INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 18.03.2008 r. (data wpływu 25.03.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wstawianych do sklepów i lokali gastronomicznych tzw. materiałów POS - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 25.03.2008 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wstawianych do sklepów i lokali gastronomicznych tzw. materiałów POS.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Cxxxxxxxx Pxxxxx S.A. (dalej: „Cxxxxxxxx” lub „Spółka”) zajmowała się produkcją oraz dystrybucją piwa. W celu wsparcia własnej sprzedaży Spółka podejmowała działania polegające na wstawianiu do sklepów, a także lokali gastronomicznych (barów, restauracji, pubów, a także tzw. ogródków piwnych) tzw. materiałów POS. W szczególności Spółka wstawiała następujące materiały: Materiały o charakterze ekspozycyjnym standy oraz ekspozytory - były to stojaki reklamowe, wykonane z tektury, plastiku lub metalu przeznaczone do wystawienia w punkcie sprzedaży produktów.
Stojaki takie miały różne rozmiary i przybierały formę planszy prostokątnych bądź wyciętych w różne formy (np. odpowiadające konturom reklamowanych produktów). Materiały, z których wykonane zostały standy i ekspozytory, zawierały elementy reklamowe i informacyjne (np. hasła reklamowe oraz inne treści i motywy mające na celu promowanie produktów Spółki). Materiały o charakterze nieekspozycyjnym kiwaki (wobblery) - były to papierowe, tekturowe lub plastikowe ulotki, zawieszone na cienkim, przezroczystym, plastikowym pasku, przy pomocy którego były one umieszczane przy ladach lub regałach sklepowych.
Główny element kiwaka stanowiła ulotka, której zasadniczą funkcją było przekazanie treści informacyjnych i reklamowych dotyczących produktów Spółki (np. poprzez zdjęcia lub rysunki produktów, logo, hasła reklamowe oraz inne motywy reklamowe, które zachęcały do nabycia produktów). owijki - materiałem o charakterze dekoracyjnym była również tzw. owijka. Wykonana ona była z papieru lub folii, którą owijało się paletę z produktami Spółki. Z reguły znajdowała się na niej reklama lub informacja na temat produktu.
Materiał ten pozwalał zakryć drewnianą paletę lub skrzynki z produktami, aby znajdujące się na niej produkty Spółki były wystawiane w bardziej estetyczny sposób. listwy cenowe - wykonane były z kartonu i wsuwane były za plastikową zakładkę wzdłuż półki sklepowej. Z reguły zawierały nadrukowane logo lub oznaczenie produktu. materiały typu banner wykonane były z folii i rozwieszane na lince. Pełniły funkcję reklamową. neony - umieszczane były przy wejściach do sklepów (zwłaszcza tych o mniejszej powierzchni) oraz lokali gastronomicznych. Na neonach znajdowały się treści reklamowe dotyczące produktów Spółki. topery - wykonane były z tektury i plastiku.
Znajdowały się na nich treści reklamowe dotyczące produktów Spółki. Umieszczane były jako zwieńczenie lodówek lub standów (również ekspozytorów) w sklepach lub lokalach gastronomicznych. kasetony - wykonane z plastiku lub szkła znaki informacyjne zawierające markę piwa (np. Cxxxxxxxx lub Oxxxxx). ramy na plakaty - były to ramki, w których umieszczane były plakaty z treściami reklamowymi dotyczącymi produktów Spółki. Przedmiotowe materiały reklamowe umieszczane były przez przedstawicieli handlowych w punktach sprzedaży oraz lokalach gastronomicznych.
Umieszczenie tych materiałów w danym punkcie handlowym lub lokalu odbywało się na podstawie ustaleń pomiędzy przedstawicielem handlowym Spółki, a przedstawicielem punktu sprzedaży lub lokalu gastronomicznego. Materiały POS umieszczane były w sklepach zwykle na czas trwania promocji. Po ustaniu wykorzystywania (np. w chwili zakończenia danej akcji promocyjnej), materiały POS były usuwane ze sklepów przez przedstawicieli Spółki lub niszczone przez nich na miejscu.
