat towarów Spółki niezbędna do wykonywania usług przez ww. osoby. Wnioskodawca udostępnia podczas szkoleń materiały reklamowe dotyczące produktów. Szkolenia takie adresowane są zarówno do wykwalifikowanych monterów okien, jaki pracowników hurtowni i składów budowlanych, którzy udzielają bezpośrednio konsultacji technicznych nabywcom okien Spółki.
W opinii Wnioskodawcy, w obecnych warunkach konkurencji i gospodarki wolnorynkowej przekazywanie szczegółowej wiedzy technicznej na temat sprzedawanego asortymentu jest niezbędne do tego, aby firma o ustalonej na rynku pozycji tę pozycję nie tylko ugruntowywała, ale także i zwiększała swój udział na rynku, a w konsekwencji powiększała swoje przychody. W chwili obecnej zaawansowanie techniczne produktów na rynku wymaga określonej wiedzy, która jest niezbędna zarówno do prawidłowej instalacji/montażu okien, jak i do efektywnej sprzedaży tychże towarów na rynku.
To na adresatach szkoleń, zdaniem Podatnika spoczywa w głównej mierze odpowiedzialność za przekonanie ostatecznych nabywców do wysokiej jakości towarów oferowanych przez Spółkę i w konsekwencji do nabycia towarów Wnioskodawcy. W związku z organizacją szkoleń Spółka ponosi wydatki, m.in. na transport uczestników do miejsca, w którym odbywa się szkolenie oraz związane ze skromnym poczęstunkiem, np. kawa, herbata, mleko, cukier, słodycze, soki, woda mineralna, lunch, itp. postawionym uczestnikom do dyspozycji podczas szkolenia. b) Konferencje dla dystrybutorów.
Wnioskodawca prowadzi sprzedaż towarów poprzez efektywny system dystrybucji i rozbudowaną sieć dystrybutorów (hurtowni i składów budowlanych). W celu zintensyfikowania sprzedaży, Spółka organizuje dla tych podmiotów nieodpłatne konferencje dotyczące poszerzania wiedzy na temat towarów oferowanych przez Wnioskodawcę. Podczas takich konferencji przekazywane są min. informacje o towarach, ich parametrach technicznych, zasadach obsługi. Ponadto podczas konferencji przedstawiciele Spółki przekazują uczestnikom wytyczne dotyczące prowadzonej polityki handlowej i cenowej. Wnioskodawca adresuje powyższe konferencje przede wszystkim do właścicieli hurtowni i składów budowlanych.
W sali konferencyjnej są uwidocznione plakaty oraz logo Wnioskodawcy. W ramach konferencji rozdawane są również katalogi i materiały informacyjne dotyczące oferowanych towarów. Spółka prezentuje również próbki towarów. Ponadto, w ramach konferencji odbywają się na zlecenie Wnioskodawcy wykłady profesorów o tematyce biznesowej związanej z rynkiem materiałów budowlanych. Powyższe konferencje z jednej strony mają służyć rozwijaniu i umacnianiu współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a dystrybutorami, a z drugiej strony zintensyfikowaniu sprzedaży towarów (poprzez zaznajomienie dystrybutorów z towarami Spółki, jak i prezentację właściwości oferowanych towarów).
Również w tym wypadku, zdaniem Wnioskodawcy na adresatach konferencji spoczywa w dużej mierze odpowiedzialność za przekonanie ostatecznych nabywców do nabycia towarów Wnioskodawcy, jak i za utrzymanie jego towarów w ciągłej ofercie. Wnioskodawca podkreślił, iż w celu zorganizowania konferencji, na których będzie prezentować swoje towary, nie wystarczy zapewnienie samej sali oraz wykładowców. Konieczne jest poniesienie również innych wydatków, takich jak zapewnienie uczestnikom wyżywienia w trakcie całego pobytu na konferencji, noclegu, jak i przejazdu.
W związku z powyższym, Spółka ponosi również wydatki na poczęstunki (kawa, herbata, soki, woda mineralna, słodycze, etc.), które zapewniane są w trakcie organizowanych konferencji. W ramach bieżącej działalności operacyjnej Spółka organizuje również: c) Spotkania z kontrahentami w siedzibie Wnioskodawcy. W ramach prowadzonej działalności Spółka organizuje spotkania z obecnymi, jak i potencjalnymi kontrahentami w siedzibie Spółki. Celem tych spotkań jest prezentacja oferty firmy, przeprowadzenie negocjacji handlowych lub podpisanie kontraktów.
Podczas ww. spotkań biznesowych z kontrahentami podawany jest skromny poczęstunek (kawa, herbata, soki, woda mineralna, słodycze), który nie wykracza poza zwykłe przejawy gościnności. d) Spotkania służbowe z pracownikami w siedzibie Wnioskodawcy. W ramach bieżącej działalności Spółka przeprowadza ze swoimi pracownikami spotkania służbowe, podczas których omawiane są istotne kwestie z punktu widzenia prowadzonej działalności przez Spółkę. Celem spotkań jest dyskusja na tematy służbowe takie jak np. omówienie wyników w poprzednim okresie, przygotowanie planów biznesowych czy budżetów na przyszłość.
Spółka ponosi wydatki na artykuły spożywcze (kawa, herbata, mleko, napoje, słodycze) podawane pracownikom podczas ww. spotkań. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy wydatki ponoszone na organizację szkoleń adresowanych do monterów okien, przedstawicieli hurtowni i składów budowlanych dystrybuujących towary Spółki, przykładowo koszty transportu uczestników, wydatki na zwyczajowy posiłek, w tym na artykuły spożywcze (kawa, herbata, mleko, cukier, słodycze, napoje) stanowią koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy CIT?
