Pytania
1 Wynagrodzenie P. przewidziane w pkt 4.1 (dotyczącego świadczenie o którym mowa w pkt 2.3 i 3.6 Porozumienia), podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ad.
Pytania
2 Wynagrodzenie T. przewidziane w pkt 5.1 (dotyczącego świadczenia, o których mowa w pkt 3.1-3.3 Porozumienia), podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. P. przysługuje prawo do pomniejszenia podatku należnego VAT o podatek naliczony VAT wykazany na otrzymanej od T. fakturze VAT dotyczącej wynagrodzenia przewidzianego w pkt 5.1 i świadczeń, o których mowa w pkt 3.1-3.3 Porozumienia. Punkt 2 Porozumienia dotyczy całościowego rozwiązania przez Strony ewentualnych problemów prawnych związanych z ich sporami w zakresie Stawek MTR, które mogłyby powstać na wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego Decyzji Tymczasowej lub Decyzji Permanentnej.
Spory w tym zakresie prowadzone są lub mogą być prowadzone przy wykorzystaniu różnych instrumentów prawnych i mogą doprowadzić do trudnych do przewidzenia konsekwencji prawnych. Dlatego Strony postanowiły wyeliminować ewentualne wątpliwości i spory w tym zakresie poprzez zawarcie Porozumienia.
W związku z tym istotą postanowień pkt 2 Porozumienia jest zobowiązanie P. do niewystępowania (niedochodzenia) wobec T. z jakimikolwiek roszczeniami, które ewentualnie mogłyby powstać na skutek uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wyeliminowania z obrotu w inny sposób Decyzji Tymczasowej, Decyzji Permanentnej, Decyzji MTR 2007, Decyzji MIR 2008 i Decyzji MTR 2009, tj. decyzji dotyczących kwestii stosowanych między nimi Stawek MTR. P. za zobowiązanie do niewystępowania (niedochodzenia) wobec T. z jakimikolwiek roszczeniami otrzymuje w zamian wynagrodzenie w uzgodnionej (wynegocjowanej) wysokości, które zostało ujęte w wynagrodzeniu wskazanym w punkcie 4.1 Porozumienia.
Oceniając ten stan faktyczny z punku widzenia przepisów o VAT należy wskazać, że opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług - dalej jako „uVAT”) - pomijamy w tym miejscu inne czynności wymienione w art. 5 ust. 1 jako oczywiście nie mające zastosowania w sprawie.
Ze względu na art. 7 uVAT odpłatnego zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności nie można z całą pewnością traktować jako dostawy towarów, ponieważ czynność taka w ogóle nie dotyczy towarów, ani tym bardziej nie skutkuje przeniesieniem prawa do dysponowania takimi towarami (w tym jak właściciel). Zatem do transakcji tej na pewno nie ma zastosowania art. 7 uVAT. Wobec tego należy ocenić, czy transakcja taka stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u VAT? W ocenie Wnioskodawcy, odpowiedź na to pytanie jest pozytywna.
Zgodnie bowiem z art. 8 u VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, u VAT rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Jak wskazano, transakcja nie jest dostawą towarów w rozumieniu art. 7 uVAT. Jednocześnie jest świadczeniem na rzecz innej osoby - w tym wypadku wykonywanym na rzecz osoby prawnej (tj. T. ). Umówionym i wykonywanym przez P. na rzecz T. świadczeniem jest zobowiązanie do niewystępowania (niedochodzenia) wobec T. z jakimikolwiek roszczeniami.
Zobowiązanie tego rodzaju powoduje określoną zmianę w sytuacji prawnej każdej ze Stron, tzn. ich wzajemnych relacji prawnych i finansowych. Z cywilnoprawnego i faktycznego punktu widzenia świadczeniem jest każde zachowanie polegające na działaniu, zaniechaniu działania lub znoszeniu (tolerowaniu) określonej sytuacji lub stanu rzeczy. W sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem polegającym na zaniechaniu działania - zaniechaniem działania jest zobowiązanie do niewystępowania (niedochodzenia) z jakimikolwiek roszczeniami.
Tak rozumiane świadczenie wykonywane jest w uzgodnieniu z i w interesie drugiej strony, jako potencjalnego dłużnika roszczenia, które jest przedmiotem zobowiązania do powstrzymania się od dokonania czynności. Jest to więc świadczenie wykonywane na rzecz drugiej strony, co wypełnia wskazaną przesłankę uznania za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 uVAT. Zgodnie z pkt 2 tej regulacji, świadczeniem stanowiącym usługę w rozumieniu uVAT może być w szczególności zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;.