W lokalach gastronomicznych materiały umieszczane były zwykle w przypadkach, gdy lokal taki zawarł umowę o współpracy ze Spółką, lub na podstawie uzgodnień z właścicielem w lokalu takim prowadzona była sprzedaż piwa oraz innych napojów dystrybuowanych przez Spółkę (na zasadzie wyłączności lub jako jeden z browarów). Materiały opisane w niniejszym wniosku miały na celu zwiększenie sprzedaży produktów Cxxxxxxxx, polepszając ich ekspozycję lub stanowiąc nośniki treści reklamowych. Z ustaleń poczynionych ze sklepami jednoznacznie wynikało, że nie mogły one korzystać z przedmiotowych materiałów w dowolny sposób.
Materiały te miały służyć ekspozycji lub reklamie wyłącznie towarów produkowanych lub dystrybuowanych przez Spółkę w miejscu i w sposób ustalony z przedstawicielem handlowym. Nie mogły natomiast być wykorzystywane przez sklep do poprawy ekspozycji produktów innych firm, albo w miejscach innych niż uzgodnione z przedstawicielem handlowym Spółki. Jeżeli sklep wykorzystywałby materiały w sposób sprzeczny z poczynionymi ustaleniami, Spółka miała prawo zabrać należące do niej nieprawidłowo wykorzystywane materiały POS.
Niemniej jednak, wykorzystanie przedmiotowych materiałów do innych celów niż ekspozycja produktów Spółki w wielu przypadkach mogły być utrudnione z uwagi na fakt, iż produkty te częstokroć były oznaczone logo Cxxxxxxxx lub marką oferowanych przez Spółkę produktów (np. piwa Oxxxxx). Podobnie, w przypadku materiałów umieszczanych w lokalach gastronomicznych, mogły one być wykorzystywane wyłącznie w sposób i na zasadach określonych przez przedstawiciela handlowego. W przypadku, gdy dany lokal gastronomiczny łamał zasady współpracy z Cxxxxxxxx lub korzystał z materiałów POS w niewłaściwy sposób, wówczas przedstawiciel handlowy miał obowiązek zabrać przedmiotowe materiały POS z takiego lokalu.
Nad realizacją wymienionych powyżej założeń czuwali specjalnie w tym celu wyznaczeni przedstawiciele Spółki lub współpracującej ze Spółką agencji. Do ich codziennych obowiązków należało m.in.: kontrola, czy materiały POS Spółki były rozmieszczone i wykorzystywane zgodnie z założeniami promocji (np. czy nie są one wykorzystywane w celu ekspozycji produktów innych firm), przegląd stopnia zużycia tych materiałów, wymiana materiałów, które wskutek zużycia nie spełniały już swych funkcji (np. zostały uszkodzone, utraciły estetyczny wygląd), sprawdzenie stanu wypełnienia produktami Spółki. W podobny sposób wspomniane osoby nadzorowały wykorzystywanie materiałów POS przez lokale gastronomiczne.
W przypadkach, w których przedstawiciele Spółki naruszaliby opisane powyżej zasady wykorzystywania materiałów i nie badali sposobu ich wykorzystania w punktach sprzedaży, wyciągane byłyby wobec nich konsekwencje służbowe. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w świetle art. 5 ust. 1, art. 7 oraz art. 8 ustawy o VAT, umieszczenie wymienionych we wniosku materiałów POS od dnia 1 maja 2004 r. stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT? Zdaniem wnioskodawcy: Umieszczenie w punktach sprzedaży wymienionych powyżej materiałów POS nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.
