INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 01.06.2010 r. (data wpływu 04.06.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntu - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 04.06.2010 r. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntu. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca nabył dwie działki gruntu, jedną w grudniu 2007 roku, drugą w styczniu 2008 roku. Druga działka została kupiona obok pierwszej z tego względu, że pierwsza działka była zbyt wąska na wzniesienie na niej budynku mieszkalnego.
Miała bowiem niecałe 17 metrów szerokości, natomiast z lokalnego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej „LPZP”) wynikało, iż do zabudowy działki wymagane było 18 metrów szerokości. Po zakupie drugiej działki możliwe stało się już wybudowanie budynku mieszkalnego. Wymóg taki obowiązuje również w momencie składania zapytania, gdyż LPZP od momentu zakupu działki nie uległ zmianie. W momencie nabycia część każdej z działek była ujęta w LPZP jako teren przeznaczony pod zabudowę (teren zabudowy mieszkaniowo usługowej) część zaś jako teren upraw rolnych i ogrodniczych.
Obie działki gruntu zostały nabyte z zamiarem wykorzystania na budowę na nich budynku mieszkalnego oraz siedliska w perspektywie najbliższych 2-3 lat czyli po planowanej zmianie stanu cywilnego i założeniu rodziny. Tak odległe planowanie miało miejsce w związku z tym, że w czasie, w którym Wnioskodawca dokonywał zakupu nieruchomości następował ustawiczny wzrost poziomu cen gruntów w kraju i pod Warszawą wzrost ten skłaniał więc Wnioskodawcę do zakupu nieruchomości jak najszybciej aby później nie ponosić wyższych kosztów zakupu.
Ponadto osiągane w tamtym okresie zarobki oraz wyraźnie odczuwalna stabilność w pracy pozwalały Wnioskodawcy na planowanie inwestycji w postaci budowy domu oraz siedliska i finansowanie tej inwestycji z kredytu hipotecznego. Niestety po nabyciu gruntów czyli na przestrzeni lat 2008-2010, nastąpiło pogorszenie się sytuacji firm sektora bankowego, w którym pracował i wciąż pracuje Wnioskodawca po nabyciu gruntów co nie pozwala mu dalej odpowiedzialnie decydować o ponoszeniu dalszych wysokich wydatków niosących za sobą dodatkowe zobowiązania finansowe z tytułu spłacanych rat kredytowych.
Przeprowadzane już drugi raz restrukturyzacje w firmie, w której pracuje, negatywne wyniki finansowe firmy oraz rosnące bezrobocie (co za tym idzie trudności w znalezieniu perspektywicznej pracy) skłaniają Wnioskodawcę nie tylko do decyzji o braku zaciągania nowych zobowiązań, które służyłyby realizacji planowanej inwestycji ale również do decyzji o ograniczeniu posiadanego obciążenia kredytowego w tym celu aby ograniczyć ryzyko niewypłacalności w przypadku utraty pracy. W związku z zaciągniętymi na zakup gruntów kredytami przekłada się to wprost na konieczność sprzedaży nabytych gruntów w celu przynajmniej częściowej spłaty juz zaciągniętych zobowiązań.
Wnioskodawca podejmował już w 2009 roku próby sprzedaży ziemi. Pokazują one niestety, że sprzedaż tak dużego gruntu w całości w tym miejscu jest z rynkowego punktu widzenia praktycznie niewykonalne. W celu dostosowania więc rodzaju posiadanych gruntów do możliwości potencjalnych nabywców, Wnioskodawca planuje aby wydzielić z posiadanego majątku osobistego mniejsze działki o przeznaczeniu pod zabudowę w lokalnym planie zagospodarowania przestrzennego z myślą o ich szybszej i bardziej opłacalnej sprzedaży, co pozwoliłoby Wnioskodawcy na szybszą spłatę przynajmniej części zobowiązań hipotecznych.
