INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 29 grudnia 2014 r. (data wpływu 9 stycznia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w związku z wypowiedzeniem umowy najmu niezamortyzowana część inwestycji w obcym środku trwałym, która pozostaje w lokalu i nie zostanie fizycznie zlikwidowana podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 9 stycznia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w związku z wypowiedzeniem umowy najmu niezamortyzowana część inwestycji w obcym środku trwałym, która pozostaje w lokalu i nie zostanie fizycznie zlikwidowana podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością świadczy usługi m.in. związane z projektowaniem i rozwojem technologii informatycznych, doradztwem w zakresie oprogramowania komputerowego oraz rozwojem oprogramowania systemowego i sieciowego.
Swoje usługi Spółka świadczy w wynajmowanym lokalu od początku działalności tj. od 2006 r. W lokalu tym przed rozpoczęciem użytkowania Spółka poniosła wydatki na jego adaptację, które podlegają amortyzacji jako inwestycja w obce środki trwałe. Ze względu na rozwój firmy i tym samym konieczność zatrudnienia nowych pracowników Spółka zmieniła lokal i wynajęła nowy o większej powierzchni od 17.11.2014 r. Spółka zatem rozwiązała umowę zawartą na czas nieokreślony z obecną firmą wynajmującą lokal, w którym będzie urzędować do końca roku 2014 r. Środki trwałe, które nie są ruchome zostaną w starym lokalu i nie będą zamortyzowane do końca.
Spółka dokona likwidacji tych środków trwałych poprzez wykreślenie z ewidencji środków trwałych jednakże nie dokona ich fizycznej likwidacji z uwagi na znaczne koszty demontażu nakładów (w niektórych przypadkach braku możliwości demontażu bez dokonania zniszczeń), ich przechowywania oraz braku możliwości ich wykorzystania w przyszłości (w innym lokalu) działania te byłyby nieopłacalne ekonomicznie co wiązałoby się z nieuzasadnionymi wydatkami.
Mając na uwadze przedstawione zdarzenie, Spółka wyraźnie chce wskazać, że zakończenie umowy najmu, nie wiąże się ze zmianą rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, a zatem środki trwałe nie utracą przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy w związku z wypowiedzeniem umowy najmu niezamortyzowana część inwestycji w obcym środku trwałym, która pozostaje w lokalu i nie zostanie fizycznie zlikwidowana podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów?
Zdaniem Wnioskodawcy, strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, niespełniająca przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm.), może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli jej powstanie wynika z działań podjętych dla realizacji celu określonego w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Wedle brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, decydującym kryterium przy kwalifikacji prawnej danego kosztu, jako kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu przepisu, pozostaje kryterium celu poniesienia kosztu.
Nadto niezbędne jest istnienie bezpośredniego lub pośredniego związku pomiędzy kosztem a realizacją wymienionych w tym przepisie celów. Rozwiązanie umowy najmu, w ramach której czynione były inwestycje w obcym środku trwałym zmierza do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej i gospodarczej Spółki. Przeniesienie działalności gospodarczej do wynajętego lokalu o większej powierzchni niż lokal do tej pory wynajmowany, umożliwi prawidłowe i racjonalne prowadzenie działalności przez Spółkę. W takim przypadku, rozwiązanie umowy najmu, mimo że nie zostały w pełni zamortyzowane inwestycje poczynione w objętym tą umową lokalu, należy uznać za ekonomicznie uzasadnione.
Spółka będzie zmuszona zwrócić właścicielowi lokal i jednocześnie dokona wykreślenia środka trwałego z ewidencji, a zatem dokona jego likwidacji. Spółka stoi na stanowisku, że w związku z tym niezamortyzowana część inwestycji może zostać ujęta w kosztach podatkowych jako poniesiona przez Spółkę strata. Ocena taka wynika z faktu, że skoro przyczyną straty powstałej w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego nie jest zmiana rodzaju działalności Spółki, lecz przeniesienie tej działalności do większego lokalu, to przyczyna ta jest inna niż wskazana w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Przepis art. 16 cytowanej ustawy zawiera bowiem zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, a wśród tych wydatków ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych przyczyn aniżeli wymieniona w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy. Tym samym, należy przyjąć, że straty te podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.
Tym samym, Spółka stoi na stanowisku, że niezamortyzowana część inwestycji w obcym środku trwałym może zostać ujęta w kosztach uzyskania przychodów na zasadach ogólnych na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 czerwca 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1925/09. Co więcej, taką ocenę wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w swojej Uchwale Siedmiu Sędziów z dnia 25 czerwca 2012 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II FPS 2/12, zgodnie z którą zawieranie i wykonywanie umów najmu lokalu na czas krótszy od okresu amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym stanowi wykonywanie przez podatnika działalności gospodarczej, a więc jest działaniem w celu osiągnięcia przychodu.
Strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku trwałym, powstała w wyniku działań podatnika w celu osiągnięcia przychodu, może być uwzględniona w kosztach uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.
Jednocześnie tutejszy organ informuje, że w Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn. zm. został opublikowany jednolity tekst ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.