W świetle przytoczonych poniżej przepisów o VAT, okoliczności towarzyszące umieszczeniu przedmiotowych materiałów POS w sklepach przesądzały bowiem o braku czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W zakresie objętym przedmiotem niniejszego wniosku kluczowe znaczenie ma więc odpowiedź na pytanie, czy w związku z umieszczeniem w punktach sprzedaży przedmiotowych materiałów POS dochodziło do odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Pojęcie dostawy towarów zostało zdefiniowane w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Stwierdza on, że przez odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.
Zdaniem Spółki, przepis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT należy interpretować w powiązaniu z art. 7 ust. 1. Oznacza to, że jako dostawę towarów można traktować tylko takie nieodpłatne przekazanie towarów, które wiąże się z przeniesieniem prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości podkreśla się, iż z dostawą towarów mamy do czynienia wówczas, gdy przenoszone jest ekonomiczne władztwo nad rzeczą (towarem). W szczególności, w orzeczeniu w sprawie C-320/88 Shipping and Forwarting Enterprise Safe B.V.
Trybunał stwierdził, iż „(...) pojęcie opodatkowanej dostawy towarów w rozumieniu VI Dyrektywy nie jest ograniczone do przeniesienia własności w sensie prawnym. Konkluzja taka w sposób oczywisty wynika z treści art. 5, który podkreśla raczej prawo do dysponowania własnością, niż formalne przeniesienie prawa własności z prawnego punktu widzenia. Taka interpretacja spójna jest także z celem jednolitego stosowania zasad dotyczących podatku VAT we wszystkich państwach członkowskich Wspólnoty”. Ekonomiczny aspekt rozumienia dostawy towarów jest również podkreślany w polskim piśmiennictwie podatkowym W szczególności, J. Martini (red.), Z. Liptak, P. Kowalczyk, P. Skorupa, M. Wojda („Ustawa o VAT.
Komentarz”, Warszawa 2005, str. 93) twierdzą, iż „(...) istotny jest w chwili obecnej fakt, że nabywca nabiera prawa do swobodnego dysponowania towarem niezależnie od tego, czy prawo własności pozostaje przy dostawcy, czy też zostaje w chwili przekazania towarów również przeniesione na nabywcę. Najważniejszym kryterium w nowej ustawie jest więc przeniesienie faktycznego władztwa ekonomicznego, a nie zawarcie umowy na gruncie prawa cywilnego, czy przejście prawa własności”. W podobnym tonie wypowiada się również T. Michalik („VAT. Komentarz”, Warszawa 2004), który twierdzi, iż „na gruncie przedmiotowego przepisu Dyrektywy [art.
5(1)] określającego definicję dostawy towarów kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą”. Również A. Bartosiewicz oraz R. Kubacki („VAT. Komentarz”, Kraków 2004, str. 148) wskazują, iż „istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Interpretacja powyższego zwrotu sprawia wiele trudności. Mowa jest bowiem o tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nią tak jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą”.
Powyższe stanowisko podzielały również organy podatkowe w znanych Spółce pismach interpretacyjnych wydanych na podstawie art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa. W piśmie z dnia 31 grudnia 2004 r. (znak: P-I/443/233/MW/04) Naczelnik Podlaskiego Urzędu Skarbowego wyraził następujący pogląd: „(...) Jako zasadę przyjęto zatem, że za dostawę towarów uznaje się przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel. Definicja ta wskazuje zatem, iż istotny jest przede wszystkim ekonomiczny, a nie prawny aspekt transakcji, bowiem w przypadku tym nie musi nastąpić przeniesienie własności towarów w rozumieniu prawa cywilnego.
Spośród czynności można wymienić takie czynności jak sprzedaż, zamianę oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu, tj. nie tylko uprawnienia do korzystania z nabytych towarów, ale i obciążenia oraz wyzbycia się własności.
