INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pani stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 6 kwietnia 2014 r. (data wpływu 9 kwietnia 2014 r.) - uzupełnionym w dniu 9 czerwca 2014 r. pismem z dnia 7 czerwca 2014 r. (data wpływu 10 czerwca 2014 r.) na wezwanie Organu z dnia 28 maja 2014 r. (doręczone 3 czerwca 2014 r.) - o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 9 kwietnia 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości. Wniosek uzupełniony został w dniu 9 czerwca 2014 r. pismem z dnia 7 czerwca 2014 r. (data wpływu 10 czerwca 2014 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 28 maja 2014 r. (doręczone 3 czerwca 2014 r.). We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.
Pani Marianna Z. – żona, Pani Małgorzata K. – córka, Pan Ireneusz Z.i – syn, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 lipca 2001 r., nabyli prawo do spadku po Kazimierzu Z. Jedną ze składowych spadku jest nieruchomość o pow. 12319000 m². Wszystkie opłaty skarbowe zostały dokonane (zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 lipca 2006 r.). Na mocy uzyskanych warunków zabudowy z Urzędu Gminy ww. osoby rozpoczęły procedurę podziału geodezyjnego wymienionej wyżej nieruchomości. Po wykonaniu podziału na działki (10 działek 800 m²) zamierzają je sprzedać. W uzupełnieniu do wniosku Wnioskująca wskazała, że dla sprzedawanych działek nie istnieje plan zagospodarowania przestrzennego.
Aby wykonać podział geodezyjny Wnioskująca i pozostali spadkobiercy musiała uzyskać warunki zabudowy – ustalają one możliwość podziału gruntu a także zabudowy. Takie warunki zabudowy uzyskano. Od chwili nabycia praw własności do gruntu nie był on przedmiotem najmu ani dzierżawy. Wnioskująca nie podejmowała żadnych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości gruntu. Nie podejmowała także żadnych działań marketingowych. Grunt jest niezabudowany. Wnioskodawczyni ani żaden spadkobierca nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest płatnikiem podatku VAT. Grunt stanowi osobisty majątek spadkobierców.
Transakcja sprzedaży będzie czynnością jednorazową. Po wykonaniu podziału na działki spadkobiercy zamierzają je sprzedać w związku ze złą sytuacją materialną. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie – sformułowane w uzupełnieniu do wniosku. Czy przy sprzedaży działek trzeba będzie zapłacić podatek VAT? Zdaniem Wnioskującej grunt przed podziałem stanowi osobisty majątek spadkobierców, nikt nie prowadzi działalności gospodarczej i nie będzie zobligowany do rejestracji jako podatnik VAT i płacenia tego podatku. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zgodnie zatem z ww. przepisami grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Niemniej, aby określona czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi być dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług.
Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – według ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, gdyż związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą zbycie majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży.
Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie jest opodatkowanie podatkiem VAT czynności sprzedaży gruntu przez Wnioskodawczynię. Wyjaśnienie tej wątpliwości uzależnione jest od stwierdzenia, czy sprzedając opisaną nieruchomość Wnioskująca wykonuje działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i działa w tym zakresie jako podatnik podatku VAT.
Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowić miała sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in. że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.
Trybunał zwrócił również uwagę, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Zatem kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Jako przykład takich działań uznać można uzbrojenie terenu. Podejmowanie aktywnych działań w zakresie sprzedaży działek to również angażowanie środków na np. doprowadzenie energii elektrycznej do działek, a także wszelkie działania o charakterze marketingowym (np. reklama).
W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej i nie podejmuje aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców – wymienionych powyżej. Z opisu sprawy wynika, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa Wydział II Cywilny z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. Akt II Ns 561/01 Wnioskująca nabyła prawo do spadku po Kazimierzu Z.. Jedną ze składowych spadku jest nieruchomość o pow.
12319000 m². Wnioskująca i pozostali spadkobiercy uzyskali warunki zabudowy opisanej nieruchomości. Na mocy uzyskanych warunków zabudowy ww. osoby rozpoczęły procedurę podziału geodezyjnego wymienionej wyżej nieruchomości. Po wykonaniu podziału na działki (10 działek 800 m²) zamierzają je sprzedać ze względu na złą sytuację materialną. Od chwili nabycia praw własności do gruntu nie był on przedmiotem najmu ani dzierżawy. Wnioskująca nie podejmowała żadnych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości gruntu. Nie podejmowała także żadnych działań marketingowych. Grunt jest niezabudowany.
Wnioskodawczyni ani żaden spadkobierca nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest płatnikiem podatku VAT. Grunt stanowi osobisty majątek spadkobierców. Transakcja sprzedaży będzie czynnością jednorazową. Na podstawie okoliczności przedstawionych we wniosku stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku brak jest przesłanek świadczących o aktywności Wnioskującej w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Powyższe stwierdzenie wynika z faktu, że sprzedaż działek niewykorzystywanych do działalności gospodarczej stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności.
W omawianej sytuacji należy wskazać, że działania Wnioskującej polegające na wystąpieniu o warunki zabudowy i dokonaniu podziału gruntu na mniejsze działki nie mogą świadczyć o zamiarze wykonywania działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
Co prawda – jak wynika z wniosku – Wnioskująca wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla nabytej w spadku nieruchomości i rozpoczęła jej podział geodezyjny, a zatem powzięcie tych czynności mogłoby wprawdzie wskazywać na działania zbliżone do działalności podmiotu zajmującego się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, jednakże – na co zwrócono uwagę – podstawą do podjęcia decyzji o sprzedaży działek po ich wydzieleniu była zła sytuacja materialna.
Dodatkowo, analiza orzecznictwa w przedstawionej kwestii prowadzi do wniosku, że dla uznania danej transakcji za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług konieczne jest podjęcie przez sprzedającego dodatkowych działań oznaczających aktywne i stałe zaangażowanie w planowane transakcje poprzez np. podniesienie wartości działek wskutek poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych, czy też poniesienie wydatków, których celem jest zachęcenie potencjalnych nabywców do zakupu tych nieruchomości.
Należy w tym miejscu zauważyć, że Wnioskująca nie podejmowała jakichkolwiek innych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości gruntu - nie dokonywała uzbrojenia nieruchomości. Nie podejmowała także żadnych działań marketingowych. Grunt został nabyty w drodze spadku i nie był on przedmiotem najmu ani dzierżawy. Zbycie gruntu będącego własnością prywatną Wnioskującej, nabytego w drodze spadku, nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wnioskująca nie działa zatem w tym zakresie jako podatnik VAT.
Zatem dokonując sprzedaży opisanych we wniosku działek gruntu z majątku prywatnego, niezwiązanego z żadną działalnością gospodarczą, Wnioskująca nie będzie działała w charakterze handlowca (przedsiębiorcy), podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w tym zakresie. Zatem sprzedaż opisanych we wniosku działek gruntu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, a Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku VAT z tego tytułu.
Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Organ wskazuje również, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Z powyższego wynika, że interpretacja indywidualna wydawana jest w indywidualnej sprawie wnioskodawcy, tym samym nie rozstrzyga ona w zakresie praw i obowiązków innych podmiotów nie mających wpływu na zakres opodatkowania wnioskodawcy. Zatem należy podkreślić, że niniejsza interpretacja wydana została dla Wnioskującej i nie wywiera ona żadnych skutków dla pozostałych spadkobierców. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.