INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 28 października 2013 r. (data wpływu 7 listopada 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia dla dostawy gruntu niezabudowanego, dla którego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu otrzymał podmiot podnajmujący – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 7 listopada 2013 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia dla dostawy gruntu niezabudowanego, dla którego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu otrzymał podmiot podnajmujący. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Pani będąca właścicielką niezabudowanych działek gruntu oznaczonych nr 60/8 i 60/39, Żniwnej i, zobowiązała się poprzez zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia 14 października 2013 r. do przeniesienia prawa własności ww. nieruchomości Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą.
Nieruchomości te zostały nabyte w styczniu 1996 r. od Przedsiębiorstwa jako zorganizowana część przedsiębiorstwa na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Pani prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu maszynami dla przemysłu włókienniczego. Z dniem 1 stycznia 2007 r. nieruchomości zostały wyprowadzone z działalności gospodarczej dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Działki 60/8 i 60/39 były przez pewien okres przedmiotem wynajmu. Pani w zakresie ww. prowadzonej działalność gospodarczą jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).
Zgodnie z zaświadczeniem Prezydenta Miasta z dnia 16 września 2013 r., dla ww. działek położonych, nie ma obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku działki nr 60/8 jeden z podnajemców uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż działki nr 60/8 będzie korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz.U.2011 r., 177.1054 z późn. zm.)? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z definicją terenu budowlanego zawartą w art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t.
Dz.U.2011.177.1054) terenem budowlanym są grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W świetle wyżej przytoczonych informacji bezspornym jest fakt braku istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę nr 60/8. Rozpatrując natomiast uzyskanie przez podnajemcę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wnioskodawca stoi na stanowisku, że z charakteru działki nr 60/8 jako terenem budowlanym mielibyśmy do czynienia w przypadku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez właściciela gruntu lub też w przypadku przeniesienia na niego tej decyzji zgodnie z art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.
U. z 2012, poz. 647 z późn. zm.) W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak wynika z art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do art. 146a pkt 1 ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie z podatku. Mocą ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U z 2013 r. poz. 35) z dniem 1 kwietnia 2013 r. art. 43 ust. 1 pkt 9 stanowi, że zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Z kolei definicja terenu budowlanego zawarta w art. 2 pkt 33, stanowi, że przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę są zwolnione od podatku VAT. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.
U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o planowaniu”, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu.
W sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, oznacza to, że dany teren nie jest terenem budowlanym w rozumieniu obecnie obowiązujących przepisów ustawy. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka zamierza nabyć grunt niezabudowany, który był przez pewien okres przedmiotem wynajmu. Dla przedmiotowej działki nr 60/8, będącej przedmiotem zapytania nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast na wniosek jednego z podnajemców wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Organ podatkowy nie podziela argumentacji Spółki przedstawionej w uzasadnieniu własnego stanowiska w sprawie, zgodnie z którą Wnioskodawca upatruje możliwości zastosowania zwolnienia dla dostawy gruntu niezabudowanego, dla której została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym, że wystąpił o nią podnajemca – a nie właściciel. Takie stwierdzenie jest pozbawione podstaw prawnych, gdyż regulacje ustawy o VAT w żaden sposób nie uzależniają zastosowania zwolnienia od podmiotu, który wystąpił o wydanie ww. decyzji.
Poza tym intencją ustawodawcy było wymienienie w art. 2 pkt 33 dokumentów, w których należy poszukiwać kwalifikacji gruntu niezabudowanego dla potrzeb opodatkowania jego dostawy podatkiem od towarów i usług. Wychodząc z zasady racjonalnego ustawodawcy, gdyby zamiarem ustawodawcy podatkowego było rozróżnienie sugerowane przez Spółkę, ująłby je wprost w ustawie, wskazując na adresata omawianej decyzji. Natomiast, ponieważ aktualne regulacje nie przewidują takiego kryterium przy ocenie stanu faktycznego, takie wnioskowanie byłoby wnioskowaniem contra legem oraz prowadziłoby do nieuprawnionego stosowania zwolnienia od podatku.
Analiza art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy, pozwala stwierdzić, że nie jest istotnym podmiot występujący o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz fakt wydania takiej decyzji dla określonego gruntu. Sam fakt, umieszczenia w ustawie z dniem 1 kwietnia 2013 r. - art. 2 pkt 33 legalnej definicji terenów budowlanych świadczy o woli wyraźnego, ustawowego doprecyzowania przez prawodawcę aktów, które określają o przeznaczeniu danego terenu niezabudowanego i odsyła w tym celu do regulacji pozapodatkowych.
Jednym z nich jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, którą zgodnie z treścią art. 63 ustawy o planowaniu, można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Ustawodawca podatkowy powiązał skutki w podatku VAT z kryterium przeznaczenia terenu niezabudowanego, znajdujące odzwierciedlenie w opisywanych okolicznościach w ww. decyzji, a nie, jak podnosi to Spółka, z podmiotem występującym o uzyskanie takiej decyzji.
Podążając za tokiem rozumowania Wnioskodawcy można dojść do trudnych do zaakceptowania rezultatów wykładni art. 2 pkt 33 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Otóż, gdyby dla danej nieruchomości gruntowej niezabudowanej, wydana byłaby decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednak jej adresatem nie byłby sam właściciel, lecz np. inwestor, co w opinii Spółki, uprawniałoby do zastosowania zwolnienia od podatku, oznaczałoby to że sprzedaż gruntu w istocie przeznaczonego pod zabudowę, spełniającego definicję terenu budowlanego - byłaby objęta zwolnieniem.
Powyższe wnioskowanie stoi w jawnej sprzeczności zarówno z wykładnią językową jak i celowościową omawianych norm prawnych, i z punktu widzenia obecnych przepisów jest niedopuszczalna. W świetle opisu sprawy oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego stwierdzić należy, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości niezabudowanej objętej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT według podstawowej stawki podatku VAT w wysokości 23%.
Grunt ten spełnia definicję terenu budowlanego opisaną w art. 2 pkt 33 ustawy, tym samym dostawa tej nieruchomości nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.