Jeżeli zatem podatnik przekazuje detalistom nieodpłatnie do użytkowania na podstawie zawartych z nimi umów różne przedmioty i urządzenia służące wspieraniu sprzedaży produktów Spółki, a detaliści zobowiązani są do eksponowania przy użyciu tych urządzeń wyłącznie towarów Spółki z zastrzeżeniem zwrotu w przypadku niedotrzymania warunków użytkowania, to nie można mówić o przeniesieniu prawa do rozporządzenia tymi towarami jak właściciel. Zatem czynność ta nie stanowi dostawy, która podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. Stanowi ona nieodpłatne świadczenie usług, nie będące dostawą.
Jeżeli nie jest związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu będącego przedmiotem usługi towaru w całości lub w części wówczas, zgodnie z art. 8 ust 2 ustawy o VAT, traktowane jest jak odpłatne świadczenie, które podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. (...) przekazanie wymienionych towarów do użytkowania przez detalistów (odrębnych przedsiębiorców) związane jest z prowadzeniem przedsiębiorstwa, tj. do wspierania oraz promowania produktów Spółki.
Jeżeli zatem spełniony zostanie ten warunek, a przekazane rzeczy (przedmioty) nie będą używane do przechowywania i sprzedaży wyrobów (towarów) innych niż Spółki producentów, wówczas omawiana czynność nie będzie stanowić odpłatnego świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT. Jeżeli natomiast detaliści będą wykorzystywać przekazane im przedmioty do eksponowania na nich produktów innych firm niż Spółki, wówczas czynność ta w części służącej celom innym niż związane z przeznaczeniem, traktowana będzie jako odpłatne świadczenie, które podlega opodatkowaniu podatkiem VAT”.
W piśmie z dnia 4 lutego 2005 r. (znak: PP/443-181-1-GK/04/05) Naczelnik Opolskiego Urzędu Skarbowego stwierdził natomiast, że „(...) należy stwierdzić, że o dostawie towarów i usług za wynagrodzeniem można mówić jedynie w sytuacji, gdy istnieje ścisły związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymywanego wynagrodzenia, oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami. Na podstawie stanu przedstawionego we wniosku stwierdzić należy, że przekazanie plakatów i naklejek reklamujących produkty Spółki nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Przedmiotowe materiały reklamowe nie mają dla otrzymującego wartości ani też charakteru handlowego, również placówka na terenie której są one umieszczane nie odnosi z tego tytułu określonej co do wartości korzyści materialnej. Jednocześnie zużywane towary mają bezpośredni związek z prowadzonym przedsiębiorstwem (reklama produktów Spółki), a koszt ich wytworzenia zostaje wliczony w cenę sprzedawanych towarów. Należy zatem stwierdzić, iż nie będzie dostawą towarów w powyższym stanie prawnym przekazanie przez podatnika towarów określonych w zapytaniu tj.: towarów w postaci plakatów i naklejek reklamowych do ekspozycji u kontrahenta.
W tym kontekście tutejszy organ podatkowy wyjaśnia, iż takie materiały reklamowe, które stanowią zachętę do korzystania z oferty podatnika nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Celem tych działań jest bowiem określona promocja, która zwiększa obroty podatnika”. Zdaniem Spółki, opisane powyżej okoliczności faktyczne umieszczania materiałów POS w punktach sprzedaży jednoznacznie wskazują, że nie dochodziło do przeniesienia owego ekonomicznego władztwa nad tymi materiałami POS przez Spółkę.
Spółka nie tylko pozostawała właścicielem tych materiałów w sensie prawnym, lecz zachowywała nad nimi faktyczną kontrolę przez cały okres, w którym były one umieszczone w sklepie lub lokalu gastronomicznym. Świadczy o tym ewidentnie przytoczony powyżej fakt, iż specjalnie w tym celu wyznaczeni przedstawiciele Spółki lub działającej na rzecz Spółki agencji reklamowej na bieżąco kontrolowali wykorzystanie należących do Spółki materiałów POS zgodnie z założeniami promocji lub zasadami korzystania z materiałów określonymi przez Spółkę.
