INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 11.12.2007r. (data wpływu 13.12.2007r.), uzupełnionego pismami: z dnia 09.01.2008r. (data wpływu 10.01.2008r.) oraz z dnia 14.02.2008r.
(data wpływu 19.02.2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 13 grudnia 2007r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 9 stycznia 2008r. (data wpływu 10 styczni 2008r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu Nr IPPP1-443-697/07-3/AK z dnia 31 grudnia 2007r. oraz pismem z dnia 14 lutego 2008r.
(data wpływu 19 lutego 2008r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu Nr IPPP1-443-697/07-5/AK z dnia 6 lutego 2008r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Pan Adam K. otrzymał drogą darowizny od matki Janiny K. w dniu 11.09.1991r. gospodarstwo rolne o powierzchni 8,23 ha. Z przedmiotowego gospodarstwa, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy, zostało wydzielonych w 2006r. 8 działek budowlanych o powierzchni 1300 m2 każda (bez medii). Z tego zostało sprzedanych 6 działek na przełomie 2006/2007. Pozostałe dwie działki mogą być przedmiotem dalszej sprzedaży, a w chwili obecnej są wraz z resztą gospodarstwa terenem upraw rolnych.
Wnioskodawca nie jest i nie był podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Nie prowadzi i nie prowadził żadnej działalności gospodarczej. Ponadto w uzupełnieniu do wniosku z dnia 14.02.2008r. Podatnik oświadczył, iż prowadził i nadal prowadzi działalność rolniczą na terenie w/w gospodarstwa rolnego. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy w świetle powyższych stwierdzeń sprzedaż działek objęta jest podatkiem od towarów i usług? Czy sprzedaż działek w przyszłości spowoduje objęcie Wnioskodawcy podatkiem od towarów i usług?
Zdaniem wnioskodawcy nie podlega on podatkowi VAT, a swoje stanowisko opiera na Orzecznictwie Sądów Administracyjnych: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.01.2006r., sygn. akt III SA/Wa 3885/06, Orzeczenie NSA (sygn. I FPS 3/07) o tym, iż sama częstotliwość wykonywania czynności sprzedaży działek budowlanych nie decyduje o tym czy dana osoba będzie podatnikiem VAT, a także: sens Dyrektywy 2006/112/WE. W dniu 26 lutego 2008r. wydana została Interpretacja indywidualna Nr IPPP1-443-697/07-7/AK, w której stwierdzono, iż stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 11 grudnia 2007r. uznać należy za nieprawidłowe.
W ww. interpretacji indywidualnej stwierdzono, iż Wnioskodawca jest rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu art. 2 pkt 19 cyt. ustawy, czyli dokonującym dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczącym usługi rolnicze, korzystającym ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Ponadto uznano, iż Wnioskodawcy, należy przypisać status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy, bowiem dokonał sprzedaży i będzie nadal realizował zamiar sprzedaży działek, w celu uzyskania środków na realizację własnych planów, czyli w celach zarobkowych.
Bowiem intencją rozpatrywanej czynności dostawy działek, z którą łączą się skutki podatkowo – prawne jest dokonywanie tej czynności wielokrotnie, tak więc warunek częstotliwości zostanie tu wypełniony i nie można mówić o czynności jednorazowej. Powyższa Interpretacja została doręczona Stronie w dniu 29 lutego 2008r. Pismem z dnia 11 marca 2008r. (data wpływu 17 marca 2008r.) Strona wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z wydania Interpretacji indywidualnej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Nr IPPP1-443-697/07-11/AK z dnia 8 kwietnia 2008r.
(data doręczenia Pełnomocnikowi Strony 18 kwietnia 2008r.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie stwierdził podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W dniu 12 maja 2008r. (data wpływu 15 maja 2008r.) Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem tut. Organu, Skargę na interpretację indywidualną z dnia 26 lutego 2008r. Nr IPPP1-443-697/07-7/AK.
WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2009r., sygn. akt III SA/Wa 1518/08 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Nr IPPP1-443-697/07-7/AK z dnia 26 lutego 2008r. wskazując, iż ze stanu faktycznego nakreślonego przez podatnika nie wynikało, aby sprzedane już działki oraz działki, które mają być sprzedane, wnioskodawca nabył w celach handlowych. Grunty, z których wydzielono działki Skarżący nabył w drodze dziedziczenia (1991 r.), kilkanaście lat wcześniej niż podjął decyzję o ich sprzedaży - 2006/2007r. W takich okolicznościach trudno mówić o „handlu” jako dokonywanym w sposób zorganizowany zakupie towarów w celu odsprzedaży.
Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, w zaskarżonej interpretacji brak było także podstaw do przyjęcia, iż Skarżący zamierzał sprzedać działki działając jako podatnik rolnik, wykorzystujący te działki w działalności rolniczej. WSA zauważył, iż we wniosku oraz jego pierwszym uzupełnieniu Skarżący nie zawarł jakichkolwiek stwierdzeń odnośnie dokonywania czynności mieszczących się w pojęciu działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15 u.p.t.u. Co prawda w uzupełnieniu wniosku z 14 lutego 2008r. Skarżący przyznał, że na terenie gospodarstwa rolnego, przekazanego darowizną prowadził i nadal prowadzi działalność rolniczą.
Nie sprecyzował jednak, że chodzi o działalność w znaczeniu wyżej wskazanym, co więcej we wniosku wskazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej. W stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego nie można więc było przyjąć, na podstawie sformułowań o rolniczym korzystaniu z gruntów, iż jest to korzystanie równoznaczne z ich przeznaczeniem w ramach gospodarstwa rolnego, tudzież poza nim, na cele wyszczególnione w art. 2 pkt 15 u.p.t.u.
Sąd zauważył również, że wprawdzie podatnik nie stwierdził wprost, że zbywane grunty wykorzystuje rolniczo tylko na potrzeby własne, ale też nie twierdził - jak przyjął to Minister Finansów - że świadczy na nich usługi rolnicze lub dokonuje dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej. Zdaniem Sądu, w nakreślonym przez Skarżącego stanie faktycznym nie było podstaw do uznania, iż prowadzi on działalność rolniczą, a tym samym, że dokonuje sprzedaży gruntu wykorzystywanego w tej działalności, działając w charakterze podatnika rolnika.
W konsekwencji planowanej sprzedaży gruntów nie można było uznać za sprzedaż gruntów wykorzystywanych w gospodarstwie rolnym do prowadzenia działalności rolniczej. Skro tak, to tym samym należało przyjąć, iż jest to sprzedaż majątku osobistego, czyli tego, który służy Skarżącemu do zaspokajania potrzeb własnych a nie celom produkcyjnym. Tym samym tego rodzaju transakcja nie jest objęta podatkiem od towarów i usług. Tut. Organ nie zgadzając się z przedmiotowym rozstrzygnięciem wniósł w dniu 27 kwietnia 2009r. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która została rozpatrzona w dniu 21 lutego 2012r.
W orzeczeniu NSA z dnia 21 lutego 2012r., sygn. akt I FSK 1852/11 stwierdzono, iż przy rozstrzygnięciu czy Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w zw. z art. 9 ust. 1 akapit drugi oraz art. 12 ust. 1 lit. b i ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE odwołać się należy do tez wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. W wyroku tym TSUE wskazał m.in., iż: osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej Dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. natomiast jeżeli osoba ta, w celu dokonania wspomnianej sprzedaży, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. I akapit drugi Dyrektywy 2006/1 12/WE, zmienionej Dyrektywą 2006/138/WE, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. okoliczność, iż osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej Dyrektywą 2006/138/WE, jest w tym zakresie bez znaczenia.
W dalszej części uzasadnienia NSA wskazał również, iż w ustawie z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług brak jest jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy), na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego.
Zdaniem Sądu należało zatem ustalić, czy w świetle zebranego materiału dowodowego sprawy skarżący w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów będzie podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co będzie skutkowało koniecznością uznania go za podmiot „prowadzący działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.
O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykonując prawo własności decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny, w przedmiotowym orzeczeniu zwrócił uwagę, iż określając czy mamy do czynienia z działalnością gospodarczą czy z zarządem majątkiem prywatnym, należy brać pod uwagę m.in. następujące kryteria: nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania na potrzeby prywatne. liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki, w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca.
Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.
Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną; na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich, czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
Zdaniem Sądu nie można więc się zgodzić ze składającym skargę kasacyjną, że osoba sprzedająca grunt wchodzący w skład prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego wykonuje tę czynność w związku z działalnością jako producent, handlowiec lub usługodawca. Powyższe stwierdzenia skargi kasacyjnej pomijają bowiem wyżej przytoczone kryteria rozróżniania działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym, na tle sprzedaży spornych w tej sprawie gruntów. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący - w okolicznościach sprawy podanych we wniosku o interpretację - nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług.
W świetle obowiązującego, w zaistniałym stanie faktycznym, stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2009r., sygn. akt III SA/Wa 1518/08 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 10 kwietnia 2012r.) oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012, sygn. akt I FSK 1852/11 stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Przez towary w świetle art. 2 pkt 6 cyt. ustawy, rozumie się rzeczy ruchome jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Na podstawie powyższego należy stwierdzić, iż sprzedaż działek gruntu w świetle ww. ustawy stanowi dostawę towarów. Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów bądź świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu wtedy, gdy są dokonywane przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tych czynności.
Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznacza czynnik przedmiotowy - opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług oraz czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika działającego w takim charakterze. Zgodnie z art. 15 ust. 1 cyt. ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza, stosownie do ust. 2 powołanego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Ze wskazanych regulacji wynika, iż w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością hand1ową, a zatem i gospodarczą zbycie majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży.
Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód, to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Z treści wniosku wynika, iż 11.09.1991r. otrzymał w drodze darowizny gospodarstwo rolne o powierzchni 8,23 ha.
Wnioskodawca w 2006r. podjął czynności związane z wydzieleniem z otrzymanego darowizną gospodarstwa rolnego ośmiu działek budowlanych, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy. Podatnik dokonał sprzedaży sześciu działek. Pozostałe dwie działki zamierza sprzedać w przyszłości, a w chwili obecnej są wraz z resztą gospodarstwa terenem upraw polowych. Podatnik nie był i nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT i nie prowadził oraz nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej poza działalnością rolniczą prowadzoną na terenie przekazanego darowizną gospodarstwa rolnego.
Zauważyć należy, iż problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011r.
TSUE w sprawach połączonych C-180/10 C-181/10. Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.
TSUE wskazał także, iż okoliczność, iż osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej Dyrektywą 2006/138/WE, jest w tym zakresie bez znaczenia. Trybunał zwrócił również uwagę, iż inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Zatem kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Jako przykład takich działań uznać można uzbrojenie terenu. Podejmowanie aktywnych działań w zakresie sprzedaży działek to również angażowanie środków na doprowadzenie energii elektrycznej do działek, a także wszelkie działania o charakterze marketingowym (np. reklama).
W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej i nie podejmuje aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców - wymienionych powyżej. Bez znaczenia dla uznania sprzedawcy gruntów za podatnika podatku VAT jest prowadzenie przez niego na tym terenie upraw rolnych.
W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowych, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru oraz osoba ta nie podejmuje aktywnych działań angażujących środki podobne do tych wykorzystywanych przez profesjonalnych sprzedawców, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Na podstawie przedstawionych w sprawie okoliczności faktycznych nie można stwierdzić, iż Wnioskodawca nabył przedmiotowy grunt z zamiarem jego dalszej odsprzedaży. Przede wszystkim Wnioskodawca działek będących przedmiotem dostawy nie nabył, lecz otrzymał je od matki drogą darowizny. Z okoliczności sprawy nie wynika również, aby podejmował jakiekolwiek działania w celu uatrakcyjnienia posiadanego gruntu. W 2006 roku Wnioskodawca dokonał wyłącznie wydzielenia z posiadanego gruntu, służącego uprawom rolniczym, ośmiu działek, które przeznaczył do sprzedaży. Sześć zostało sprzedanych na przełomie 2006 i 2007 roku. Wydzielone działki nie były zaopatrzone w media.
Z wniosku nie wynika, aby Wnioskodawca podjął działania wykraczające poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym. Uwzględniając treść przytoczonych przepisów oraz przedstawione we wniosku okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w przypadku, gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem - zbycie działek budowlanych, otrzymanych w drodze darowizny, nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zatem stwierdzić należy, iż Wnioskodawca dokonując sprzedaży przedmiotowych działek z majątku prywatnego, nie będzie działał w charakterze handlowca, podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ustawy o VAT. Zatem sprzedaż opisanych we wniosku działek gruntu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.