Czy wydatki ponoszone w związku z organizacją konferencji adresowanych do dystrybutorów towarów Spółki, typu wynajem sali, noclegi, transport uczestników, wyżywienie dla uczestników włączając w to artykuły spożywcze (np. kawa, herbata, mleko, cukier, słodycze, napoje itp.), stanowią koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy CIT? Czy wydatki poniesione na zakup artykułów spożywczych, w tym kawy, herbaty, napojów, cukru, mleka, słodyczy, itp. w celu zapewnienia zwyczajowego poczęstunku dla dotychczasowych klientów oraz potencjalnych klientów podczas spotkań biznesowych w siedzibie Spółki mogą być kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy CIT?
Czy wydatki na artykuły spożywcze, np. na zakup kawy, herbaty, napojów, mleka, cukru, itp. poniesione na potrzeby spotkań służbowych z pracownikami Spółki mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy CIT? Zdaniem Wnioskodawcy: opisane w stanie faktycznym szkolenia, konferencje, spotkania z kontrahentami i pracownikami nie stanowią działań o charakterze reprezentacyjnym, lecz powinny być kwalifikowane jako działania o charakterze reklamowym bądź informacyjnym.
W konsekwencji wydatki na organizację takich działań jako związane z prowadzoną działalnością Spółki i ponoszone w celu uzyskania przychodów stanowią, w opinii Wnioskodawcy w całości koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy CIT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
Na podstawie brzmienia przepisów, Wnioskodawca uznał, iż aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Natomiast drugi z elementów stanowiących definicję kosztu uzyskania przychodów na gruncie ustawy CIT Wnioskodawca określił mianem przesłanki negatywnej, zgodnie z którą aby ponoszony wydatek został uznany za koszt podatkowy nie może zostać ujęty w zamkniętym katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy.
Stosowanie do art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów nie są wydatki na reprezentację, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Wnioskodawca nie odnalazł w ustawie CIT, podobnie jak i w innych ustawach podatkowych definicji prawnej „reprezentacji”. W związku z powyższym, w celu wyjaśnienia tego pojęcia posłużył się znaczeniem potocznym tego słowa oraz definicjami słownikowymi. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN 1993, tom III, reprezentacja to okazałość, wystawność, wytworność.
Zgodnie z tym wyjaśnieniem, Wnioskodawca przyjął, iż reprezentacja to występowanie w imieniu firmy, wiążące się z okazałością, w celu wywołania dobrego wrażenia. Wnioskodawca podkreślił, iż analizowany przepis art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT nie może być interpretowany jako zabraniający zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków na zakup usług gastronomicznych czy żywności. Z brzmienia przepisu wywnioskował, iż wydatki na usługi gastronomiczne, napoje nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów tylko wtedy, jeżeli będą elementem działań podatnika kwalifikowanych jako reprezentacja.
W przeciwnym razie, Podatnik uznał, iż należy zastosować zasady ogólne i określić, czy wydatki niebędące reprezentacją są związane z działalnością gospodarczą Spółki. W konsekwencji, Wnioskodawca stwierdził, iż jeżeli organizowane spotkania będą miały charakter reklamowy bądź informacyjny, wówczas wszelkie wydatki ponoszone na organizację takich spotkań powinny być tak samo kwalifikowane, w tym wypadku Podatnik nie odnalazł podstaw, aby wyodrębniać z całości kosztów przykładowo wydatki na gastronomię i próbować nadać im charakter reprezentacyjny.
W związku z powyżej przedstawionymi przepisami, Wnioskodawca zaznaczył, iż ponoszone wydatki na organizację szkoleń, konferencji, spotkań biznesowych, oraz spotkań z pracownikami nie mają charakteru wydarzeń o charakterze reprezentacyjnym, są natomiast związane z działalnością Spółki wykazując bezsprzecznie związek z osiąganymi przychodami i w konsekwencji jako takie powinny stanowić koszt uzyskania przychodów.
Szkolenia techniczne Zdaniem Spółki, wydatki związane z organizacją szkolenia tj.: transport, wydatki na artykuły spożywcze np. kawa, herbata, mleko, cukier, słodycze, soki, woda mineralną lunch, itp. w całości stanowią koszt uzyskania przychodów, bowiem są to wydatki pośrednio związane z przychodami z działalności, a równocześnie wydatki te nie są wymienione w tzw. katalogu negatywnym zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Wnioskodawca zaznaczył, iż celem szkolenia jest przekazanie uczestnikom specjalistycznej wiedzy na temat towarów Spółki, która dotyczy ich właściwości, montażu, możliwości ich zastosowań, sposobu użycia, etc.
W obecnych warunkach konkurencji i gospodarki wolnorynkowej, zdaniem Wnioskodawcy przekazywanie szczegółowej wiedzy technicznej na temat sprzedawanego asortymentu jest niezbędne do tego, aby firma o ustalonej na rynku pozycji tę pozycję nie tylko ugruntowywała, ale także i zwiększała swój udział na rynku, a w konsekwencji powiększała swoje przychody. W opinii Wnioskodawcy, w chwili obecnej zaawansowanie techniczne produktów na rynku wymaga określonej wiedzy, która jest niezbędna zarówno do prawidłowej instalacji/montażu okien, jak i do efektywnej sprzedaży tychże towarów na rynku.