Kolejnym aspektem wpływającym na zmianę planów związanych z nabytymi nieruchomościami i podjęcie decyzji o konieczności ich sprzedaży są kwestie osobiste. W związku z planowanym w dniu 4 czerwca 2010 zawarciem przez Wnioskodawcę związku małżeńskiego przy wyborze docelowego miejsca na budowę domu rodzinnego przy dokonywaniu już wspólnych wyborów do głosu dochodzi również stanowisko jego przyszłej małżonki, dla której nabyta przez niego za czasów kawalerskich ziemia nie spełnia oczekiwań wobec przyszłego miejsca zamieszkania. Działka okazuje się być dla jego przyszłej żony zbyt duża, miesięczne koszty jej utrzymania wraz z docelową zabudową także są zbyt duże.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca planuje dokonać podziału posiadanych działek na mniejsze działki (podlegające łatwiejszej sprzedaży) i dokonać ich sprzedaży pomimo tego, że w momencie ich nabycia jego zamiarem było wykorzystanie tych działek do własnych celów osobistych pobudowania się na nich i stworzenia siedliska. Należy przy tym dodać, że Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami. Nie planuje również rozpoczęcia takiej działalności. Wnioskodawca nie jest podatnikiem VAT, a przedmiotowa nieruchomość nie jest i nie była wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
Wnioskodawca nie prowadził również na działkach działalności rolniczej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przedstawionych okolicznościach w przypadku planowanego scalenia dwóch posiadanych działek w ewidencji gruntów i budynków, a następnie podziału w ten sposób uzyskanej jednej dużej działki na drogę oraz kilka mniejszych działek z przeznaczeniem na cele zabudowy mieszkalno-usługowej, oraz ich sprzedaży Wnioskodawca będzie zobowiązany do uznania się za podatnika VAT i zobligowany do odprowadzenia podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy: Pojęcie podatnika, w ustawie o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r.
(dalej „Ustawa o VAT”) zostało zdefiniowane w art. 15 ust. 1, zgodnie z którym podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym pojęcie działalności gospodarczej obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług.
Sprzedaż działek z majątku osobistego przez osoby fizyczne, nawet dokonana kilkukrotnie, nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług dopóki nie jest czynnością wykonywaną w ramach działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od towarów i usług staje się ten kto dokonuje określonej czynności w ramach tej działalności. W przypadku sprzedaży działek podatnikiem tego podatku będzie więc podmiot, który wykonuje taką czynność choćby jednorazowo działa niezależnie jako handlowiec. Związek dokonywanej czynności z działalnością handlową ma zatem decydujące znaczenie, przy czym w przypadku handlu związek ten winien zaistnieć już w momencie zakupu sprzedawanej następnie rzeczy.
Wynika to m.in. z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), w świetle którego handlem jest dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług. Działanie poza zakresem działalności gospodarczej występuje w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest majątek prywatny (osobisty) danej osoby, ponieważ został on nabyty na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej.
Na uwagę zasługuje także fakt, iż uznanie danej osoby za podatnika w myśl ustawy, uzależnione jest od prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, gdy czynność ta została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Uzasadnionym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników, nawet jeżeli wykonują czynność dostawy towarów, jeśli zbywają część majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego sprzedaży.
Mając na uwadze powyższe uzasadnionym jest twierdzenie, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nabył działkę z zamiarem wybudowania na niej domu na własne potrzeby osobiste, a zakupu dokonał z prywatnych środków oraz kredytu hipotecznego.
Po pewnym czasie, jego plany rodzinne oraz zdolności do rozpoczęcia planowanej budowy uległy zmianie, przy czym przedmiotowe działki nigdy nie były związane z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, w tym też rolniczej. Nie można również stwierdzić, iż Wnioskodawcy w chwili nabycia gruntu towarzyszył zamiar jego sprzedaży w celach zarobkowych. Ponadto przemawia za tym fakt, iż nosił się on z zamiarem wybudowania domu na przedmiotowej działce, a więc jego intencją było zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.
Zatem Wnioskodawca w przypadku przyszłej sprzedaży działek nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a planowana sprzedaż działek, o których mowa we wniosku nie będzie podlegać opodatkowaniu tym podatkiem, gdyż nie będzie stanowić czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej. Nie będzie to działalność cechująca się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania. Planowana sprzedaż działek spowodowana jest bowiem, jak wskazano w stanie faktycznym, przyczynami niezależnymi od niego i nieznanymi w chwili zakupu. Środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży działki zamierza przeznaczyć na spłatę zaciągniętego kredytu oraz na własne cele osobiste.