Cytowany przepis jest wynikiem przyjęcia do polskiej ustawy o podatku od towarów i usług konstrukcji wyrażonej w art. 24-29 Dyrektywy Rady nr 112/2006/WE. Zgodnie z tymi przepisami świadczeniem jest każde zachowanie się podmiotu w wykonaniu stosunku zobowiązaniowego, które niekoniecznie polega na fizycznym wykonaniu jakiejkolwiek czynności lub aktywnego podjęcia określonego działania Dyrektywa obejmuje definicją świadczenia usług również zobowiązanie się do zaniechania podejmowania czynności, bądź tolerowanie lub znoszenie określonych stanów.
Na uwagę zasługuje to, iż w polskiej ustawie o podatku VAT ustawodawca posługuje się pojęciami „powstrzymywania się od dokonania czynności” oraz „tolerowania czynności lub sytuacji”, które w zakresie użytego pojęcia „powstrzymywania się” nie korespondują w pełni z zapisem Dyrektywy. Tym niemniej powyższe nie ma większego znaczenia z uwagi na konieczność wykładni przepisów uVAT zgodnie z Dyrektywą. Z powyższego wynika, że pojęcie świadczenia - składającego się na istotę usługi - należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem wynikającym z treści art. 353 § 2 Kodeksu cywilnego.
Z cywilnoprawnego punktu widzenia, świadczeniem jest każde zachowanie się na rzecz innej osoby polegające na działaniu, zaniechaniu działania lub znoszeniu (tolerowaniu) określonej sytuacji lub stanu rzeczy. Na świadczenie mogą się też jednocześnie składać zachowania związane z działaniem jak i zaniechaniem. Zobowiązanie się do takiego świadczenia powoduje bowiem określoną zmianę w sytuacji prawnej każdej ze Stron, tzn. ich wzajemnych relacji prawnych i finansowych.
Zob. także wyrok WSA z dnia 3 grudnia 2009 r. (III SA/Wa 1371/09, LEX nr 550205): „Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz także zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji”. Jednocześnie, zgodnie ze stanowiskiem ETS, aby mówić o „świadczeniu usług” konieczne jest spełnienie poniższych warunków: konieczność istnienia stosunku prawnego obejmującego co najmniej dwa podmioty w tym usługodawcę i konsumenta świadczenia (C-215/94 Jürgen Mohr v. Finanzamt Bad Segeberg oraz C-384/95 Landboden Agrardienste Gmbh & Co.
KG v. Finanzamt Calau), bezpośredni związek między świadczeniem a wynagrodzeniem oraz ekwiwalentność świadczenia i wynagrodzenia (C-222/81 BAZ Bausystem AG v. Finanzamt München für Koerperschaften). W powyższym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 23 lutego 2010r. (sygn. IPPP3/443-1104/09-2/MPe) za jeżeli zaniechanie pewnych czynności za wynagrodzeniem przynosiłoby wymierną korzyść konkretnemu podmiotowi, to wówczas powinno być ono na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług uznane za usługę.
WSA w Warszawie zauważył również, że „aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę” (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1835/08).
W tym kontekście należy również wskazać na stanowisko Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Warszawa Śródmieście, zgodnie z którym: „mimo, że podatek ten płacą wszystkie osoby zaangażowane w kolejne stadia transakcji gospodarczych, faktyczny i ostateczny ciężar podatku spoczywa jedynie na ostatecznym konsumencie. W świetle powyższych założeń, opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów i usług.
W związku z powyższym, zaniechanie lub tolerowanie czynności lub stanów podlega opodatkowaniu podatkiem wówczas, gdy wykonane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi. Zobowiązanie się do powstrzymania się od dokonania czynności, lub tolerowania czynności, lub sytuacji podlega opodatkowaniu, gdy tego rodzaju zaniechania lub znoszenia stanów przez podatnika powodują uzyskanie bezpośredniej korzyści dla płacącego.
