INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 25.07.2012 r. (data wpływu 01.08.2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów skorygowanego podatku VAT - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 1 sierpnia 2012 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów skorygowanego podatku VAT.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Podstawową działalnością Wnioskodawcy jest świadczenie usług turystycznych polegających na organizowaniu imprez turystycznych w krajach należących do Unii Europejskiej oraz „krajach trzecich”. Usługi turystyczne Spółka opodatkowuje zgodnie ze szczególną procedurą, o której mowa w art. 119 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku VAT. Wnioskodawca prowadzi działalność poprzez sieć wynajętych lokali na terenie całej Polski. Lokale, w których prowadzona jest działalność, są przedmiotem umów najmu, w których Spółka występuje jako najemca.
Spółka poniosła duże nakłady finansowe, żeby dostosować lokale do własnych potrzeb i standardów. Adaptacja lokalu polegała w szczególności na trwałej przebudowie zajmowanego lokalu i montażu urządzeń, w taki sposób, by nadać lokalowi wygląd i funkcjonalność zgodnie ze standardami firmy. Inwestycje w obce środki trwałe służyły działalności mieszanej (opodatkowanej i zwolnionej). Spółka odliczyła podatek VAT naliczony od poniesionych wydatków, na podstawie proporcji (100%). Nakłady inwestycyjne, o których mowa we wniosku przekraczały kwotę 15.000 zł.
Inwestycje zostały oddane do użytkowania w lutym 2000 r. W miesiącach listopad 2011 i grudzień 2011 doszło do zamknięcia kilku lokali z dwóch powodów: Ekonomicznych - wyniki biur były niższe od ponoszonych na nie kosztów. Wygaśnięcia umów najmu. Spółka dokonała likwidacji Inwestycji w obcych środkach trwałych, przy czym: Oddała lokal przywracając go, zgodnie z umową najmu, do stanu pierwotnego - usunięto na własny koszt wszelkie ulepszenia dokonane w wynajmowanym lokalu. Jednocześnie nie zmieniło się przeznaczenie poniesionych nakładów.
Przekazała lokal właścicielowi wraz z dokonanym ulepszeniem, bez obowiązku zapłaty Spółce ekwiwalentu za przekazane ulepszenie przez wynajmującego, zgodnie z umową najmu. W obu przypadkach Spółka utraciła władztwo zarówno faktyczne, jak i prawne nad poniesionymi nakładami. Ponadto Spółka wykreśliła składniki majątku z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a tym samym spełniła warunki uznania wyżej opisanych zdarzeń za likwidację środka trwałego. Spółka nie dokonała jednorazowej korekty naliczonego podatku VAT. Spółka przekazując nieodpłatnie na rzecz wynajmującego inwestycję nie naliczyła i nie zapłaciła podatku VAT z tego tytułu.
W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy likwidacja inwestycji w obcym środku trwałym rodzi obowiązek korekty VAT naliczonego od części niezamortyzowanej inwestycji? Czy Spółka przekazując nieodpłatnie na rzecz wynajmującego inwestycję w obcym środku trwałym zobowiązana jest do naliczenia i zapłaty podatku VAT? Jeżeli tak, to czy właściwy okres korekty wynosi 5 lat, i czy skorygowany VAT można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów? Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej są zagadnienia dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych, tj. pytanie nr 3. W części dotyczącej podatku od towarów i usług, wydana została odrębna interpretacja indywidualna.
Zdaniem Wnioskodawcy: Odnosząc się do przedstawionego stanu faktycznego w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych należy zauważyć, że podstawową zasadą w systemie VAT, która ma także zastosowanie w przypadku klasyfikacji podatku od towarów i usług odpowiednio jako przychodu i kosztu podatkowego, jest zasada neutralności. Podatek od towarów i usług nie stanowi ani przychodu, ani kosztu uzyskania przychodu. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 Ustawy o CIT podstawowym warunkiem zaliczenia podatku naliczonego do kosztów uzyskania przychodu jest brak możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
W sytuacji, kiedy Spółka powinna jednak dokonać korekty naliczonego podatku VAT od części niezamortyzowanej inwestycji, będzie miała prawo zaliczyć wartość skorygowanego VAT-u do kosztów uzyskania przychodów. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.
U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
Zatem, aby móc zaliczyć konkretne wydatki do kosztów uzyskania przychodów, niezbędne jest wykazanie związku między ich poniesieniem, a dążeniem do uzyskania przychodów. Do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność poprzez sieć wynajętych lokali na terenie całej Polski.
Lokale, w których prowadzona jest działalność, są przedmiotem umów najmu, w których Spółka występuje jako najemca. Spółka poniosła duże nakłady finansowe, żeby dostosować lokale do własnych potrzeb i standardów. Adaptacja lokalu polegała w szczególności na trwałej przebudowie zajmowanego lokalu i montażu urządzeń, w taki sposób, by nadać lokalowi wygląd i funkcjonalność zgodnie ze standardami firmy. Inwestycje w obce środki trwałe służyły działalności mieszanej (opodatkowanej i zwolnionej). Spółka odliczyła podatek VAT naliczony od poniesionych wydatków, na podstawie proporcji (100%). Nakłady inwestycyjne, o których mowa we wniosku przekraczały kwotę 15.000 zł.
Inwestycje zostały oddane do użytkowania w lutym 2000 r.. W świetle przedstawionego stanu faktycznego, należy zauważyć, że w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych unormowano sytuację podatników podatku od towarów i usług. Zgodnie z tym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, chyba że spełnione są warunki szczególne ustalone w art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a, b, c ustawy.
Z wydanego rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług nr IPPP1/443-680/12-2/MPe, objętego treścią niniejszego wniosku w zakresie pytania nr 1 wynika, że „Wnioskodawca przedmiotowe inwestycje w obcym środku trwałym oddał do użytkowania przed dniem 1 maja 2004 r. (w lutym 2000 r.), nie miał On obowiązku korygowania odliczonego podatku naliczonego.
W związku z powyższym zgodzić się należy z Wnioskodawcą, że likwidacja wskazanych we wniosku inwestycji w obcym środku trwałym nie spowodowała obowiązku korekty podatku VAT.” Biorąc pod uwagę powyższe rozstrzygnięcie w zakresie podatku od towarów i usług, w przypadku potwierdzenia prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy, że w przedmiotowej sprawie likwidacja inwestycji w obcym środku trwałym nie spowoduje obowiązku korekty podatku VAT, w związku z tym nie wystąpi podatek VAT, który Spółka mogłaby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.