Zgodnie ze stosowaną przez Spółkę polityką odnośnie materiałów promocyjnych decydowali, czy dany materiał pozostawić w sklepie (oceniając np. stopień zużycia), czy też wycofać go ze sklepu. Decyzje te w żadnej mierze nie były uzależnione od uznania np. dyrekcji czy pracowników sklepu lub lokalu gastronomicznego. Innymi słowy, pomimo iż fizycznie materiały te znajdowały się w sklepie, to na podstawie uzgodnień z podmiotem zarządzającym sklepem Spółka (działając za pośrednictwem własnych pracowników lub pracowników działającej w jej imieniu agencji merchandisingowej) zachowywała w stosunku do przedmiotowych materiałów pełnię uprawnień właścicielskich.
W związku z powyższym, w okolicznościach faktycznych opisanych w niniejszym wniosku brak jest, zdaniem Spółki, podstaw do stwierdzenia, że umieszczenie materiałów POS w punktach sprzedaży było równoznaczne z przeniesieniem prawa do dysponowania tymi materiałami jak właściciel. Podmiot będący właścicielem sklepu w żadnym momencie nie nabywał ani własności tych materiałów w sensie prawnym, ani też, co jest bardziej istotne, faktycznego władztwa ekonomicznego. Tym samym, nie można w tym przypadku uznać, iż wystąpiła dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
Należy również wskazać, że w omawianych okolicznościach nie dochodziło do „przekazania towarów”, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. W przypadku przekazania towaru beneficjentem takiej czynności jest niewątpliwie osoba obdarowana. Tymczasem, ekonomicznym beneficjentem udostępnienia materiałów POS w sklepie lub lokalu gastronomicznym pozostawała Spółka (wpływały one na zwiększenie sprzedaży produktów Spółki, polepszając ich ekspozycję lub stanowiąc nośniki treści reklamowych). Rozstrzygnięcia wymaga również kwestia, czy umieszczanie materiałów POS w sklepach lub lokalach gastronomicznych nie stanowiło odpłatnego świadczenia usług, podlegającego opodatkowaniu.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, jak odpłatne świadczenie usług traktuje się również wszelkie nieodpłatne świadczenie usług, niebędące dostawą towarów, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami. Zatem nieodpłatne świadczenie usług zgodnie z ustawą o VAT podlega opodatkowaniu jedynie w przypadku, gdy spełnione są łącznie dwa następujące warunki: podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, czynności te nie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.
Zdaniem Spółki, z przytoczonej powyżej regulacji wynika, że nieodpłatne świadczenie usług związanych z prowadzoną działalnością w żadnym przypadku nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT (co potwierdzone zostało m.in. przez WSA w Warszawie w orzeczeniu z dnia 13 lipca 2007 r. w sprawie III SA/Wa 3630/2006). W przedmiotowej sprawie umieszczanie materiałów POS w sklepach oraz lokalach gastronomicznych leżało w żywotnym interesie Spółki. Celem umieszczania takich materiałów było bowiem wsparcie (oraz wzmożenie) sprzedaży Spółki. Nie może budzić wątpliwości, iż umieszczanie takich materiałów stanowiło czynność związaną z prowadzeniem przedsiębiorstwa przez Spółkę.
W związku z tym, nawet w przypadku gdyby uznać, iż umieszczenie materiałów POS w sklepach lub lokalach gastronomicznych stanowiło świadczenie o charakterze usługowym na rzecz tych podmiotów, to czynności takie, jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa przez Cxxxxxxxx nie mogły stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu VAT na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. W przypadku materiałów o charakterze dekoracyjnymIreklamowym, dodatkowych argumentów odnośnie braku opodatkowania dostarcza również analiza przepisów wspólnotowych.
Fundamentalnym aktem prawnym we Wspólnocie Europejskiej dotyczącym podatku od towarów i usług jest Dyrektywa Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zgodnie z art. 1 Dyrektywy, zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem (przepis ten stanowi odpowiednik art. 2 obowiązującej do końca 2006 r. VI Dyrektywy). Zgodnie zatem z tym przepisem, podatek od towarów i usług jest podatkiem nakładanym na konsumpcję.
