INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 04.04.2008 r. (data wpływu 07.04.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży dwóch działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi w stanie surowym - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 07.04.2008 r. wpłynął wniosek Pana G. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży dwóch działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi w stanie surowym. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i związane z nim zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca dokonał zakupu niezabudowanej nieruchomości z zamiarem wybudowania na niej dwóch budynków mieszkalnych. Jeden z nich miał być przeznaczony na własne cele mieszkaniowe jego i rodziny, żony i dzieci. W drugim zaś mieli zamieszkać jego rodzice.
Zgodnie z planami rodzice chcieli zamieszkać razem z jednym ze swoich dzieci (blisko jednego z dzieci) pomagając mu w opiece nad wnukami, jednocześnie mogąc liczyć na oparcie dziecka. Rodzice zdecydowali się pomóc Wnioskodawcy. Dlatego też Wnioskodawca poszukiwał odpowiednio dużej działki, by móc wybudować na niej dwie nieruchomości budynkowe. Jakkolwiek nie było to jeszcze do końca skonkretyzowane, to druga nieruchomość miała być pierwotnie darowana rodzicom Wnioskodawcy, w tym celu dokonano podziału zakupionej działki. Jednak na skutek zmiany okoliczności, rodzice Wnioskodawcy zdecydowali się pomóc jego siostrze i nabyli razem z nią nieruchomość.
W związku z tym, że budowa budynków mieszkalnych została już przez Wnioskodawcę rozpoczęta, po zmianie planów Wnioskodawca posiada jedną całkowicie zbędną nieruchomość budynkową. Jednocześnie druga nieruchomość, w której miał zamieszkać Wnioskodawca, nie spełnia wszystkich oczekiwań członków rodziny. Jednakże konieczność wybudowania dwóch budynków, przesądziła o zakupie tej działki. W związku z tym, że ustała przyczyna zakupu tak dużej działki, Wnioskodawca zdecydował się poszukać innej nieruchomości, która spełniałby wszystkie jego oczekiwania. Tym samym zapadła decyzja by nie kontynuować budowy i nie wykańczać także drugiego budynku, lecz by go sprzedać, tak jak zbędną już nieruchomość.
W piśmie (data wpływu 21.04.2008 r.) będącym uzupełnieniem wniosku Wnioskodawca poinformował, iż nieruchomość została nabyta w dniu 02.04.2007 r., obecnie działki zabudowane są budynkami mieszkalnymi w stanie surowym. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy zbycie nieruchomości w opisanym stanie faktycznym (przeznaczonych zgodnie z pierwotnymi planami na cele osobiste, zatem nie nabytych w celu odsprzedaży) będzie uznane za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT, tym samym Wnioskodawca stanie się podatnikiem VAT, a sprzedaż nieruchomości (jednej lub obu) opodatkowana podatkiem VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości w przedstawionym stanie faktycznym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, bowiem nieruchomości te nie zostały nabyte w celu odsprzedaży, lecz na cele osobiste, a zatem ich sprzedaż nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. Określenie konsekwencji podatkowych zależy od tego, czy sprzedaż ma miejsce w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, czy też nie.
Zgodnie z odpowiedzią Ministerstwa Finansów na interpelację poselską w tej sprawie, każdy przypadek powinien być rozpatrywany indywidualnie pod kątem tego, czy istnieją przesłanki do uznania dokonywanych przez sprzedawcę czynności za działalność gospodarczą. W praktyce za podatnika VAT, według definicji zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, można zostać uznanym nawet wtedy, gdy tylko jeden raz wykonało się jakąś czynność. Przepis ten mówi bowiem, że działalnością gospodarczą, a więc podlegającą VAT, jest także „czynność wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania podobnych czynności w sposób częstotliwy”.