Wnioskodawca podkreślił, iż to na adresatach szkoleń spoczywa, w głównej mierze odpowiedzialność za przekonanie ostatecznych nabywców do wysokiej jakości towarów oferowanych przez Spółkę i w konsekwencji do nabycia towarów. Bez zapewnienia ze swojej strony profesjonalnego wsparcia technicznego, Spółka jest zdania, iż nie byłaby w stanie konkurować na polskim rynku. Ponadto obsługa techniczna świadczona przez osoby przeszkolone przez Spółkę jest w sposób szczególny odbierana przez klientów, którzy mają pewność, iż jest ona wykonana na najwyższym poziomie. Świadczenie usług przez przeszkolone przez Spółkę osoby przynosi dla Spółki korzyści w postaci zwiększonego zaufania do towarów Spółki.
Wnioskodawca podkreślił, iż prowadzone szkolenia obejmują takie zagadnienia dotyczące towarów Spółki, bez znajomości których, obsługa techniczna towarów byłaby nieprawidłowa lub wręcz niemożliwa. W związku z tym, Wnioskodawca uznał, że szkolenie przyczynia się bezpośrednio do zapewnienia sprzedaży towarów (utrzymanie źródła przychodów), jak i do jej zwiększenia (pozytywny wpływ na wartość przychodów). Ponadto, zdaniem Spółki, należy wyraźnie zaznaczyć, iż wydatki na przedmiotowe szkolenie nie są zawarte w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
Tym samym, nie można uznać, iż mają one charakter wydatków z zakresu reprezentacji w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT. W opinii Spółki, organizacja szkolenia mająca na celu przekazanie jej uczestnikom szczegółowej wiedzy na temat towarów Spółki nie może być utożsamiana z reprezentacją. Przedmiotowe szkolenia mają, bowiem charakter instruktażowy, a ich celem jest przekazanie określonej wiedzy technicznej związanej z oferowanymi produktami. Oferowanie przez Spółkę podstawowych artykułów spożywczych podczas szkolenia nie jest przejawem okazałości, tylko zwyczajowym zachowaniem z racji pełnienia funkcji organizatora szkolenia.
Bowiem niemożliwym byłoby uczestniczenie w tak intensywnym szkoleniu bez możliwości spożycia posiłku. Tym samym, zapewnienie posiłków nie ma zatem na celu reprezentacji Spółki, tylko jest częścią składową organizowanego spotkania. W konsekwencji, w opinii Spółki, koszty obejmujące wydatki na organizację szkolenia stanowią koszty uzyskania przychodu, gdyż są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów.
Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca odniósł się do orzecznictwa, m.in. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2006 r. sygn. II FSK 1008/2005, w którym stwierdzono: ‚„Nie jest reprezentacją ani też reklamą, w rozumieniu art. 16 ust 1 pkt 28 w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, działanie podatnika polegające na organizowaniu szkoleń dla kontrahentów (klientów) firmy, których celem jest zapoznanie się z parametrami technicznymi produktów czy też szkolenie w celu instruktażu obsługi zakupionego towaru.
(..) W tej sytuacji koszty szkoleń obejmujące wydatki na wynajęcie sali, sprzętu, wynagrodzenie wykładowców oraz wydatki na wyżywienie i zakwaterowanie klientów biorących udział w szkoleniu stanowią koszty uzyskania przychodu dla organizatora szkolenia, jeżeli koszty takie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów.” Wnioskodawca powołał się na treść interpretacji wydanych przez: Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w decyzji z dnia 14 grudnia 2007 r. (sygn. IP-PB3-423- 227/07-4/KB); Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego z dnia 21 sierpnia 2007 r. (sygn. PD 11423- 219/1/07/ŁW); Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w decyzji z dnia 27 marca 2008 r. (sygn. ILPB3/423-44/08- 2/MC).
W świetle przepisów ustawy CIT oraz przedstawionej argumentacji, Wnioskodawca uznał, iż wydatki poniesione na organizację szkolenia instruktażowego stanowią w całości koszty uzyskania przychodów. Konferencje dla dystrybutorów Wnioskodawca ponosi wydatki na organizację konferencji biznesowych dla przedstawicieli hurtowni i składów budowlanych, za pośrednictwem których prowadzi sprzedaż swoich towarów. W opinii Spółki, wydatki poniesione na organizację takich konferencji dla obecnych jak i przyszłych dystrybutorów należy uznać za wydatki o charakterze reklamowym stanowiące koszty uzyskania przychodów. Spółka zaznaczyła, iż ustawa CIT nie definiuje pojęcia „reklamy”.
Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN z 1981 roku, tom III, reklamą jest „rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję (...)„. Nowy słownik języka polskiego PWN z 2003 roku dodatkowo wskazuje, iż za reklamę uznać należy rozpowszechnianie informacji o danym towarze w celu zwrócenia na niego uwagi i zachęcania do zakupu. Ponadto, Wnioskodawca odniósł się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2003 roku (sygn.