Oznacza to zatem działanie Wnioskodawcy w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Tego rodzaju pogląd odnaleźć można w wyroku składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. (I FPS 3/07). Sąd uznał w tym orzeczeniu, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód.
Poza tym sąd stanął na stanowisku, że ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Zauważyć również należy, że na sposób ustalenia zamiaru sprzedającego nie powinien wpływać fakt podziału działek.
Nie można bowiem uznać, że w wyniku dokonania podziału dwóch dużych nieruchomości na kilka małych działek osoba nagle spowodowała, iż wzrosła częstotliwość wykonywania określonych czynności. Zamiarem ustawodawcy wprowadzającego określenie „częstotliwy” było zakwalifikowanie do zakresu działalności gospodarczej takich czynności, które wykonywane są stale, regularnie, w podobny sposób. Natomiast z częstotliwą sprzedażą nie można mieć do czynienia wówczas, gdy osoba podzieliła posiadaną przez siebie rzecz na kilka, w celu łatwiejszego zbycia rzeczy.
Na takim stanowisku stanął między innymi Dyrektor Izby Skarbowej Gdańsku w piśmie nr Pl/005-04/CIP/03, który stwierdził, że mimo podziału własnego majątku na 10 działek w celu sprzedaży, nie można mówić o częstotliwości, o której mowa w art. 15 ust. 2 ww. ustawy, ponieważ dokonali tego jedynie w celu ułatwienia sprzedaży, w warunkach wskazujących, że działania te nie są czynione z zamiarem nadania im stałego, zorganizowanego charakteru, tj. działalności gospodarczej”. W przypadku Wnioskodawcy również brak jest okoliczności wskazujących na to, że jego zamiarem jest nadanie czynnościom sprzedaży działek stałego i zorganizowanego charakteru.
Podział związany jest tylko z ułatwieniem sprzedaży dużych działek związanych z majątkiem osobistym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Grunt spełnia definicję wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy na terytorium kraju.
Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Przy czym, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności.
Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją wykonującego określoną czynność, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.
W przedmiotowej sprawie okoliczności dotyczące transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowej, nie wskazują, iż transakcja ta miałaby być czyniona z zamiarem wykonywania w sposób częstotliwy. Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca na przestrzeni 2007r. i 2008r. zakupił dwie przylegające do siebie działki z zamiarem pobudowania na nich domu jednorodzinnego, w perspektywie najbliższych 2-3 lat. Zakup powyższych gruntów Wnioskodawca sfinansował w części z własnych oszczędności a w części z kredytu hipotecznego.
Zmiana planów życiowych (planowany związek małżeński) oraz pogarszająca się sytuacja na rynku pracy (restrukturyzacja w zakładzie pracy Wnioskodawcy, niepewna przyszła sytuacja finansowa) skłoniły Wnioskodawcę do podjęcia działań skierowanych do sprzedaży posiadanych gruntów. Zainteresowany wskazał, iż podejmował próby sprzedaży posiadanych działek łącznie jako jedną nieruchomość jednak ze względu na wielkość nie udało mu się znaleźć nabywców. Dlatego Podatnik planuje połączyć oba grunty a potem podzielić na mniejsze działki i sprzedać. Wnioskodawca wskazał również, że nie prowadzi działalności polegającej na obrocie nieruchomościami. Nie planuje także rozpoczęcia takiej działalności.
Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT, a przedmiotowa nieruchomość nie jest i nie była wykorzystywana do czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca wskazał ponadto, że nie prowadził na posiadanym gruncie działalności rolniczej. Z powyższego wynika, że grunty nie zostały nabyte w celu odsprzedaży czy też wykorzystania w ramach działalności gospodarczej, ale z zamiarem budowy domu, a więc nie w celach handlowych, lecz prywatnych. Zainteresowany sprzedając działki skorzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie będzie oznaczała wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Mając na uwadze powołane przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, stwierdzić należy, że sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.