Dlatego też osoba, która już w momencie zakupu gruntu miała zamiar podzielić go i handlować wyodrębnionymi działkami, jest podatnikiem (A. G, Czy trzeba zapłacić VAT od sprzedaży działki? Rzeczpospolita z dnia 14 lipca 2007 r.). Jednocześnie jednak w judykaturze sądownictwa administracyjnego ukształtował się pogląd, iż sama okoliczność, że podmiot wykonuje czynności wymienione w art. 5 ustawy o VAT, nie jest wystarczającą przesłanką do ich opodatkowania.
Musi bowiem działać w charakterze podatnika, a zatem podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 października 2006 r. [sygn. akt I SA/Wr 830/06, niepublikowany] oraz z 16 maja 2007 r. [sygn. akt I SA/Wr 153/07, niepublikowany]). W opinii sądu nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Sprzedaż - nawet kilkakrotna - przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie ma charakteru handlowego podlegającego opodatkowaniu.
Podatnikiem w obrocie nieruchomościami byłby podmiot, który jest handlowcem lub usługodawcą (to ostatnie przy zbyciu wieczystego użytkowania) i obraca częstotliwie budynkami, lokalami albo gruntami, a jeżeli nie częstotliwie, to z takim zamiarem. Czynności podlegające opodatkowaniu wykonane przez podmiot niewystępujący w tym przypadku w charakterze podatnika (nawet jeżeli jest on podatnikiem w ogóle) pozostają poza zakresem opodatkowania (J. O, Nie każda sprzedaż majątku prywatnego jest opodatkowana, Gazeta Prawna z dnia 14 maja 2007 r.).
W konsekwencji jedynie sprzedaż nieruchomości nabytych w innych celach niż osobiste (nabytych z zamiarem zbycia) może zostać uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT i jako tak opodatkowana. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez towary rozumie się - zgodnie z art. 2 pkt. 6 ustawy - rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Przez dostawę towarów na terytorium kraju zasadniczo rozumie się - w myśl art. 7 ust. 1 ustawy - przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku gruntów, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika podatku VAT, a czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o podatku od towarów i usług, tzn. czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania w sposób częstotliwy lub wykonywano czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat) ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności.
Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w odniesieniu do danej czynności ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej w tym zakresie.
Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala zatem na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy.
Niezbędnym do uznania dostawy towarów za działalność gospodarczą jest, aby w momencie jej dokonania podatnik miał zamiar dokonywać czynności wielokrotnie. Jeżeli podatnik dokonuje sprzedaży gruntu przeznaczonego pod zabudowę, a okoliczności nie wskazują, że czynności te czynione są z zamiarem ich powtarzania (kontynuowania) i nie zmierzają do nadania im stałego (zorganizowanego) charakteru, to nie można stwierdzić, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu powołanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Podatnik nabył przedmiotowe 2 działki jako jedną nieruchomość. Nieruchomość została nabyta i podzielona z zamiarem wybudowania na niej dwóch budynków mieszkalnych dla Wnioskodawcy i jego rodziców. Rozpoczęto budowę budynków mieszkalnych, jednakże w wyniku zmiany planów rodziców, działka stała się zbędna dla Strony, która zamierza sprzedać działkę dla nich przeznaczoną. W związku z tym, że druga nieruchomość nie spełnia oczekiwań Wnioskodawcy, Podatnik planuje też sprzedać drugą działkę zabudowaną budynkiem mieszkalnym w stanie surowym.
W przedmiotowej sprawie Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w odniesieniu do transakcji sprzedaży gruntów, w myśl art. 15 ustawy. Nic nie wskazuje na to, aby dokonując sprzedaży działek Wnioskodawca działał w charakterze handlowca, a okoliczności będące przyczyną transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych, nie wskazują, iż miałyby być one czynione z zamiarem wykonywania w sposób częstotliwy.
Reasumując, Wnioskodawca sprzedając 2 działki zabudowane budynkami mieszkalnymi w stanie surowym korzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Tak więc przedmiotowa dostawa nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.