INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 26 kwietnia 2012 r. (data wpływu 30 kwietnia 2012 r.) uzupełnione pismem z dnia 13 czerwca 2012r. (data wpływu 14 czerwca 2012r.) na wezwanie Organu z dnia 06 czerwca 2012r.
(data doręczenia 11 czerwca 2012r.) na o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku przy sprzedaży nieruchomości niezabudowanej i nie przeznaczonej pod zabudowę – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 kwietnia 2012 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku przy sprzedaży nieruchomości niezabudowanej i nie przeznaczonej pod zabudowę. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.
Bank stał się - w wyniku zamiany wierzytelności na składniki majątku dłużnika - właścicielem nieruchomości gruntowej. Nieruchomość ta - zgodnie z treścią wypisu z rejestru gruntów obejmuje: łąki, grunty zakrzewione, pastwiska, rowy i rolę. Zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującego 90% powierzchni posiadanej przez Bank nieruchomości, nieruchomość ta jest terenem eksploatacji kruszywa naturalnego na terenie którego występuje obszar stanowiska archeologicznego. Dla pozostałej powierzchni działki, tj. 10% brak jest aktualnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W akcie notarialnym sporządzonym w dniu 17.04.2012 r. obejmującym nabycie przez Bank wyżej wskazanej nieruchomości, we wskazanym celu, przedmiot umowy został opodatkowany podatkiem VAT. Natomiast w fakturze, dokumentującej przejęcie przez Bank tej nieruchomości, uwidoczniono, że transakcja ta zwolniona jest z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku VAT. Nabywca, czyli Bank uznał za prawidłowe zapisy faktury, tj. że transakcja nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 2 Prawa bankowego Bank jest obowiązany w zakreślonym ustawowo terminie do sprzedaży przejętej nieruchomości za częściowe zwolnienia z długu bankowego.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż przez Bank nieruchomości gruntowej niezabudowanej i nie przeznaczonej pod zabudowę, uprzednio przejętej przez Bank na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 Prawa bankowego w celu zwolnienia przedsiębiorcy – dłużnika Banku – z części długu bankowego, korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług? W ocenie podatnika przyszła sprzedaż przez Bank tej nieruchomości, (przy założeniu, że ta nieruchomość nie zmieni dotychczasowego przeznaczenia i będzie zakwalifikowana tak jak dotychczas), będzie korzystała ze zwolnienia na mocy postanowień art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie zaznacza się, że w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, z zastrzeżeniem art. 146f. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział stawki preferencyjne oraz zwolnienie od podatku.
Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy o podatku od towarów i usług. Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwolniona od podatku jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Powyższe oznacza, iż generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę.
Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT. Celem określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy odwołać się do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Dla prawidłowego określenia przeznaczenia terenów istotne znaczenie odgrywa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ww. ustawy.
Stosownie do treści art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (…) (art. 4 ust. 2 cyt. ustawy). Na podstawie art. 3 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do jej zadań własnych.
W świetle art. 9 ust. 1 ww. ustawy polityka przestrzenna gminy wyrażona jest w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, jednakże jego postanowienia są wiążące dla Rady Gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu (art. 9 ust. 4 i ust. 5 cyt. ustawy). Natomiast, ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem (potwierdzeniem) stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m. in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznie w niej zawartych.
Z powyższych przepisów wynika, że o przeznaczeniu danego terenu winien rozstrzygać zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, o klasyfikacji danego terenu decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Z przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca zamierza sprzedać nieruchomość niezabudowaną i nie przeznaczoną pod zabudowę, która zgodnie z treścią wypisu z rejestru gruntów obejmuje: łąki, grunty zakrzewione, pastwiska, rowy i rolę.
Zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującego 90% powierzchni przedmiotowej nieruchomości, nieruchomość ta jest terenem eksploatacji kruszywa naturalnego na terenie którego występuje obszar stanowiska archeologicznego. Dla pozostałej powierzchni działki, tj. 10% brak jest aktualnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla nieruchomości nie została wydana decyzja o zabudowie.
Z opisu sprawy wynika jednoznacznie, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi grunt niezabudowany, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obejmującego 90% powierzchni tego gruntu, jest terenem eksploatacji kruszywa naturalnego na terenie którego występuje obszar stanowiska archeologicznego, pozostałe 10% zgodnie z ewidencją gruntów obejmuje, łąki, grunty zakrzewione, pastwiska, rowy i rolę. Ponadto przedmiotowa nieruchomość jest terenem nie przeznaczonym pod zabudowę. Zatem przedmiotem planowanej sprzedaży będzie grunt inny niż teren budowlany bądź przeznaczony pod zabudowę.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Tut. Organ informuje ponadto, iż stosownie do przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy zatem zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie przedstawionego zdarzenia przyszłego.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego zdarzenia przyszłego, w szczególności zmiany przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego, udzielona interpretacja traci swą aktualność. Jednocześnie tut. Organ informuje, iż w Dzienniku Ustaw z dnia 12.06.2012, poz. 647 ogłoszony został tekst jednolity ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od jego ogłoszenia.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.