I SA/Łd 591/2003), w którym sąd stwierdził, iż w świetle słownikowych definicji pojęcia „reklama”, jak też rozumienia posługiwania się nim w obrocie handlowym można sformułować następujące wnioski: najistotniejszą cechą i treścią każdej reklamy jest zawarta w niej informacja o reklamowanych produktach, sposób przedstawiania tej informacji ma na celu zachęcenie potencjalnego klienta do nabycia reklamowanego produktu, oraz wzbudzenie chęci nabycia produktu może odbywać się w bardzo różny sposób, w zależności od zastosowanych technik i środków. Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca przytoczył również orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Wnioskodawca odniósł się do orzeczenia z 17.11.1993 r. w sprawie C-69/92 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga, ETS argumentował, że pojęcie reklamy obejmuje transakcję taką, jak sprzedaż przez dostawcę na rzecz odbiorcy - w ramach kampanii reklamowej - ruchomego majątku rzeczowego przekazywanego bezpłatnie klientom lub sprzedawanego po niższych cenach bądź organizację przyjęcia, konferencji prasowej, seminarium, jeśli w zakres takiej imprezy wchodzi informowanie odbiorców o istnieniu i jakości oferowanych produktów lub usług będących przedmiotem tej działalności w celu zwiększenia sprzedaży produktu lub usługi.
Wnioskodawca uznał, iż reklama powinna być interpretowana szeroko, bez ograniczeń co do rodzaju wykonywanych działań reklamowych. Tym samym, w opinii Spółki przedmiotowa konferencja wypełnia znamiona działań o charakterze reklamowym. Celem konferencji jest przekazanie wiedzy na temat towarów Spółki oraz o możliwościach ich efektywnej sprzedaży. W trakcie konferencji ogólnodostępne są wszelkiego rodzaju materiały reklamowe Spółki, foldery, ulotki z zawartymi informacji na temat towarów Spółki, próbki towarów. Przez cały czas trwania konferencji podkreślane są zalety sprzedawanych przez Spółkę towarów oraz przekazywane są informacje o ich właściwościach.
Wnioskodawca zaznaczył, iż organizacja przedmiotowych konferencji została wybrana przez Spółkę jako najlepsza metoda bezpośredniej reklamy towarów Spółki. Z tego też względu Spółka zrezygnowała z udziału w targach branżowych. Zdaniem Spółki, organizacja powyższych konferencji przynosi lepsze efekty sprzedażowe, bowiem podczas ich trwania Spółka ma bezpośredni kontakt z kontrahentami i tym samym Spółka może dostosować swoje prezentacje do ich indywidualnych potrzeb.
Ponadto, w ramach konferencji prezentowana jest przez Spółkę polityka sprzedażowa, która przyczynia się do wzrostu umiejętności współpracujących ze Spółką dystrybutorów, co w konsekwencji wpływa na zwiększenie osiąganych przychodów Spółki. Powyższa konferencja obejmuje takie zagadnienia, bez znajomości których, sprzedaż towarów byłaby mniej efektywna. Dystrybutorzy po zapoznaniu się z polityką handlową Spółki, będą w stanie, w opinii Wnioskodawcy zaplanować oraz utrzymać towary Spółki w ciągłej ofercie. Ponadto, Spółka zaznaczyła, iż prowadzi sprzedaż tylko poprzez sieć dystrybutorów.
Tym samym, bez organizacji przedmiotowej konferencji obejmującej powyższe zagadnienia, Spółka nie byłaby w stanie zwiększyć swoich przychodów. Powyższe konferencje z jednej strony mają więc służyć rozwijaniu i umacnianiu współpracy pomiędzy Spółką a dystrybutorami, a z drugiej strony zintensyfikowaniu sprzedaży towarów Spółki (poprzez zaznajomienie dystrybutorów z towarami, jak i prezentację właściwości oferowanych towarów). Wnioskodawca jest zdania, że to na adresatach konferencji spoczywa w dużej mierze odpowiedzialność za przekonanie ostatecznych nabywców do nabycia towarów Spółki, jak i za utrzymanie tych towarów w ciągłej ofercie.
W związku z tym, w opinii Wnioskodawcy szkolenie przyczynia się bezpośrednio do zapewnienia sprzedaży towarów (utrzymania źródła przychodów), albo jej zwiększenia (pozytywny wpływ na wartość przychodów). Poza tym Spółka zaznaczyła, iż nie ma podstaw, aby uznać ponoszone wydatki na organizację konferencji za koszty reprezentacji uznanych na gruncie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT za koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Spółki zapewnienie w ramach konferencji poczęstunku i wyżywienia oraz noclegu nie jest przejawem okazałości i wytworności. Są to w opinii Wnioskodawcy, nieodzowne wydatki związane z organizacją takiego rodzaju spotkań.
Wnioskodawca uważa, że niemożliwym byłoby uczestniczenie przez jeden/dwa dni w intensywnej konferencji bez możliwości spożycia posiłku. W opinii Spółki, w przeciwnym razie, grono uczestników byłoby nieliczne, a tym samym Spółka docierałaby ze swoimi towarami do mniejszej ilości potencjalnych nabywców. Ponadto, Spółka wykazałaby się brakiem znajomości norm i obyczajów kulturowych, gdyby podczas całodniowych konferencji nie zapewniła jej uczestnikom wyżywienia. Wnioskodawca podkreślił, iż celem Spółki nie jest zapewnienie uczestnikom wyżywienia i noclegu, z samej chęci zapewnienia kontrahentom dodatkowych świadczeń.
Nie leży bowiem w interesie Spółki ponoszenie wydatków, które w sposób bezpośredni lub pośredni nie pozwalałyby oczekiwać efektów pozytywnych z punktu widzenia samej Spółki. Tym samym, zapewnienie posiłków nie ma zatem na celu reprezentacji Spółki, tylko są częścią składową organizowanej konferencji. Ponadto, Wnioskodawca zaznaczył, iż analizowany przepis art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT nie może być interpretowany jako zabraniający zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków na zakup usług gastronomicznych czy żywności.