W przypadku, gdy podmiot płacący uzyskuje korzyści z pewnego rodzaju sytuacji zobowiązanie takie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako świadczenie usługi” (Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Warszawa Śródmieście, postanowienie z dnia 8 lutego 2007 r., sygnatura 1435/PP1/443-158/06/ŁK/AT). Opisana usługa jest wykonywana odpłatnie, tzn. za wynagrodzeniem przewidzianym w pkt 4.1 Porozumienia. Co więcej wynagrodzenie to jest w oczywisty sposób związane ze świadczeniem drugiej strony.
Oba podmioty są podatnikami podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 u VAT, tzn. wykonujące działalność gospodarczą, a omawiane świadczenia (usługi) są przejawem tej działalności i wykonywane są w ścisłym związku z tą działalnością. Konkretnie dotyczą one działalności telekomunikacyjnej. Należy również podkreślić, że zobowiązanie do niewystępowanie (niedochodzenie) z jakimikolwiek roszczeniami w zamian za wynagrodzenie dotyczy obszaru Stawek MTR, tzn. stawek wynagrodzeń za podlegające opodatkowaniu usługi telekomunikacyjne.
Zgodnie z art. 28b ust. 1 u VAT przedmiotowe usługi należy uznać za wykonywane na terytorium kraju, ponieważ obie strony transakcji mają siedzibę na terytorium kraju i usługi dotyczą ich działalności na terenie kraju (jak wskazano w opisie stanu faktycznego żadna ze stron nie prowadzi działalności poza terytorium kraju). Powyższa analiza potwierdza stanowisko Wnioskodawcy, iż odpłatne zobowiązanie do niewystępowanie (niedochodzenie) z jakimikolwiek roszczeniami podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z tym P. winien wystawić fakturę VAT obejmująca kwotę tych wynagrodzeń powiększoną o podatek od towarów i usług.
Z tego samego powodu T. będącej nabywcą takich usług, przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze VAT wystawionej przez świadczącego taką usługę (art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 uVAT). Należy podkreślić, że nabycie tego typu usług, tzn. uzyskanie zobowiązania do niewystępowanie (niedochodzenie) z jakimikolwiek roszczeniami, ma na celu uregulowanie sporów prawnych między Stronami. Spory te dotyczą ich działalności gospodarczej (usług telekomunikacyjnych). Zakończenie przedmiotowych sporów za zapłatą uzgodnionego wynagrodzenia ma również skutek na przyszłość polegający na tym, że Strony eliminują ewentualne ryzyko prawne wystąpienia w tym zakresie roszczeń.
Tym samym nabycie przedmiotowych usług służy zwiększeniu bezpieczeństwa prawnego (a przez to finansowego) Stron w prowadzonej działalności telekomunikacyjnej. Należy je zatem ściśle wiązać z prowadzoną działalnością gospodarczą, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Wobec tego w ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że przedmiotowe usługi (zobowiązanie do niewystępowanie (niedochodzenie) z jakimikolwiek roszczeniami) jest nabywane, służy i jest wykorzystywane do wykonywania przez Strony czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
Z tego względu Wnioskodawcy, jako nabywcy takich usług, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego VAT o kwotę podatku naliczonego VAT od przedmiotowych usług. Wynagrodzenie należne P. , o którym mowa w pkt 4.1 Porozumienia, a także wynagrodzenie należne o którym mowa w pkt 5.1 Porozumienia dotyczy również kompleksowego rozwiązania przez Strony problemów finansowania usługi powszechnej zgodnie z przepisami prawa telekomunikacyjnego poprzez Dopłatę do USO. Problemy te wynikają z istniejącej niepewności odnośnie do ustalenia kwoty należnej T. Dopłaty do USO oraz udziału P. w tej dopłacie.
W celu rozwiązania tych problemów Strony zobowiązują się do podjęcia określonych działań oraz do zaniechania korzystania z możliwych środków prawnych i innych negatywnie wpływających na sytuację drugiej strony w tych postępowaniach, tak aby w efekcie uzyskać możliwie szybkie rozstrzygnięcie przez Prezesa UKE (w formie decyzji administracyjnych) kwestii określenia kwoty Dopłaty do USO i udziału P. w tej Dopłacie. Określenie takie ma bardzo istotne znaczenie biznesowe dla obu stron, usuwając istotną niepewność w prowadzonej działalności. Stąd też ich współdziałanie i podjęte zobowiązania realizują ich interes i z porozumienia w tym zakresie strony odnoszą wymierne korzyści ekonomiczne.