Fakt ten podkreślany był wielokrotnie w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W szczególności pogląd taki zawarł ETS w sprawie C-215/94 (Jurgen Mohr). W przypadku, gdy nie dochodzi do konsumpcji lub brak jest konsumenta danej czynności, wówczas czynność taka nie może podlegać opodatkowaniu VAT. Innymi słowy, podatek obciążający konsumpcję nie może mieć zastosowania w przypadkach, gdy do konsumpcji w ogóle nie dochodzi. Podmiot, który na terenie swojego sklepu lub lokalu umieszcza materiały reklamowe, informacyjne dotyczące podatnika nie jest konsumentem tych towarów. Służą one nadal podatnikowi, które je udostępnia.
Reasumując, zdaniem Spółki, umieszczenie w sklepach oraz lokalach gastronomicznych wymienionych we wniosku materiałów POS nie stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT w świetle art. 5 ust. 1, art. 7 oraz art. 8 ustawy o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy - przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Z kolei art. 7 ust. 2 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny – jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.
Z brzmienia art. 7 ust. 1 i 2 można wnioskować, że nieodpłatne przekazanie towarów stanowi dostawę tylko wtedy, gdy powoduje przeniesienie prawa do rozporządzania wydanymi towarami jak właściciel. Powyższe twierdzenie uzasadnia art. 7 ust. 1 ustawy i analiza słownikowej definicji użytego w treści art. 7 ust. 2 wyrazu „przekazanie”. Otóż „przekazywać” oznacza dawać coś komuś do dalszego dysponowania; z kolei „dysponować” to rozporządzać czymś wg własnego uznania (Popularny słownik języka polskiego, Wydawnictwo Wilga, 2000 r.). Z powyższego zestawienia wynika, że pod pojęciem „przekazanie” należy rozumieć wydanie czegoś komuś do dalszego rozporządzania wg własnego uznania.
Definicja ta wskazuje zatem, iż istotny jest przede wszystkim ekonomiczny, a nie prawny aspekt transakcji, bowiem w przypadku tym nie musi nastąpić przeniesienie własności towarów w rozumieniu prawa cywilnego. Spośród czynności „przeniesienia prawa rozporządzenia towarami jak właściciel” można wymienić takie czynności jak: sprzedaż, zamianę oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu, tj. nie tylko uprawnienia do korzystania z nabytych towarów, ale i obciążenia oraz wyzbycia się własności.
Jeżeli zatem Spółka przekazywała do użytkowania sklepom i lokalom gastronomicznym na podstawie zawartych z nimi umów wymienione we wniosku tzw. materiały POS, które służyły wspieraniu sprzedaży produktów Spółki, a sklepy i lokale zobowiązane były do eksponowania przy użyciu tych przedmiotów wyłącznie towarów Spółki, z zastrzeżeniem ich zwrotu w przypadku niedotrzymania warunków użytkowania, to nie można mówić o przeniesieniu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, a tym samym o dostawie tych towarów. Zatem czynność ta nie stanowi dostawy, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy.
Natomiast zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Tak więc w myśl powołanego przepisu, wydanie rzeczy bez przeniesienia na odbiorcę prawa do rozporządzania nimi - będzie świadczeniem usług. Jednak zgodnie z treścią art. 8 ust. 2, nieodpłatna usługa podlega opodatkowaniu tylko wówczas, jeśli nie ma związku z działalnością przedsiębiorstwa.
Przekazanie wymienionych we wniosku materiałów POS miało taki związek, bowiem jego celem było wsparcie oraz wzmożenie sprzedaży towarów Spółki. Uwzględniając powyższe, wymienione czynności nie podlegają także opodatkowaniu jako świadczenie usługi. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.