Z brzmienia przepisu wynika w opinii Spółki, iż wydatki na usługi gastronomiczne, napoje nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów tylko wtedy, jeżeli będą elementem działań podatnika kwalifikowanych jako reprezentacja. W przeciwnym razie Wnioskodawca uważa, iż należy zastosować zasady ogólne i określić, czy wydatki niebędące reprezentacją są związane z działalnością gospodarczą Spółki. Nadto, zasadne jest w opinii Spółki stwierdzenie, iż nie można przepisu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT interpretować rozszerzająco.
Mianowicie, jeśli nawet wydatek reprezentacyjny stanowi jeden z elementów organizowanej imprezy, ale jej głównym celem jest intensyfikacja sprzedaży, wydatki na jej organizację można uznać za koszty uzyskania przychodów. Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca odniósł się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2009 r. (sygn. III SA/WA 1597/08), który za słuszne uznał stanowisko podatnika, iż „nie wszystkie działania podejmowane na zewnątrz w kierunku potencjalnych klientów mogą być potraktowane jako reprezentacja, gdyż w tak określonych działaniach mieszczą się również inne przedsięwzięcia z zakresu marketingu, reklamy, promocji, itd.
Konieczne jest tu, aby głównym celem takiego działania było zaprezentowanie podmiotu - jego wystawności, okazałości, wysokiego standardu”. Tym samym, z uwagi na fakt, iż celem organizacji konferencji przez Spółkę jest promocja towarów (a nie wystawne podejmowanie kontrahentów), jak i informowanie o towarach, Wnioskodawca uznał, iż wydatki związane z organizacją mogą zostać uznane za stanowiące koszty uzyskania przychodów. W opinii Spółki, wydatki ponoszone na organizowanie ww. konferencji, na których prezentowane są towary Spółki, pozostają w związku z jej działalnością.
Spółka ze względu na specyfikę sprzedawanych towarów wybiera właśnie taki sposób dotarcia do potencjalnych nabywców ze swoją ofertą. W świetle powyższego działania Spółki, opisane w stanie faktycznym, zdaniem Wnioskodawcy nie można uznać za okazałe czy wystawne, lecz jako podejmowanie w celu zwiększenia możliwości sprzedaży towarów. Prezentacja towarów Spółki oraz możliwych technik sprzedaży podczas przedmiotowej konferencji ma na celu intensyfikację sprzedaży. W konsekwencji, Spółka uznała, że przedmiotowe wydatki nie spełniają definicji reprezentacji i tym samym, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Wnioskodawca powołał się na stanowisko przedstawione w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 lutego 2008 r. (sygn. IP-PB3-423-471/07-2/DG),w której organ uznał, iż „(..) wydatki na usługi cateringowe nie wykraczające poza główny cel spotkania i nie mające charakteru reprezentacji są związane z głównym celem spotkania i tym samym są kosztem uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”. Wnioskodawca odniósł się również do indywidualnych interpretacji wydanych przez organy podatkowe: Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 listopada 2007 r. (sygn.
1401/BP-I/4210- 71/07/SP/PP-I); Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. ITPB3/423- 468a/08/MT); Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 12 marca 2008 r. (sygn. ILPB3/423-18/08- 2/MM); Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 26 lutego 2008 r. (sygn. ILPB3/423-222/07- 4/MC). Spotkania z kontrahentami w siedzibie Wnioskodawcy W opinii Spółki, mając na uwadze przedstawione w początkowej części uzasadnienia przepisy ustawy CIT, wydatki poniesione na poczęstunek kontrahentów w trakcie spotkań biznesowych w siedzibie Spółki należy uznać za koszty uzyskania przychodów.
Spółka stoi na stanowisku, iż powyższe wydatki bezsprzecznie wykazują związek z jej działalnością przyczyniając się w sposób pośredni do uzyskiwania przez Spółkę przychodów. Powyższe Spółka argumentuje faktem, iż podczas takich spotkań mogą zostać zawarte kontrakty handlowe bądź ustalone zasady dalszej współpracy między Spółką a kontrahentem. Ponadto, Spółka organizuje powyższe spotkania również z potencjalnymi kontrahentami w celu prezentacji swoich produktów. Tym samym, Wnioskodawca uznał, iż na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy CIT należy je uznać za koszy uzyskania przychodów, jako wydatki związane z ogólną działalnością Spółki.
Wnioskodawca zaznaczył, iż powyższe wydatki nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na gruncie art. 16 ust. 1 ustawy CIT. W opinii Spółki powyższych wydatków nie można uznać za koszty reprezentacji w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT. Zdaniem Spółki zapewnienie kontrahentom podczas spotkania zwyczajowego poczęstunku (kawa, woda mineralna, słodycze itp.) nie jest przejawem okazałości i wystawności. Spółka zaznaczyła, iż poczęstunek jest tylko elementem dodatkowym spotkania, a nie celem w samym sobie. Ponadto, poczęstowanie kontrahenta kawą czy woda mineralną stanowi zdaniem Spółki powszechnie obowiązujący kanon kultury.
Poczęstunek nie wykracza więc poza główny cel organizowanych spotkań. Tym samym, wydatki na zakup artykułów spożywczych, w opinii Wnioskodawcy stanowią koszty uzyskania przychodów jako koszty związane z ogólną działalnością Spółki oraz koszty poniesione w celu uzyskania przychodów. Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca odniósł się do indywidualnych interpretacji wydanych przez organy podatkowe: Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 15 lipca 2008 r. (sygn. IBPB1/415- 313/08/MW (KAN-3829/04/08)); Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 października 2008 r. (sygn.