Z tego powodu jest uzasadnione i konieczne ustalenie wynagrodzenia każdej ze stron, która podejmuje i wykonuje wobec drugiej strony korzystne dla tej drugiej strony zobowiązanie. Konkretnie, T. rezygnuje obecnie z występowania na prawach strony i zobowiązuje się nie występować na takich prawach w przyszłości, jak również nie podejmować działań na rzecz występowania na takich prawach przez inne podmioty (np. uprawnione organizacje społeczne, w szczególności organizacje których T. jest lub może być członkiem).
Tym samym T. rezygnuje z możliwości kwestionowania decyzji Prezesa UKE dotyczących udziału P. w finansowaniu Dopłaty do USO i związanego z tym przedłużania postępowania oraz ewentualnej, niekorzystnej dla P. , zmiany wysokości tego udziału. W zamian za tę rezygnację i zobowiązanie P. uiszcza na rzecz T. uzgodnione wynagrodzenie.
Z kolei P. zobowiązuje się w Porozumieniu do: zaprzestania wszelkich dotychczas podejmowanych działań w postępowaniach dotyczących Dopłaty do USO, niepodejmowania w przyszłości działań w celu uzyskania statusu strony w postępowaniach dotyczących przyznania T. Dopłaty do USO, jak również nie podejmować działań na rzecz występowania na takich prawach przez inne podmioty (np. uprawnione organizacje społeczne, w szczególności organizacje których P. jest lub może być członkiem), niezaskarżania i niekwestionowania przez Polkolmtel bezpośrednio albo przez organizacje społeczne decyzji ustalających P. jako przedsiębiorcę obowiązanego do pokrycia Dopłaty do USO i określających wysokość udziału P. w Dopłacie do USO, niekwestionowania przed Trybunałem Konstytucyjnym przepisów Pt w części określającej zasady ustalenia przyznania Dopłaty do USD.
W zamian za te rezygnacje i zobowiązania T. uiszcza na rzecz P. uzgodnione wynagrodzenie. Oceniając ten stan faktyczny z punku widzenia przepisów o VAT należy wskazać, że opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 uVAT) - pomijamy w tym miejscu inne czynności wymienione w art. 5 ust. 1 jako oczywiście nie mające zastosowania w sprawie.
Ze względu na art. 7 uVAT rezygnacji z możliwości występowania w postępowaniu administracyjnym nie można z całą pewnością traktować jako dostawy towarów, ponieważ czynność taka w ogóle nie dotyczy towarów, ani tym bardziej nie skutkuje przeniesieniem prawa do dysponowania takimi towarami (w tym jak właściciel) - czynności te dotyczą zaniechania udziału i realizacji praw stron w postępowaniach administracyjnych. Zatem do transakcji tej na pewno nie ma zastosowania art. 7 uVAT. Wobec tego należy ocenić, czy transakcja taka stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1?. W ocenie Wnioskodawcy, odpowiedź na to pytanie jest pozytywna.
Zgodnie bowiem z art. 8 przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u VAT rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Jak wskazano, transakcja nie jest dostawą towarów w rozumieniu art. 7 uVAT, Jednocześnie jest świadczeniem na rzecz innej osoby - w tym wypadku wykonywanym na rzecz osoby prawnej (odpowiednio T. lub P. ). Umówionym i wykonywanym przez każdą ze Stron na rzecz Strony drugiej świadczeniem jest rezygnacja z występowania jako strona w ogólności albo - tam gdzie stroną jest ona z mocy prawa - rezygnacja z przysługujących działań prawnych wywołujących potencjalnie niekorzystne skutki dla drugiej strony - czy to polegające na zmianie kwoty Dopłaty do USO lub udziału w tej dopłacie, bądź polegające na przedłużeniu postępowania.
Należy podkreślić, że umowna rezygnacja z praw strony postępowania administracyjnego nie wywiera bezpośrednich skutków w tym postępowaniu administracyjnym, tzn. prawa te nadal przysługują. Faktycznie zatem podjęte zobowiązania oznaczają zaniechanie realizacji uprawnień strony. Z cywilnoprawnego i faktycznego punktu widzenia świadczeniem jest każde zachowanie polegające na działaniu, zaniechaniu działania lub znoszeniu (tolerowaniu) określonej sytuacji lub stanu rzeczy. Jak wskazano w sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem polegającym na zaniechaniu - niewykonywaniu możliwych do realizacji i przysługujących podatnikowi praw w postępowaniu administracyjnym.