IPPB3/423- 1220/08-2/MW); Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 stycznia 2009 r. (sygn. ILPB3/423-666/08- 2/KS); Decyzja Dyrektora łzby Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 grudnia 2008 r. (sygn. ILPB1/415-810/08- 4/AA). Spotkania służbowe z pracownikami w siedzibie Wnioskodawcy W opinii Spółki, wydatki poniesione na poczęstunek pracowników w trakcie spotkań służbowych w siedzibie Spółki należy uznać za koszty uzyskania przychodów. Celem bowiem przedmiotowych spotkań może być przykładowo omówienie z poszczególnymi pracownikami sytuacji bieżącej w Spółce, przygotowanie planów biznesowych lub przedyskutowanie innych tematów służbowych i pracowniczych.
Organizowanie takich spotkań jest konieczne w celu utrzymania prawidłowej wymiany informacji w Spółce. Przekazywanie informacji o celach i kierunkach działania stanowią istotny element sprawnego zarządzania. Ponadto, innym aspektem przemawiającym za organizacją takich spotkań jest element motywacyjny, w szczególności, gdy spotkania dotyczą podsumowania okresu sprawozdawczego bądź też zakończenia określonych zadań. Ponadto pracownicy podczas takich spotkań są zaangażowani w prezentowanie przykładowo wyników poszczególnych działów bądź innych istotnych z punktu widzenia działalności Spółki kwestii.
Tym samym, organizowanie tego rodzaju spotkań pozwala oczekiwać na zwiększenie efektywności pracy i większego przywiązania pracowników do Spółki jako pracodawcy. W związku z powyższym, Spółka stoi na stanowisku, iż powyższe wydatki bezsprzecznie wykazują związek z jej działalności, przyczyniając się w sposób pośredni do uzyskiwania przez Spółkę przychodów. Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy CIT należy je uznać za koszy uzyskania przychodów, jako wydatki związane z ogólną działalnością Spółki. Spółka zaznaczyła, iż powyższe wydatki nie podlegają również wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na gruncie art. 16 ust. 1 ustawy CIT.
Ponadto, w opinii Spółki powyższych wydatków nie można uznać za koszty reprezentacji zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT. Zdaniem Spółki zapewnienie pracownikom zwyczajowego poczęstunku (kawa, woda mineralna, słodycze itp.) nie jest przejawem okazałości i wystawności. Wnioskodawca odniósł się do stanowiska Ministra Finansów w Biuletynie Skarbowym Nr 6 z 2007 r., w którym Minister uznał, iż: „co do zasady wydatki na rzecz pracowników stanowią koszt uzyskania przychodów, pod warunkiem że nie są wymienione w art. 16 ust. 1 updop.
Zatem wydatki na posiłki dla pracowników odbywających wewnętrzne spotkania służbowe lub szkoleniowe stanowią koszt uzyskania przychodów, o ile nie są finansowane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych”. Na potwierdzenie zaprezentowanego stanowiska Wnioskodawca wskazał indywidualne interpretacje wydane przez organy podatkowe: Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach dnia 30 października 2008 r. (sygn. IBPB3/423- 696/08/PC); Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r. (sygn. IPPB3/423- 1507/08-2/GJ); Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 stycznia 2009 r. (sygn. ILPB3/423-666/08- 2/KS).
Podsumowując, wydatki poniesione na zapewnienie poczęstunku w trakcie spotkań pracowniczych w siedzibie Wnioskodawcy, Spółka uznała za koszt uzyskania przychodów. Reasumując, Spółka uważa, że wydatki związane z poczęstunkiem oraz organizacja spotkań biznesowych z kontrahentami bądź służbowych z pracownikami należy uznać za koszty uzyskania przychodów.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego uznaje się: w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z organizacją szkoleń technicznych za prawidłowe; w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z organizacją konferencji dla dystrybutorów za prawidłowe; w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup artykułów spożywczych stanowiących poczęstunek dla dotychczasowych i potencjalnych klientów podczas spotkań biznesowych w siedzibie Wnioskodawcy za prawidłowe; w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na artykuły spożywcze poniesione na potrzeby spotkań służbowych z pracownikami w siedzibie Wnioskodawcy za prawidłowe.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów. Należy ponadto wskazać, iż wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów, obciąża Podatnika.
Natomiast na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy do katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów zaliczają się koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje terminu „reprezentacja”, dlatego też należy posłużyć się wykładnią językową. Przez reprezentację rozumie się „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną” - Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcja prof. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2007).
Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, należy uznać, że reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika w celu ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. Wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu. Wydatki te jednocześnie w sposób pośredni promują firmę.
Pojęcie reprezentacji dotyczy kontaktów podatnika w stosunkach z innymi podmiotami i pozostaje w związku z zakresem prowadzonej przez podatnika działalności. Odpowiedź na pytanie nr 1 W przedstawionym we wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca organizuje nieodpłatne szkolenia o charakterze instruktażowym i informacyjnym (w zakresie użytkowania, montażu, serwisu okien) dla osób zaangażowanych w montaż okien Spółki, jak i doradzających w kwestiach technicznych nabywcom towarów Spółki.
Celem przeprowadzanych szkoleń jest jak najlepsze ich przygotowanie do prawidłowej i kompleksowej usługi montażu okien z zakresu oferty produktowej Spółki, tym samym zwiększenia satysfakcji finalnych nabywców okien. W ramach przedmiotowych szkoleń przekazywana jest również specjalistyczna wiedza na temat towarów Spółki niezbędna do wykonywania usług przez ww. osoby. Wnioskodawca udostępnia podczas szkoleń materiały reklamowe dotyczące produktów. Szkolenia takie adresowane są zarówno do wykwalifikowanych monterów okien, jaki pracowników hurtowni i składów budowlanych, którzy udzielają bezpośrednio konsultacji technicznych nabywcom okien Spółki.