Tak rozumiane świadczenie wykonywane jest w uzgodnieniu z i w interesie drugiej strony, jako zainteresowanej wynikiem i terminem zakończenia postępowania dotyczącego Dopłaty do USO. Jest to więc świadczenie wykonywane na rzecz drugiej strony, co wypełnia wskazaną przesłankę uznania za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 u VAT. W tym zakresie można powołać cytowane wcześniej orzeczenia sądowe i pisma interpretacyjne organów podatkowych dotyczące art. 8 ust. 1 pkt 2 uVAT. Taka usługa jest wykonywana odpłatnie, tzn. za część wynagrodzeniem przewidzianym odpowiednio w pkt 4.1 (usługa P. ) oraz wynagrodzenie przewidziane w pkt 5.1 (usługa T. ) Porozumienia.
Co więcej wynagrodzenie to jest w oczywisty sposób związane ze świadczeniem drugiej strony. Oba podmioty są podatnikami podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 u VAT, tzn. wykonujące działalność gospodarczą, a omawiane świadczenia (usługi) są przejawem tej działalności i wykonywane są w ścisłym związku z tą działalnością. Konkretnie dotyczą one funkcjonalnie rozliczeń w związku z podlegającymi opodatkowaniu usługami telekomunikacyjnymi składającymi się na tzw. usługę powszechną (w rozumieniu Pt), kosztami ich wykonywania i wydatkami na inwestycje służące tym usługom.
Zgodnie z art. 28b ust. 1 u VAT przedmiotowe usługi należy uznać za wykonywane na terytorium kraju, ponieważ obie strony transakcji mają siedzibę na terytorium kraju i usługi dotyczą ich działalności na terenie kraju (jak wskazano w opisie stanu faktycznego żadna ze stron nie prowadzi działalności poza terytorium kraju). Powyższa analiza potwierdza stanowisko Wnioskodawcy, iż odpłatne zobowiązanie się polegające na niewykonywaniu praw strony w ogóle lub co do pewnych czynności (zaskarżenia decyzji administracyjnych) oraz dotyczące ich wynagrodzenia (o których mowa w pkt 4.1 oraz pkt 5.1 Porozumienia) podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W związku z tym każda ze stron winna wystawić fakturę VAT obejmującą kwotę tych wynagrodzeń powiększoną o podatek od towarów i usług. Z tego samego powodu każdej ze stron będącej nabywcą takich usług tzn.: T. jako uzyskującej odpłatnie niewykonywanie przez P. praw strony w postępowaniach administracyjnych, P. jako uzyskującemu odpłatnie niewykonywanie przez T. praw strony w postępowaniach administracyjnych, przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze VAT wystawionej przez świadczącego taką usługę (art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u VAT).
Należy podkreślić, że nabycie tego typu usług, tzn. uzyskanie zaniechania korzystania z przysługujących uprawnień proceduralnych w postępowaniach administracyjnych, ma na celu jak najszybsze uregulowanie sytuacji prawnej i finansowej beneficjenta takiej usługi (w zakresie Dopłaty do USO), a tym samym eliminację ryzyk prawnych i finansowych wynikających z niepewności w tym zakresie. Ryzyka te, ze względu na wysokie szacowane kwoty Dopłat do USO, w znaczący sposób wpływają na możliwość efektywnego planowania działalności telekomunikacyjnej - inwestycji, nowych usług, czy zmian oferty.
Tym samym nabycie przedmiotowych usług służy zwiększeniu bezpieczeństwa finansowego Stron w wprowadzonej działalności telekomunikacyjnej. Należy je zatem ściśle wiązać z prowadzoną działalnością gospodarczą, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Wobec tego w ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że przedmiotowe usługi (zaniechanie wykonywania uprawnień proceduralnych w postępowaniach administracyjnych) jest nabywane‚ służy i jest wykorzystywane do wykonywania przez Strony czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Z tego względu Wnioskodawcy, jako nabywcy takich usług, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego VAT o kwotę podatku naliczonego VAT od przedmiotowych usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Zaznacza się, że w dniu 26.08.2011 ogłoszony został tekst jednolity ustawy o VAT – Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji w przedstawionym zdarzeniu przyszłym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.