W opinii Wnioskodawcy, w obecnych warunkach konkurencji i gospodarki wolnorynkowej przekazywanie szczegółowej wiedzy technicznej na temat sprzedawanego asortymentu jest niezbędne do tego, aby firma o ustalonej na rynku pozycji tę pozycję nie tylko ugruntowywała, ale także i zwiększała swój udział na rynku, a w konsekwencji powiększała swoje przychody. W chwili obecnej zaawansowanie techniczne produktów na rynku wymaga określonej wiedzy, która jest niezbędna zarówno do prawidłowej instalacji/montażu okien, jak i do efektywnej sprzedaży tychże towarów na rynku.
To na adresatach szkoleń, zdaniem Podatnika spoczywa w głównej mierze odpowiedzialność za przekonanie ostatecznych nabywców do wysokiej jakości towarów oferowanych przez Spółkę i w konsekwencji do nabycia towarów Wnioskodawcy. W związku z organizacją szkoleń Spółka ponosi wydatki, m.in. na transport uczestników do miejsca, w którym odbywa się szkolenie oraz związane ze skromnym poczęstunkiem, np. kawa, herbata, mleko, cukier, słodycze, soki, woda mineralna, lunch, itp. postawionym uczestnikom do dyspozycji podczas szkolenia.
Należy zatem stwierdzić, iż przedmiotowe wydatki, które ponosi Wnioskodawca w związku z organizacją szkoleń technicznych skierowanych do monterów okien, przedstawicieli hurtowni i składów budowlanych dystrybuujących towary Spółki nie noszą znamion reprezentacji i mają związek z uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami.
W świetle powyższego należy stwierdzić, iż koszty przedmiotowych szkoleń, obejmujące wydatki na transport uczestników do miejsca, w którym odbywa się szkolenie oraz związane ze skromnym poczęstunkiem, np. kawa, herbata, mleko, cukier, słodycze, soki, woda mineralna, lunch, itp. postawionym uczestnikom do dyspozycji podczas szkolenia, stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki, stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę są racjonalne i wykazują związek przyczynowo-skutkowy z przychodami, nie znajdują się w katalogu kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tejże ustawy) oraz zostały właściwie udokumentowane dla celów podatkowych, zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy.
Odpowiedź na pytanie nr 2 Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W świetle tego przepisu, ocena prawna konkretnego wydatku poniesionego przez podatnika wymaga odniesienia się do kryterium celowości jego poniesienia oraz uwzględnienia wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie przychodów zalicza się między innymi koszty reklamy. Pod pojęciem reklamy należy rozumieć działania podmiotu gospodarczego, mające na celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę, poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu gospodarczego.
Może być ona realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez prezentowanie danego towaru lub usługi, jego cech jakościowych, użytkowych lub konsumpcyjnych, zalet technicznych, estetycznych lub zdrowotnych, rozwiązań nowoczesnych czy modnych, a także poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Można wobec tego wyróżnić reklamę towaru, usługi, a także reklamę firmy (przedsiębiorstwa). Jak wskazano powyżej, ocena prawna danego wydatku wymaga również uwzględnienia unormowań art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zgodnie z punktem 28 tego przepisu, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Reprezentację należy rozumieć jako występowanie w imieniu podatnika (firmy), wiążące się z okazałością i wytwornością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy. Są to przede wszystkim działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z utrzymywaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów.
Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca prowadzi sprzedaż towarów poprzez efektywny system dystrybucji i rozbudowaną sieć dystrybutorów (hurtowni i składów budowlanych). W celu zintensyfikowania sprzedaży, Spółka organizuje dla tych podmiotów nieodpłatne konferencje dotyczące poszerzania wiedzy na temat towarów oferowanych przez Wnioskodawcę. Podczas takich konferencji przekazywane są m.in. informacje o towarach, ich parametrach technicznych, zasadach obsługi. Ponadto podczas konferencji przedstawiciele Spółki przekazują uczestnikom wytyczne dotyczące prowadzonej polityki handlowej i cenowej.
Wnioskodawca adresuje powyższe konferencje przede wszystkim do właścicieli hurtowni i składów budowlanych. W sali konferencyjnej są uwidocznione plakaty oraz logo Wnioskodawcy. W ramach konferencji rozdawane są również katalogi i materiały informacyjne dotyczące oferowanych towarów. Spółka prezentuje również próbki towarów. Ponadto, w ramach konferencji odbywają się na zlecenie Wnioskodawcy wykłady profesorów o tematyce biznesowej związanej z rynkiem materiałów budowlanych.
Powyższe konferencje z jednej strony mają służyć rozwijaniu i umacnianiu współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a dystrybutorami, a z drugiej strony zintensyfikowaniu sprzedaży towarów (poprzez zaznajomienie dystrybutorów z towarami Spółki, jak i prezentację właściwości oferowanych towarów). Również w tym wypadku, zdaniem Wnioskodawcy na adresatach konferencji spoczywa w dużej mierze odpowiedzialność za przekonanie ostatecznych nabywców do nabycia towarów Wnioskodawcy, jak i za utrzymanie jego towarów w ciągłej ofercie. Wnioskodawca podkreślił, iż w celu zorganizowania konferencji, na których będzie prezentować swoje towary, nie wystarczy zapewnienie samej sali oraz wykładowców.
Konieczne jest poniesienie również innych wydatków, takich jak zapewnienie uczestnikom wyżywienia w trakcie całego pobytu na konferencji, noclegu, jak i przejazdu. W związku z powyższym, Spółka ponosi również wydatki na poczęstunki (kawa, herbata, soki, woda mineralna, słodycze, etc.), które zapewniane są w trakcie organizowanych konferencji. Jak wskazano powyżej, kwalifikacja prawna wydatków na organizację opisanego spotkania wymaga oceny istnienia związku przyczynowego pomiędzy ich poniesieniem a przychodami Wnioskodawcy.
W szczególności należy zbadać, czy zorganizowanie konferencji miało kształtować popyt na usługi Spółki, poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do ich nabywania, czy też służyć budowaniu relacji z kontrahentami i wywołaniu jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu Jednostki. Wskazane koszty mogą mieć zarówno znamiona wydatków na reklamę, jak i na reprezentację w zależności, od całokształtu okoliczności związanych z organizacją konferencji. Jednoznaczne przesądzenie o charakterze tych kosztów wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Tutejszy organ nie jest uprawniony do dokonania takich ustaleń w ramach postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z tego względu, niniejsza interpretacja ogranicza się do wykładni przepisu art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wskazania elementów faktycznych, które są istotne dla kwalifikacji przedmiotowych kosztów. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów uwarunkowane jest wykazaniem jego celowości i związku z przychodem, jak i prawidłowym udokumentowaniem.
Należy zwrócić przy tym uwagę, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych wydatków z przychodami, bo to on wywodzi skutki prawne w postaci zmniejszenia zobowiązania podatkowego. W świetle powyższego, wydatki poniesione przez Spółkę na organizację przedmiotowych konferencji stanowią koszty uzyskania przychodu dla Spółki, jeżeli konferencje te przeprowadzone zostały w celu osiągnięcia przychodów oraz zostały prawidłowo udokumentowane dla celów podatkowych, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o ile nie mają one charakteru wydatków na reprezentację.
Odpowiedź na pytanie nr 3 W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym w ramach prowadzonej działalności Spółka organizuje spotkania z obecnymi, jak i potencjalnymi kontrahentami w siedzibie Spółki. Celem tych spotkań jest prezentacja oferty firmy, przeprowadzenie negocjacji handlowych lub podpisanie kontraktów. Podczas ww. spotkań biznesowych z kontrahentami podawany jest skromny poczęstunek (kawa, herbata, soki, woda mineralna, słodycze), który nie wykracza poza zwykłe przejawy gościnności.
W związku z powyższym, należy stwierdzić, iż wydatki na skromny poczęstunek, zakup takich artykułów jak: kawa, herbata, soki, woda mineralna, słodycze podawany podczas spotkań biznesowych z kontrahentami, jeśli nie noszą znamion wystawności, są zwyczajowo przyjęte to jako wydatki nie wymienione w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mogą stanowić, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów. Reasumując, Spółka może zaliczyć wydatki na poczęstunek podawany podczas spotkań biznesowych z kontrahentami do kosztów uzyskania przychodów.
Odpowiedź na pytanie nr 4 Z zastrzeżenia art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że istnieją wydatki, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą. Katalog tych wydatków zawiera art. 16 ust. 1 ustawy. Art. 16 pkt 28 ww. ustawy, stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholu. Nie oznacza to, że wydatki na zakup takich artykułów w każdej sytuacji nie będą mogły być zaliczone w poczet kosztów uzyskania przychodów.
Wydatki o charakterze gastronomicznym i na artykuły spożywcze tylko wtedy nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodu, gdy będą miały charakter wydatków reprezentacyjnych. W związku z powyższą definicją do kosztów uzyskania przychodów można również zaliczyć wydatki zarówno bezpośrednio wynikające z zatrudnienia jak i pośrednio ponoszone przez pracodawców na rzecz swoich pracowników. W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym w ramach bieżącej działalności Spółka przeprowadza ze swoimi pracownikami spotkania służbowe, podczas których omawiane są istotne kwestie z punktu widzenia prowadzonej działalności przez Spółkę.
Celem spotkań jest dyskusja na tematy służbowe takie jak np. omówienie wyników w poprzednim okresie, przygotowanie planów biznesowych czy budżetów na przyszłość. Spółka ponosi wydatki na artykuły spożywcze (kawa, herbata, mleko, napoje, słodycze) podawane pracownikom podczas ww. spotkań. Wydatki te związane są z prowadzoną przez podatnika działalnością. Ważnym aspektem za organizacją takich spotkań jest element motywacyjny. Mają na celu zintegrowanie pracowników z pracodawcą, co w konsekwencji wpłynie na zwiększenie efektywności pracy. Uczestnicząc w tego rodzaju spotkaniach pracownicy konsolidują się z firmą.
Efektywność pracy wykonywanej przez zmotywowany zespół przedkłada się w konsekwencji na przychody uzyskiwane przez firmę. Odnosząc powyższe do przedstawionego przez Wnioskodawcę stanowiska należy stwierdzić, że wydatki poniesione na poczęstunek pracowników w trakcie spotkań służbowych w siedzibie Spółki, jeśli nie noszą znamion wystawności, są zwyczajowo przyjęte to jako wydatki nie wymienione w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mogą stanowić, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów.
Podsumowując, w oparciu o powyższe przepisy prawa należy stwierdzić, iż wydatki poniesione na poczęstunek pracowników w trakcie spotkań służbowych w siedzibie Spółki można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.